To emphasize the efficiency of vaginal cone (VC) therapy in stress urinary incontinence (SUI) through a comparison with transobturator tape (TOT). A prospective randomized controlled study was conducted at the Etlik Zübeyde Hanım Maternity and Women Hospital during a one year study period. Forty women were allocated into two equal groups; those treated with VCs for a 3 month period, and women who underwent TOT procedures. These women were followed up at 6 weeks and 6 months after the treatments. Subjective cure was assessed using Wagner's Quality of Life Questionnaire. Objective cure was evaluated through a cough stress and pad test results. Maternal demographic features were comparable among groups. We observed improvement in pad weight test among groups when compared with the pretreatment state (p=0.015, p=0.005). Although the subjective cure rate was similar in both groups at the 6th week and 6th month follow up (65% vs. 75%; 75% vs. 80%) (p>0.05), the objective cure rate was significantly higher in the TOT group than in the VC group, as expected (10% vs. 80%; 30% vs. 75%) (p<0.05). The main treatment of SUI is surgery; however, VC could be offered as an alternative treatment for women who refuse surgery, those at high risk for surgery or it could be used temporarily before surgery.

Sifilis, Treponema pallidum cinsi spiroketlerin etken olduğu, deri döküntüsü, ağrısız genital ülser, lenfadenopati, mukokutanöz lezyonlar gibi pek çok farklı klinik durumla karşımıza çıkabilen cinsel yolla bulaşan bir enfeksiyondur. Kendiliğinden iyileşebilen ve yıllarca asemptomatik seyreden olgular hastalığın yayılmasına neden olabilir. Günümüzde hastalık epidemiyolojisindeki değişimler nedeniyle ileri yaşlarda da sifilis vakaları bildirilmektedir. Aile hekimliği, tıp disiplinleri arasında ayrışmamış hasta ile en sık karşılaşılan bölümlerdendir. Bu makalede, aile sağlığı merkezine genital bölgede yara, sol kasıkta şişlik ve ağrı şikayetiyle gelen bir hastaya aile hekimi tarafından sifilis teşhisinin konulması ve tedavisinin yapılması sürecini ve düşük prevalans hekimliği ve ayrışmamış hasta yaklaşımının birinci basamaktaki önemini dile getirmeyi amaçladık.

Objective: Gestational diabetes mellitus (GDM) is a multifactorial metabolic disorder in which redox imbalance and endothelial dysfunction may contribute to adverse maternal–fetal outcomes. We investigated whether maternal serum essential and toxic element profiles differ in GDM and whether these alterations are associated with oxidative stress indices and nitric oxide (NO) bioavailability. Methods: Serum samples from 50 women with GDM and 50 healthy pregnant controls were analyzed. Essential trace elements (Zn, Cu, Se, Fe, Mn, Cr, Mo, V) and toxic metals (Pb, Cd, As, Sn, Co) were quantified using inductively coupled plasma mass spectrometry (ICP–MS). Total antioxidant status (TAS), total oxidant status (TOS), asymmetric dimethylarginine (ADMA), and nitric oxide synthase (NOS)-related NO metabolites were measured by ELISA-based methods. Results: NOS levels were significantly reduced in GDM (p < 0.001), while TAS, TOS, and ADMA did not differ between groups. Zn, Cu, Se, Fe, Mo, and V were significantly higher in GDM, whereas toxic metals showed no group differences. In exploratory ROC analyses, selenium showed the highest discrimination for GDM (AUC = 0.754, p < 0.001), followed by iron (AUC = 0.714, p < 0.001) and vanadium (AUC = 0.700, p = 0.001). Molybdenum demonstrated modest discrimination (AUC = 0.662, p = 0.005), indicating potential—rather than strong stand-alone—predictive value. In logistic regression (per 1 SD increase), selenium and molybdenum were associated with higher odds of GDM in age-adjusted models, supporting the relevance of the multi-marker profile. Conclusion: The co-occurrence of elevated redox-active elements with reduced NO bioavailability in GDM supports a hypothesis-generating “Mo–Se–Fe–NOS signature” (an observational multi-marker profile) that warrants longitudinal and external validation to clarify mechanisms and clinical utility.

Amaç: COVID-19 ile yaygın viral hepatitler olan HBV ve HCV enfeksiyonlarının birbirinin seyrini ne şekilde etkilediği kesin olarak bilinmemektedir. COVID-19 hastalarının tedavisinde kullanılan ilaçların karaciğer üzerine etkileri ve Hepatit B enfeksiyonu taşıyan hastalarda akut hepatik alevlenme riski araştırılması gereken bir diğer konudur. Tüm bu nedenler, COVID-19 ile HBV ve HCV enfeksiyonlarının ilişkisinin araştırılmasını gerektirmektedir. Bu çalışmanın amacı, COVID-19 tanılı hastalarda Hepatit B ve Hepatit C enfeksiyonlarının seroprevalansını belirlemek ve hastaların klinik özelliklerini değerlendirmektir. Yöntem: Bu çalışma kesitsel bir prevalans çalışmasıdır. Çalışmaya 1 Ocak-30 Haziran 2021 tarihleri arasında üniversite hastanesinin COVID-19 polikliniğine başvuran ve PCR testi pozitif bulunan, 18 yaşın üzerinde 1026 hasta dahil edildi. Katılımcılara çalışmanın içeriği hakkında sözel bilgi verildi ve yazılı onamları alındı. Araştırmacı tarafından kişisel bilgi formu yüz yüze görüşülerek uygulandı. COVID poliklinik hemşireleri tarafından venöz kan örneği alınarak Hepatit B yüzey antijeni (HBsAg), Anti HBs, hepatit B çekirdek antikoru (Anti-HBc IgG), Anti HCV, aspartat aminotransferaz (AST), alanin aminotransferaz (ALT), gama glutamil transpeptidaz (GGT), total bilirubin, direk bilirubin, indirek bilirubin ve hemogram değerleri çalışıldı. Verilerin istatistiksel analizi IBM SPSS Statistics sürüm 20 paket programı ile yapıldı. Gruplar arasında karşılaştırmalar için Kruskal-Wallis H ve Mann-Whitney U testleri kullanıldı. İstatistiksel anlamlılık p<0,05 olarak kabul edildi. Bulgular: Katılımcıların yaş ortalaması 45,11±16,12; %53,6’sı (n=550) kadın, %30,0’u (n=308) lise mezunu, %25,7’si (n=264) ev hanımıdır. Hastalarda öksürük %39,9; halsizlik %34,3 ve ateş %26,1 en sık belirtilen klinik şikâyetti. Katılımcıların %55,4’ünün bilinen kronik bir hastalığı yoktu. En sık görülen kronik hastalık %19,3 ile hipertansiyondu. PCR testi pozitif olan hastalarda HBsAg, anti-HCV, anti-HBs ve Anti-HBc IgG için seropozitiflik oranları sırasıyla %1,4 (n=14/1026); %0,5 (n=5/1026); %48,5 (n=498/1026); %18,2 (n=187/1026) olarak bulundu. Hastaların hepatit seroloji sonuçları cinsiyete göre karşılaştırıldığında kadınlarda Anti HBs negatifliği erkeklerden daha yüksek olarak bulundu (p=0,034). Sonuç: COVID-19 tanılı hastalarda HBV ve HCV seropozitifliği ülkemiz ve bölgemizdeki seroprevalans çalışmaları ile karşılaştırıldığında normal popülasyondan düşük bulundu. Bu veriye dayanarak, kronik viral hepatitlerin COVID-19 için primer risk faktörü olmadığı düşünülebilir. Ancak bu düşünceyi kesin olarak kanıtlamak ve COVID-19 ve viral hepatitler arasındaki etkileşimi göstermek için daha detaylı yeni çalışmalara gereksinim vardır.

Aim: Tobacco use remains a major global health concern. Despite pharmacological advances, many smokers seek non-invasive interventions due to side-effect concerns. This study evaluated the 1-year effectiveness of a standardized biophysical therapy, namely Bioresonance Therapy (BRT), for smoking cessation in a primary care setting.Material and Methods: In this prospective longitudinal study, 50 adult participants (mean age 44.3 ± 10.4) underwent a standardized BRT protocol. Nicotine dependence was assessed using the Fagerström Test for Nicotine Dependence (FTND). Smoking status was verified via exhaled carbon monoxide (CO) at baseline, 1 month, and 3 months. Continuous abstinence at 12 months was defined as self-reported non-smoking. Factors associated with early relapse, including withdrawal symptoms, were evaluated.Results: The continuous abstinence rate at the 12-month follow-up was 28.0% (n=14). Early relapse within the first month was significantly associated with depressive mood (p=0.012) and sleep disturbances (p=0.008). Baseline FTND scores were not significantly associated with cessation outcomes (p=0.358). No serious adverse events were reported.Conclusion: BRT may represent a potentially useful and feasible non-pharmacological option for smoking cessation in primary care settings. Neuropsychiatric withdrawal symptoms were significantly associated with early relapse, suggesting that additional psychological support may be beneficial for patients experiencing mood or sleep-related difficulties during the cessation process. Limitations include the absence of a control group and reliance on self-report at 12 months; randomized controlled trials are warranted.

Sağlık Bilimlerinde Disiplinlerarası Güncel Yaklaşımlar isimli kitabımız Tıp Fakültesi, Diş Hekimliği, Sağlık Bilimleri Fakültesi ve Sağlık Meslek Yüksek okulunda çalışan akademisyenlerimiz tarafından hazırlanmıştır. Sağlık konusuna disiplinler arası bakış açısı katmak ve sağlıktaki karmaşık ve çok boyutlu sorunlara çözüm üretebilmek için böyle bir kitap hazırlama gereği duyulmuştur. Sağlık Bilimlerinde farklı bilim alanlarının bilgi birikimini bir araya getirerek sağlık hizmetlerindeki bilgi birikimini ortaya çıkarmak ve niteliğini artırmaya yönelik kapsamlı bir bakış açısı sunduğumuzu ifade etmekteyiz. Bu eser, sağlık bilimlerinde teorik ve kilinik birikimi bir araya getirmiştir. Bu kitabın tüm sağlık bileşenlere katkı sunacağını ve disiplinler arası etkileşime etki edeceğini inanmaktayız.