Halk sağlığı, yaşanılan Covid-19 pandemi döneminde mekansal paradigmanın değişimi tartışmalarında ana gündemi oluşturmuş ve ‘sağlıklı yaşam-mekan ilişkisinin doğru kurulmasının önemi’ bir kez daha ortaya çıkmıştır. Pandemi sürecinin farklı bileşenleri insanların yaşam düzenlerini ve alışkanlıklarını tüm dünyada değiştirmiştir. Birçok ülkede özellikle kentler ve kentsel fonksiyonlar için ‘mekansal içe kapanma’ olarak tanımlayabileceğimiz farklı içeriklerde karantinalar uygulanmıştır. Özel ve resmi kurum/kuruluşlar uzaktan (online) veya dönüşümlü mesai uygulamalarına geçmek zorunda kalmış, eğitim süreçlerine önce ara verilmiş, pandeminin süreklilik kazanmasıyla çok sayıda ülkede çevrimiçi eğitim modeline geçilmiştir. Pandemi sürecinde ani olarak değişen ve beklenmedik biçimde kalıcılık kazanarak mekansal kapanmaya zorlayan yaşam şekli, ev-iş-okul ve kamusal müşterek alanlarda geçirilen süreleri, kentsel faaliyetlerin içeriğini değiştirmiştir. Kapalı/özel alanlarda geçirilen sürenin artmasıyla insanların fiziksel ve sosyal aktiviteleri azalmış, açık/müşterek alanların önemi, üzerinde çok tartışılan kentsel çalışmaları işaret etmeye başlamıştır. Bu kapsamda topluluğun sahip olduğu, paylaşılan kaynaklar olarak tanımlanan ‘müştereklere’ odaklanılmış ve mekanın planlanmasında, tasarımında yeni yaklaşımların ne olacağı soruları gündeme gelmiştir. Pandemi döneminde bulaş riski barındıran toplanma mekanları, toplu taşıma kullanımı vd. yolculuklar, özellikle kentsel kamusal mekanlar ve hizmetler sağlık açısından riskli hale gelmiştir. Bu sınırlamalar ve bulaş riski insanları yaşadıkları konut, ortak yaşam alanları olan sokak, mahalle, parklar, vb. yerler ile pandemi öncesine göre daha ilgili hale getirmiştir. Yaşadıkları yerden uzaklaşamayan ve kendilerine alan arayan kentliler mahallelerini ve sokaklarını yeniden keşfetme sürecine girmiştir. Özel yaşam alanının hemen sınırında yer alan, özellikle yürüme mesafesindeki/mahalledeki müşterek alanlar önem kazanmış, bu alanların yaşamın sürdürülmesi boyutundaki işlevleri öne çıkmıştır. Çalışmada, mahalledeki müşterek alanların halk sağlığına katkısı ve artan önemi ile işlevi, bu kapsamda tartışılmıştır. Araştırmada şehir planlama disiplini içerisinde mahalle müşterekleri ve sağlıklı yaşam çevresi temel alınarak literatür taraması ve buna bağlı bir derleme çalışması yapılmıştır. Yapılan taramanın sonucunda üzerinde çok tartışılan ‘halk sağlığı’ kavramı bu çalışmanın ana ekseni olarak belirlenmiştir. Halk sağlığını mahalle ölçeğinde ilgilendiren mahalle müşterekleri (açık ve yeşil alanlar, ortak donatı alanları vb.) ve işlevleri, sosyo-ekonomik faktörlerle etkileşimli olarak ele alınmıştır. Pandemi sürecinde mahallede fiziksel aktivite ve hareketliliği destekleyen ortak alanların, parkların ve sokakların önemi artarken; sosyo-ekonomik ve mekansal eşitsizliklerin bireylerin fiziksel ve ruhsal sağlığını olumsuz etkilediği, halk sağlığının mekansal içeriğinin, üzerinde çalışılması gereken disiplinlerarası bir sorun alanı oluşturduğu ortaya çıkarılmıştır.

In studying the urban complex issues, simulation and modelling of public space use considerably helps in determining and measuring factors such as urban safety. Depth map software for determining parameters of the spatial layout techniques; and Statistical Package for Social Sciences (SPSS) software for analysing and evaluating the views of the pedestrians on public safety were used in this study. Connectivity, integration, and depth of the area in the Tarbiat city blocks were measured using the Space Syntax Method, and these parameters are presented as graphical and mathematical data. The combination of the results obtained from the questionnaire and statistical analysis with the results of spatial arrangement technique represents the appropriate and inappropriate spaces for pedestrians. This method provides a useful and effective instrument for decision makers, planners, urban designers and programmers in order to evaluate public spaces in the city. Prior to physical modification of urban public spaces, space syntax simulates the pedestrian safety to be used as an analytical tool by the city management. Finally, regarding the modelled parameters and identification of different characteristics of the case, this study represents the strategies and policies in order to increase the safety of the pedestrians of Tarbiat in Tabriz.

The choices made by governments in different historical periods in pursuit of economic and social development directly impact urbanization processes. This study adopts a theoretical framework involving a layered approach in order to understand the urbanization processes in Türkiye. Particular focus is on Erzurum, as a settlement that evolved from a mid-sized Anatolian town into a metropolis, as well as the environmental effects of urban development, especially on the sustainability of agricultural land, in the light of theoretical debates. The development plans of the city of Erzurum are analysed to understand the path of evolution from the urbanization of the nation-state to the urbanization of capital, which is a topic of particular interest in urban literature, revealing that this capital held decision-making processes in the planning field in its grip, whether at a central or local level.

The effects of urban rail systems on the real estate market were studied by analysing housing prices around Ankara Koru and Batıkent Metro Stations using the Hedonic Price Model. Quantitative data on residential sales were used. The findings reveal that sale values of residences are more elastic in term of metro effect in Batıkent, where middle-lower income groups live, compared to Koru Metro Station, where middle-upper income groups live. As the distance to the metro station decreases in Batıkent, prices increase. These results suggest that subways can help reduce polarization between income groups in cities while increasing accessibility. Providing access to neighbourhoods with both low and high-income individuals by metro increases housing prices more in favour of low-income groups and reduces income polarization between income groups.

This chapter critically reflects on Turkey’s nature-based policy planning and management approach through the analysis of empirical cases, official statistics, policy, and planning documents. Turkey’s tourism journey began in the early 1980s with the introduction of liberal policy. Nature-based tourism (NBT) was later supported by the provision of protection plans and laws, and the introduction of a number of classifications (e.g., National Park, Nature Conservation Area, Nature Park, Wildlife Development Area, Natural Monument, Wet Land of National Importance). Yet natural resources and environmental quality may be sacrificed in the cause of socio-economic development for tourism and its marketing strategies. In the meantime, some central planning approaches were not met by the locals’ expectations that cause the ‘rise’ of opposition in the Black Sea region, a unique Turkey NBT destination. The “high-lands” (or yayla in Turkish) in the region were mainly sacrificed to the central government’s mass tourism policy, while the country’s ‘western’ regions (West Mediterranean, Aegean and West Black Sea districts) tend to experience nature-based tourism more sustainably. Therefore, this chapter will provide a critical account of how Turkey incorporated NBT development into the overall tourism development agenda and how they tailor policies to design experiences to meet continuously evolving tourism demand. Particular attention will be given to the destination management offices’ roles, responsibilities, and practice in this process.