Tissue-engineered human allogeneic skin grafts retrieved from a deceased donor play an important role in the therapy of extensive and deeply burned patients. However, there is a vital deficit of allogeneic skin donors, and the reserves of human allogeneic skin grafts are not sufficient. The goal of this work was to analyze the level of knowledge and attitudes of Polish society in the field of transplantation, with particular emphasis on allogeneic skin transplantation. The study used a self-made questionnaire comprised of 23 questions. 1000 respondents took part in this research. The respondents were a diverse group in terms of age, sex, education, and place of residence. The obtained results show a general positive attitude of the respondents towards the idea of transplantology. However, people with lower education presented a more negative attitude towards the donation of tissues and organs. Additionally younger people were not able to clearly declare readiness for organ procurement. What is more data analysis revealed certain gaps in more detailed knowledge and surprising attitudes. In that respect, the lack of awareness about the criteria for determining brain death could be mentioned. There was also a lack of acceptance for skin procurement in specific population groups. It can therefore be concluded that a key role in the success of the idea of transplantation in Poland is the broad and systematic education of the society.

Wstęp Pozbawione komórek przeszczepy ludzkiej skóry właściwej (ADM), wypreparowane w Banku Tkanek CLO, stanowią substytut skóry z powodzeniem stosowany u pacjentów rozlegle i głęboko oparzonych oraz cierpiących z powodu ran trudno gojących się. Ponadto zastosowanie matryc ADM obejmuje procedury chirurgii uroginekologicznej w ramach leczenia zaburzeń statyki narządów rodnych. Cel Celem pracy było przedstawienie obecnie proponowanych metod preparatyki przeszczepów ADM jako substytutów skóry w leczeniu ran oraz w innych dziedzinach medycyny regeneracyjnej, a także zaproponowanie możliwych kryteriów kontroli jakości tych preparatów. Materiał i metody Używając słów kluczowych związanych z usuwaniem komórek z allogenicznej skóry właściwej człowieka i leczeniem oparzeń, dokonano przeglądu piśmiennictwa i przeanalizowano dostępne medyczne bazy danych (NCBI MedLine, Clinical Key, Clinicaltrials.gov i MedlinePlus). Wyniki i wnioski Główne metody usuwania komórek to metody chemiczne (detergenty, kwasy, zasady, związki chelatujące, roztwory hipertoniczne i hipotoniczne), fizyczne (zamrażanie, sonikacja, mieszanie, usuwanie mechaniczne), biologiczne (enzymy) oraz metody mieszane, które synergistycznie łączą skuteczność wyżej wymienionych metod. Należy podkreślić, że zachowanie naturalnego składu i właściwości opracowywanego ADM podczas procesu usuwania komórek jest wysoce pożądane. Kolejnym istotnym aspektem, który należy zapewnić, jest czystość mikrobiologiczna i brak cytotoksyczności otrzymanych przeszczepów. Stosowanie metod fizycznych do usuwania komórek może pozostawiać elementy błony komórkowej, kwasy nukleinowe itp. Stosowanie metod biologicznych i chemicznych, pomimo ich dużej skuteczności, może powodować zaburzenia składu i struktury macierzy pozakomórkowej wraz z utratą ważnych składników matrycy. Ponadto zastosowanie metod chemicznych może znacząco przyczynić się do uzyskania cech cytotoksyczności.

Oparzenia u dzieci, pomimo dużego postępu w medycynie, stanowią ważny problem kliniczny, który stanowi duże wyzwania dla personelu medycznego. Konsekwencje urazów termicznych u dzieci są trudne do przewidzenia, ponieważ skóra dziecka – w porównaniu do skóry osób dorosłych – jest delikatniejsza i bardziej podatna na obrażenia. Ze względu na młody wiek pacjentów, należy zwrócić szczególną uwagę na stopień oraz rozległość oparzenia. Urazy termiczne w tej grupie chorych mogą częściej spowodować poważne konsekwencje zdrowotne, takie jak infekcje, utratę płynów, zaburzenia elektrolitowe, problemy z oddychaniem, a nawet trwałe blizny i deformacje. Ważnym aspektem jest też reakcja psychiczna młodego organizmu na oparzenie. Zdarzenie to może trwale odbić się na psychice dziecka, co będzie rzutowało na dalszy rozwój i zachowania w dorosłym życiu. Bardzo ważna jest szybka reakcja oraz dobór możliwie jak najlepszych narzędzi, umożliwiających kompleksowe podejście do leczenia choroby oparzeniowej i powstałego w jej wyniku ubytku skóry. Celem niniejszej pracy było przedstawienie opisu przypadku leczenia mozaikowego oparzenia termicznego 6% TBSA u dziecka płci żeńskiej leczonego w poradni chirurgii plastycznej, z wykorzystaniem syntetycznego substytutu skóry Suprathel® z dodatkowym użyciem gier sterowanych wzrokiem jako terapii przeciwbólowej. W wyniku zastosowanego sposobu leczenia i postępowania ambulatoryjnego, rany pacjentki zagoiły się. Uniknięto hospitalizacji z leczeniem operacyjnym – demarkacji chirurgicznej, wykonania autologicznych wolnych przeszczepów skóry pośredniej grubości (WPSPG) i innych ewentualnych zabiegowych metod terapii. Dzięki miejscowemu wykorzystaniu alloplastycznego substytutu skóry i gier korzystających z metody eye trackingu odwracających uwagę pacjentki, doszło do stopniowego samowygojenia ran, co pozwoliło uniknąć konsekwencji w postaci pojawienia się blizn pooperacyjnych oraz wystąpienia traumy. Obserwowano wyraźną różnicę w odczuwaniu dolegliwości bólowych między pierwszą wizytą, podczas której nie wykorzystano urządzenia, oraz pozostałymi, na których uwaga pacjentki była skupiona na grach sterowanych wzrokiem.

Hard-to-heal wounds remain a significant challenge for healthcare professionals, particularly in aging populations. Although most chronic wounds are associated with diabetes or chronic venous insufficiency, rare etiologies should also be considered. One such cause is envenomation by Phoneutria spp. (native to South America, rare in Europe). Their venom contains potent neurotoxins. While systemic manifestations are more commonly reported, localized necrotic skin lesions may also occur. This case report presents a rare chronic wound following a suspected Phoneutria spider bite and highlights the importance of an individualized, multimodal treatment approach. A 61-year-old male patient with a progressive thigh wound following a spider bite sustained during work. Despite initial self-treatment and pharmacotherapy the wound deteriorated. The patient was admitted to the authors’ facility, where surgical treatment included necrosectomy and a sandwich graft using an acellular dermal matrix combined with a split-thickness skin graft. Adjunctive therapies included negative pressure wound therapy and hyperbaric oxygen therapy. After discharge, outpatient wound care was continued. Treatment was monitored with photographic documentation and serial microperfusion measurements. Complete wound closure was achieved after 4 months of specialized therapy. Management of chronic wounds requires a multidisciplinary and individualized approach with surgical intervention, advanced wound care and specialized outpatient follow-up.