Objective: Sleeping disorders are common among Haemodialysis-HD patients. In addition to well-known factors, food consumption impact on sleep quality needs being discovered. Aim was to examine the nutrition-related factors that may influence sleep quality in HD patients.Methods: One hundred and three patients in three HD centres participated. Data were collected with Pittsburgh Sleep Quality Index-PSQI and Questionnaire Form about socio-demographic characteristics and appetite. Biochemical findings were obtained; food consumption for three consecutive days was recorded. Independent Samples t/Mann Whitney U tests for mean comparison; Logistic Regression Analysis for determining variables affecting sleep quality, were used.Results: Mean age was 59.19

Amaç: Diyetisyenlerin iş doyumunu etkileyen faktörlerin iyileştirilmesi, iş doyumunun yükseltilmesi, bireylerin/toplumun beslenme ve sağlık durumunun iyileştirilmesine katkıda bulunabilir. İzmir’de çalışan diyetisyenlerin bireysel beslenme danışmanlığı ile ilişkili faktörler hakkındaki düşüncelerinin incelenmesi, iş doyumu ile iş doyumunu etkileyen faktörlerin saptanması amaçlanmıştır.Yöntem: Tanımlayıcı tipteki bu araştırma, İzmir’de çalışan diyetisyenlerle (n=183) yürütülmüştür. Verilerin elde edilmesinde literatür taramasıyla oluşturulan anket formu ve İş Doyumu Ölçeği (Job Satisfaction Survey-JSS) kullanılmıştır. Ki-kare, bağımsız gruplarda t testi, one-way ANOVA, tukey testi, lineer regresyon analizi (enter modeli) kullanılmış, p<0.05 istatistiksel olarak önemli kabul edilmiştir.Bulgular: Diyetisyenlerin yaş ortalaması 31.9±8.84 yıl olup, %89.1’i kadındır. Diyetisyenlerin %34.4’ü kamuda, %38.8’i özel sektörde, %26.8’i kendi iş yerinde çalışmaktadır. Diyetisyenlerin JSS puanı 127.72±34.47 olup, iş doyumu düşüktür. Yüksek lisans mezunlarının, özel sektörde ve klinik alanda çalışanların, gelirini yeterli bulan, mesleğini çevresine öneren diyetisyenlerin ortalama iş doyumu puanı daha yüksektir (p<0.05). Lineer regresyon analizine göre diyetisyenlerin çalışma sektörü; özelden kamuya, kamudan iş yeri sahibine doğru ilerledikçe iş doyumu azalmaktadır. Diyetisyenler beslenme danışmanlığında sosyal medyanın etkili olduğunu, sosyal medyanın insanları beslenme açısından kısmen doğru yönlendirdiğini düşünmekte, medyada beslenme bilgisi verilmesini doğru bulmamakta, internet üzerinden verilen beslenme danışmanlığını yeterli bulmamaktadır. Diyetisyenlere göre danışan motivasyonunda en önemli etmenler; diyetisyenin yüz ifadesi, beden dili, kararlı tutumu, gerçekçi hedefler belirlemesi, görünüşü ve özgüvenidir.Sonuç: Beslenme danışmanlığı ve iş doyumuna ilişkin bu veriler, mesleki kuruluşlar ve eğitim planlayıcıları için yol gösterici olabilir. İş doyumunu etkileyen etmenlerin daha derinlemesine incelenmesi için nitel verilerle desteklenen daha fazla nicel çalışmaya ve iş doyumunu arttıracak faktörlere odaklanan çalışmalara ihtiyaç vardır.

This descriptive and comparative study was conducted to determine the cognitive functions and nutritional status of nursing-home-residing and community-dwelling elderly. The study was carried out with a total of 204 elderly people who were community dwelling (n = 104) and nursing home residents (n = 100). Data were collected with the Mini Nutritional Assessment (MNA) and standardized with the Mini Mental State Examination (MMSE). Mean age of the nursing home residents and community-dwelling elderly people was 77.4 (SD = 6.7) years and 76.5 (SD = 7.4) years, respectively. Mean MMSE score was significantly different between nursing home residents (18.5 [SD = 4.5]) and community-dwelling elderly (22.1 [SD = 4.7]) (P < .05). Mean MNA score of nursing home residents (23.0 [SD = 3.7]) and community-dwelling elderly (24.6 [SD = 3.1]) was significantly different (P < .05). Nursing home residents were at risk of malnutrition and cognitive impairment. Precautions for the protection of the residents for maintaining nutritional status and cognitive functions were recommended.

Background/Objectives: Nutritional disorders are common conditions in older people. This study aimed to determine nutritional disorders in a Mediterranean cohort of nursing home residents without cognitive or functional impairment. Methods: A multicentre cross-sectional observational study was conducted in 10 Spanish geriatric centres. Socio-health, clinical, and laboratory data were recorded from the participants’ medical records. The Mini-Nutritional Assessment (MNA) and Global Leadership Initiative in Nutrition (GLIM) diagnostic criteria [weight loss and serum C-reactive protein (CRP)] were used. Frailty risk was assessed using the FRAIL questionnaire. Anthropometric parameters [body mass index, weight loss, triceps skinfold thickness (TSF), muscle mass circumference (MAMC), and calf-circumference] were evaluated. Body composition [hydration pattern, fat-free mass, muscle mass (MM), fat mass, and phase angle (PhA)] was measured by bioelectrical impedance analysis. Laboratory parameters, such as haemoglobin, total lymphocyte count, serum albumin, transferrin, and CRP, were recorded. Participants were classified into two groups: the disease-related malnutrition (DRM) group and the no-DRM group. Using multivariate regression analysis, predictive factors for nutritional status were tested. Results: Among 340 participants, 63.2% were over 85 years old, 28.2% were men, and the median length of stay was 24 months (range: 6–119). Nutritional risk or malnutrition, as assessed by the MNA, was present in 60.8% of the residents. DRM was diagnosed in 39.4%, and frailty risk was diagnosed in 57.6%. Older adults with DRM had significantly lower MAMC, calfcircumference, MM, and serum albumin, as well as higher CRP concentrations compared with their No-DRM counterparts (all, at least, p < 0.05). The frailty risk (OR = 3.317), MM (OR = 0.732), PhA (OR = 0.033), serum albumin (OR = 0.070), and EuroQol visual analogue scale (OR = 0.961) were risk predictors of DRM in nursing home residents. Conclusions: This study supports the importance of conducting comprehensive nutritional assessments to ensure the earliest recognition of nutrition disorders in nursing homes. Older adults with DRM had greater unintentional weight loss, inflammation, and a high risk of frailty, as well as reduced MM, compared to those without DRM. Subclinical low-grade systemic inflammation is a risk factor for DRE and functional decline in older adults living in nursing homes. The generalisation of the study results is limited to institutionalised older adults without cognitive impairment who are clinically stable and functionally independent.

Giriş ve Amaç: Bu çalışma diyabetli bireylerin medya araçlarını kullanım durumlarını belirlemek, medyada yer alan beslenme ile ilgili yayınların diyabetli bireylerin beslenme bilgi düzeyleri ile ilişkisini değerlendirmek amacıyla yapılmıştır. Gereç ve Yöntemler: Kesitsel tanımlayıcı tipte olan çalışma, İzmir-Çiğli Bölge Eğitim Hastanesi’nin Obezite ve Diyet Birimi’ne ve Endokrinoloji Polikliniği’ne başvuran 126 Tip 2 diyabetli hasta ile yürütülmüştür. Verilerin toplanmasında anket formu ve hastaların beslenme bilgi düzeyini ölçmek için “Diyabette Beslenme Tedavisi ile İlgili Bilgi Düzeyi Anketi” uygulanmıştır. Biyokimyasal bulgular hasta dosyalarından kaydedilmiştir. Bulgular: Hastaların yaş ortalaması 56.59±10.90 yıl olup, %62.7’si kadındır. Hastaların %89.6’sının her gün televizyon izlediği, %45.2’sinin sosyal medyayı takip ettiği belirlenmiştir. Beslenmeyle ilgili en çok takip edilen konular; sağlıklı beslenme (%55.7), beslenmeyle ilgili yeni yaklaşımlar (%29.2), zayıflamadır (%10.4). Hastaların %21.4’ü medyada yer alan bilgilendirici içeriklerin besin seçimini etkilediğini belirtmiştir. İlkokul mezunu olan hastaların diyabette beslenme bilgi düzeyi en düşük iken, lise mezunu olanların en yüksektir (p0.05). Sonuç: Bu çalışmada, diyabetli hastaların medyada yer alan beslenme içeriklerini takip etmelerinin hastaların beslenme bilgi düzeylerini etkilemediği bulunmuştur. Öte yandan, diyabette beslenme bilgi düzeyi eğitim seviyesi yüksek olan ve besin etiketi okuyan hastalarda daha yüksektir. Medya aracılığıyla edinilebilecek yanlış bilgilerden etkilenme olasılığı olan diyabet hastalarının beslenme bilgi düzeyinin besin etiketi okumayla artabileceği düşünülmüştür. Medyada, besin etiketi okumayı teşvik eden ve uzmanlar tarafından verilmiş doğru beslenme bilgileri içeren yayınların yer alması önerilmiştir.