Background/Objectives: The evolution of minimally invasive techniques has established advanced laparoscopic skills as an increasingly essential component of surgical curricula. However, the feasibility of senior residents performing technically demanding procedures such as Laparoscopic Colorectal Surgery (LCS) remains debated. This study evaluated the perioperative safety, short-term oncologic outcomes, and operative-time implications of supervised Laparoscopic Colorectal Surgery (LCS) performed by senior residents (post-graduate years 3 to 5 of a 5-year program). Methods: A retrospective observational cohort study of 136 patients undergoing curative-intent LCS for primary colorectal malignancy was conducted. Patients were stratified into a Specialist group (n = 102) and a Resident group (n = 34). Residents were senior trainees operating under the direct intraoperative supervision of experienced specialists. Perioperative metrics, patient safety endpoints, and short-term oncologic outcomes were compared. Results: The groups were demographically and pathologically well-matched, demonstrating similar distributions of advanced-stage (T3–T4) tumors and high Body Mass Index. Median operative time was significantly prolonged in the Resident group (340 vs. 290 min; p = 0.023). However, no significant differences were observed regarding the median length of hospital stay (9 vs. 8 days; p = 0.057), the incidence of anastomotic leakage (3.4% vs. 3.8%; p = 1.000), or positive surgical margin rates (5.9% vs. 10.8%; p = 0.517). No statistically significant difference in median lymph node yield was detected between the Resident and Specialist cohorts (17 vs. 16 nodes; p = 0.251). Conclusions: Under direct specialist supervision, resident-performed LCS was associated with no material difference in the measured short-term outcomes within this single-center supervised training model and the eligibility criteria used. The prolongation of operative time associated with resident participation appears to be a safe and acceptable aspect of surgical training.

Amaç: Çalışmamızda, DP’de pankreas güdüğünü kapatma yöntemleri ile POPF arasındaki ilişkinin araştırılması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Hastanemizde 2017-2023 yıllarında DP uygulanan hastalar, retrospektif olarak tarandı. Hastalar, ISGPF 2016 tanımlamasına göre POPF gelişen grup ve gelişmeyen grup olmak üzere iki gruba ayrıldı. Güdük kapatma yöntemleri; sütürasyon, stapler kullanımı, stapler kullanımını takiben sütürasyon olmak üzere 3 grupta incelendi. Uygulanan her yöntemin sonucunda POPF görülen ve görülmeyen gruplar karşılaştırılarak yöntemlerin her birinin POPF ile ilişkisi istatistiksel açıdan değerlendirildi. Bulgular: Çalışmaya 27 hasta dahil edildi. Hastalardan 10’una (%37,1) pankreas tümörü, 11’ine (%40,7) pankreasa invazyon gösteren başka organ tümörü, 5’ine (%18,5) travma, 1’ine (%3,7) kist hidatik nedeniyle DP uygulanmıştı. Hastaların 16’sı (%59,3) erkek, 11’i (%40,7) kadındı. Ortanca yaş 63 (44-70) idi. POPF görülmeyen hasta sayısı 20 (%74) iken POPF görülen hasta sayısı 7 (%26) idi. POPF görülmeyen grupta pankreas güdüğünü kapatma yöntemi sütürasyon olan hasta sayısı 11 (%55), stapler kullanımı olan 8 (%40), stapler kullanımını takiben sütürasyon olan 1 (%5) idi. POPF görülen grupta pankreas güdüğünü kapatma yöntemi sütürasyon olan hasta sayısı 3 (%42,8), stapler kullanımı olan 2 (%28,6), stapler kullanımını takiben sütürasyon olan hasta sayısı 2 (%28,6) idi. Gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmadı (p:0,232). Sonuç: Çalışmamızda pankreas güdünü kapatma yöntemleri ile POPF arasında anlamlı ilişki saptanmadı. Ancak yöntemlerin birbirinden üstün olduğunu gösteren farklı çalışmalar da literatürde mevcuttur. İlerleyen dönemde konuyla ilgili daha fazla çalışma yapılması konunun aydınlatılmasında oldukça faydalı olacaktır.