The increasing number of vehicles in cities reduces the efficiency of parking infrastructure and increases traffic congestion, making it challenging to achieve sustainable transportation goals. This situation necessitates a re-evaluation of urban mobility systems in conjunction with spatial organization and digital technologies. This article examines smart parking systems as “data-oriented spaces”, analyzing their impact on urban mobility, energy efficiency and spatial organization from a multidimensional perspective. The research adopts a qualitative, multi-level approach, structured through a comprehensive literature review, a comparative analysis of five international case studies and a conceptual synthesis of the findings. The data obtained were evaluated using criteria such as technological infrastructure, spatial structure, sustainability performance and user interaction. The findings reveal that smart parking systems not only serve as vehicle storage but can also function as digital–spatial interfaces that direct urban data flows. This study presents a conceptual framework that treats smart parking systems as data-oriented architectural spaces, offering a holistic approach to the design of sustainable urban mobility infrastructures. This perspective allows for redesigning parking structures as adaptable, data-oriented architectural systems that optimize circulation patterns, reduce search-related emissions, increase spatial efficiency and support sustainable urban mobility networks.

The effects of urban rail systems on the real estate market were studied by analysing housing prices around Ankara Koru and Batıkent Metro Stations using the Hedonic Price Model. Quantitative data on residential sales were used. The findings reveal that sale values of residences are more elastic in term of metro effect in Batıkent, where middle-lower income groups live, compared to Koru Metro Station, where middle-upper income groups live. As the distance to the metro station decreases in Batıkent, prices increase. These results suggest that subways can help reduce polarization between income groups in cities while increasing accessibility. Providing access to neighbourhoods with both low and high-income individuals by metro increases housing prices more in favour of low-income groups and reduces income polarization between income groups.

2019’un sonunda başlayan ve yaklaşık iki yıldır tüm dünyayı etkisi altına Covid-19 Pandemisi, insanları konutlarından çıkmama, çıkarsa da yürüme mesafesiyle sınırlamaya kadar uzanan uygulamalara maruz bıraktı. “Yeni normal” olarak hayatımıza giren sosyal mesafe ise kentin ve kentsel mekanların, donatıların planlanması ve tasarlanmasının yeniden düşünülmesine neden oldu. Yaşam pratiğindeki bu köklü değişimler kaçınılmaz olarak mahalle ve sokak kurgusunu sorgulatmış, mahalle ölçeğini yeniden planlama ve tasarımın odağına çekmiştir. Bu salgın süreci, kalabalıklardaki bulaş riskinden kaçınmak isteyen insanların toplu taşıma araçlarından kaçınmasıyla da öne çıktı. Böylece toplumun geniş kesimleri bireysel ulaşımın yanı sıra yürüyüş, bisiklet gibi sağlıklı ulaşım seçeneklerine her zamankinden daha fazla yöneldi. Özellikle kapanma ve sokağa sınırlı çıkış dönemlerinde, günlük ihtiyaçlarını en kısa mesafelerde karşılayıp, konutlarına dönmek durumunda kaldılar. Yaşanılan bu değişimler esnasında, gündelik yaşam ”mahalle kurgusu, donatıların erişilebilirliği ve yürünebilir sokaklar” çerçevesinde yeniden sorgulanmaya başlandı. Bu makalenin amacı, öncelikle erişilebilir donatılara ve kentsel yaşamın parçalarını birbirine bağlayan yürünebilir sokaklara sahip bir mahallenin ve mahalle ölçeğinde planlamanın, tasarımın ne denli önemli olduğunu, ikinci olarak bu mahallelerin yaşam kalitesine sağlayabileceği katkıları pandemi süreci ve gelecekte benimsenecek yaklaşımlar ile ilişkilendirerek ortaya koymaktır.