Purpose: The aim of this study was to investigate the screen time of preschool children in relation to their parents’ screen-use habits and family functions. Materials and Methods: We included 198 parents whose children were attending a kindergarten in Sarıçam district of Adana. Data were collected using a questionnaire and the Family Assessment Scale. Screen times were calculated by adding up the time spent in front of tablets, TV, mobile phones, and computers. Results: The screen times were >2 h in 57.6% children on weekdays and in 76.3% on weekends, and screen times increased as age increased. Further, 88.9% parents indicated that they had family rules about screen use, 62.6% stated that their children were in front of the screen while eating, and 44.4% said their children had a screen of their own, whereas 90.9% told that they had not received any recommendations regarding screen use from family physicians or pediatricians. Low education level of parents, lack of family rules on screen use, children having their own screens, and having received no recommendations from doctors regarding screen use were noted to increase the screen times of children. There was a relationship between the screen times of children and that of parents as well as between screen times of children on weekdays and the communication subscale of family functions. Conclusion: From the results of the study, individual and institutional initiatives are recommended for family physicians and pediatricians who have many contacts with this age group to turn it into an opportunity and have a more active role in advising parents regarding screen use

Despite the accumulated evidence suggesting the positive aspects of using group visits in obesity, the number of qualitative studies that examine why and how the effects occur at an individual leve...

Amaç: Bu çalışmanın amacı üniversite öğrencilerinde tütün kullanım yaygınlığını ve öğrencilerin halen yürürlükte olan ‘Tütün Kontrol Yasası’ ile ilgili bakışlarını değerlendirmektir. Materyal ve Metot: Çalışmanın evrenini, 2018-2019 akademik yılında Çukurova Üniversitesinde öğrenim gören lisans öğrencileri oluşturmuştur. Çalışmamıza fen bilimleri (mühendislik), sosyal bilimler (eğitim) ve sağlık bilimleri (tıp) fakülteleri dahil edilmiştir. Bu üç fakülte rastgele örneklem yoluyla seçilmiş, veriler anket yoluyla elde edilmiştir. Anketler öğrencilere sınıflarında yüz yüze açıklama yapılıp dağıtılarak uygulanmıştır. Verilerin istatistiksel değerlendirilmesinde tanımlayıcı analizler (ortalama, standart sapma ve yüzde), ki-kare analizi, student t testi, ANOVA uygulanmıştır. Bulgular: Çalışmaya Çukurova Üniversitesinde öğrenim görmekte olan toplam 1412 üniversite öğrencisi dahil edildi. Çalışmaya katılan öğrencilerin yaş ortalaması 21,78±2,81 (16-57) yıl olarak belirlenmiştir. Öğrencilerden 726’sı (%52,1) tütün veya tütün ürünü kullandığını belirtti. Fakülteler arası sigara tüketimi mühendislik öğrencilerinde daha fazla bulundu. Sigara içenlerin içinde en yakın arkadaşları arasında sigara içenlerin bulunma yüzdesi sigara içmeyenlerden anlamlı olarak yüksekti. Çalışmamızda sınıf arttıkça içiciliğin de arttığı gözlendi. Katılımcıların %43,2’si Tütün Kontrol Yasasının uygulanmadığını, %20,6’sı Tütün Kontrol Yasasından sonra bırakanlarda artış olduğunu ancak %10,3’ü yasanın uygulandığını düşünmekte idi. Sonuç: Üniversite öğrencilerinin sigara içme oranı sınıfları yükseldikçe artmaktadır. Tütün ve tütün ürünlerinin zararları hakkında bilgilendirme ve bıraktırma çalışmaları bu dönemde önem kazanmaktadır. Sigara ile mücadele stratejilerinde ve sigara bıraktırma çalışmalarında, anne, baba ve arkadaş faktörü göz önünde bulundurulmalıdır. Hem birey hem de çevresi için danışmanlık verilmelidir. Bu konuda aile hekimleri daha etkili hizmet verebilir.

Introduction: Obesity is defined as abnormal or excessive fat accumulation, which poses a risk to health by the World Health Organization and many other areas of expertise. There are many complex mechanisms in the etiology of obesity. Obesity, like its etiology, causes diverse biopsychosocial cultural and existential disorders. Because of this complexity in both the etiology and the outcomes, the treatment of obesity should be customized. However, this is not possible due to the high number of daily patient log in the primary care. The aim of this study was to investigate the group visits (GV) used for obesity management in primary care. Method: The study was planned as a combination of quantitative and qualitative research methods. In the quantitative part of the study, an 11-item evaluation form was used. The five-point Likert scores were calculated as mean and standard deviation. Following the evaluation of quantitative data, semi-structured in-depth interviews were conducted in order to examine the GV in more detail and to find answers to the why and how questions. COREQ-Consolidated Criteria for Reporting Qualitative Research was used in the structuring and reporting phase of the qualitative study. Results: The mean age of the study was 37.6 ± 10.3 years. Among these responses, items with the highest score (good / very good) were the participants' responses to understanding the importance of nutrition and exercise. In the qualitative part; 1) positive effects 2) negative effects 3) sustained healthy lifestyle changes 4) motivations 5) suggestions for GV, five themes were reached. Conclusion: GV can be applied in the management of obesity in line with the principles of family medicine discipline and can be made more effective with the improvements determined in this study. Giriş: Obezite, Dünya Sağlık Örgütü ve diğer bir çok uzmanlık alanı tarafından “sağlık için risk oluşturacak şekilde anormal ya da aşırı yağ birikimi” olarak tanımlanmaktadır. Obezitenin etiyolojisinde birçok kompleks mekanizma yer almaktadır. Obezite, etiyolojisine benzer biçimde biyopsikososyal kültürel ve varoluşsal çok çeşitli rahatsızlıklara yol açmaktadır. Hem etiyolojisinde hem de sonuçlarındaki bu karmaşık yapı nedeniyle obezitenin tedavisi bireye özgü olmalıdır. Ancak birinci basamaktaki günlük hasta başvurularındaki yoğunluk nedeniyle bu pek mümkün olamamaktadır. Bu çalışmada, birinci basamakta obezite yönetimi için kullanılmış olan grup görüşmeleri (GG) yönteminin incelenmesi amaçlanmıştır. Yöntem: Çalışma niceliksel ve niteliksel araştırma yöntemlerinin bir arada kullanıldığı bir çalışma olarak planlandı. Araştırmanın nicel bölümünde araştırmacılar tarafından oluşturulan 11 soruluk değerlendirme formu kullanıldı. Beşli Likert puanları ortalama ve standart sapma olarak hesaplandı. Nicel verilerin değerlendirilmesinin ardından GG’leri daha detaylı incelemek ve ortaya çıkan neden-nasıl sorularına yanıt aramak amacıyla yarı yapılandırılmış derinlemesine görüşmeler yapıldı. Nitel çalışmanın yapılandırılması ve raporlanması aşamasında ise Niteliksel Araştırmayı Raporlamak için Konsolide Kriterler Kılavuzu (COREQ-Consolidated Criteria for Reporting Qualitative Research) kullanıldı. Bulgular: Çalışmanın nicel kısmında yaş ortalaması 37,6 ± 10,3 bulundu. Bu yanıtlar arasında en yüksek puanı (iyi/çok iyi derece) alan maddeler, katılımcıların beslenme ve egzersizin önemini kavramaya yönelik yanıtlarına aitti. Nitel kısmında; 1) olumlu etkiler 2) olumsuz etkiler 3) sürdürülebilen sağlıklı yaşam tarzı değişiklikleri 4) motivasyonları 5) GG ile ilgili önerileri, olmak üzere beş temaya ulaşıldı. Sonuç: GG, obezitenin yönetiminde, aile hekimliği disiplinin ilkeleri doğrultusunda uygulanabilir ve bu çalışmada belirlenen iyileştirmelerle daha etkili hale getirilebilir.

We aimed to investigate factors associated with post-earthquake coping strategies and to examine the relationship between coping styles and post-traumatic stress disorder (PTSD) symptom levels. This multicenter cross-sectional study was conducted among individuals presenting to 22 primary health centers in the Adana and Osmaniye provinces of Türkiye between 13 and 17 March 2023. Data were collected using a structured sociodemographic form, the Posttraumatic Stress Disorder Checklist for DSM-5 (PCL-5), and the Coping with Earthquake Stress Scale. The mean age of the participants (n = 434) was 38.27 ± 13.84 years, and 63.4% were female. The prevalence of probable PTSD was 32.95%. A weak negative correlation was found between PCL-5 scores and positive reappraisal scores (r = −0.192, p < 0.01), whereas no significant associations were observed between PTSD symptom scores and other coping strategies. Positive reappraisal scores were positively correlated with both religious coping (r = 0.248) and seeking social support (r = 0.316) (p < 0.01). Individuals who experienced family-related losses reported higher religious coping scores. These findings suggest that positive reappraisal may be associated with lower PTSD symptom levels in the early post-disaster period, highlighting the potential importance of adaptive cognitive coping strategies in primary care settings.

Background/Aim: This study aimed to describe experiences of ageism and to explore related perceptions among older adults registered at an Education Family Health Centre (EFHC) in Türkiye. Methods: This mixed-methods study was conducted with 83 older adults registered with the education family health center (EFHC). In the quantitative part of the study, surveys (the Sociodemographic data form and the Ageism Survey, which evaluates the negative aspects of ageism) were administered face-to-face. In the qualitative section, four semi-structured questions about ageism were asked by phone. A descriptive cross-sectional survey design was used in the quantitative component of the study, and thematic analysis in the qualitative part. Results: The mean age of the participants was 69.9 ± 4.8 years. According to Ageism Survey, 79.6% of participants gave a score higher than 0 and indicated that they had experienced age discrimination at least once. Eight participants completed the qualitative section, and three themes were identified: (1) Self-directed ageism, (2) Increasing health problems and social isolation with age, and (3) Ageism. Conclusions: In this EFHC-based sample, the majority of participants reported at least one experience of ageism. Social awareness about ageism needs to be increased. Educational interventions can be planned at the micro, meso, and macro levels to raise awareness and combat ageism. Family physicians who serve with a holistic approach can play a pivotal role in this regard.