AMAÇ: Tamamlayıcı ve alternatif tıp, dünyadaki birçok değişik kültürlerden kaynaklanmakta olup geniş bir uygulama yelpazesine sahiptir. Bu uygulamaları kullanan kişilerin özelliklerinin ve hangi nedenlerle bu uygulamalara yöneldiklerinin saptanması; hasta tatmini, tedavi etkinliği ve hizmeti sunanlar açısından önemlidir. Bu çalışmanın amacı, bir üniversite hastanesine başvuran kişilerin tamamlayıcı ve alternatif tedaviye yönelik tutum ve davranışlarını belirlemektir.GEREÇ VE YÖNTEM: Tanımlayıcı tipteki bu araştırma üniversite hastanesine başvuran 700 kişiye yüz yüze görüşme yöntemi ile anket uygulanarak gerçekleştirildi. Anket formu içerisinde sosyodemografik özellikler, tamamlayıcı ve alternatif tedavi kullanım durumlarını değerlendiren, araştırmacı tarafından hazırlanmış sorular ile Bütüncül Tamamlayıcı ve Alternatif Tıbba Karşı Tutum Ölçeği (BTATÖ) yer almaktadır. İstatistiksel veriler IBM SPSS V20 istatistik programı kullanılarak değerlendirildi. İstatistiksel yöntem olarak tanımlayıcı istatistikler, ki-kare testi, Mann-Whitney U ve Kruskall–Wallis H testleri kullanıldı ve p<0.05 anlamlı kabul edildi.BULGULAR: Katılımcıların ortalama yaşı 43.10±13.64; %56'sı kadındı ve %92.0’si tamamlayıcı ve alternatif tedavi hakkında bilgi sahibiydi. Katılımcıların BTATÖ ortalama skoru 29.51±5.70 olarak bulundu. Kadınların, yüksek gelir düzeyine sahip sağlıklı olan kişilerin, sağlık algısı kötü kronik hastalığı olan ve tamamlayıcı tedavilerin kullanımı hakkında bilgisi olanların tutum puanlarında istatistiksel olarak anlamlı farklılık vardı ve pozitif olarak bulundu (p<0.05 ).SONUÇ: Çalışma sonuçları, hem demografik değişkenlerin hem de bireyin sağlık özelliklerinin tamamlayıcı ve alternatif yöntemlere yönelik tutum üzerinde etkili olduğunu göstermektedir. Çalışmamızda, katılımcıların tamamlayıcı ve alternatif tıbba yönelik tutumlarının pozitif ve ılımlı olduğu bulunmuştur.

Amaç: Viral hepatit enfeksiyonları Dünya Sağlık Örgütü tarafından ciddi toplum sağlığı sorunu olarak görülmektedir. Hepatit B ve hepatit C enfeksiyonlarının ülkemizde görülme sıklığı hepatit A enfeksiyonuna göre daha azdır. Çalışmamızın amacı, 1999 ve 2003 doğumlu öğrencilerde doğumlarında rutin uygulanmış olan hepatit B aşı seroprevalansının ve etkinliğinin belirlenmesi, ayrıca hepatit A ve hepatit C seroprevalansını değerlendirmektir. Yöntem: Kesitsel prevalans çalışması olarak planlanan araştırmaya, 2015- 2016 eğitim döneminde toplam 803 öğrenci katıldı. Çalışmada, katılımcıların demografik bilgilerinin ve hepatit B infeksiyonu kaynağı ile ilgili soruların yer aldığı kişisel bilgi formu kullanıldı. Bir tüp venöz kan alındı ve hepatit B yüzey antijeni ve antikoru, anti-core antikoru ve anti-HAV IgG ile hepatit C antikor testleri çalışıldı. Verilerin analizinde; SPSS 18.0 programı, tanımlayıcı istatistikler, ki kare testi kullanıldı, p<0.05 anlamlı kabul edildi. Bulgular: Çalışmamıza katılan 803 öğrencinin %56'sı (n=454) kız, %44'ü (n=349) erkekti. Çalışmamızda Anti-HBs seropozitiflik oranı 17 yaş grubunda %90,5 (353/390), 13 yaş grubunda ise %51,6 (213/413) olarak bulundu; aralarındaki fark anlamlıydı (p<0,001). Araştırmamızda anti-HAV IgG seropozitiflik oranı %16,8 (n=135) ve anti-HCV seropozitiflik oranı ise %0,6 (n=5) olarak belirlendi. Sonuç: Sonuç olarak 17 yaş grubunda yüksek bir anti-HBs seropozitiflik prevalansı olduğu belirlendi. Hepatit A enfeksiyonu açısından bakıldığında ise hem 13 hem de 17 yaş grubunda hastalığa yakalanma oranının düşük olması, ergenlik döneminde Hepatit A aşısının gerekliliğini ortaya koymaktadır. Bölgemizdeki yaş grupları arasındaki fark, aşı etkinliğinin uzun vadeli sonuçlarının takibinin gerekli olduğunu göstermektedir.

AMAÇ: Gerek Dünya’da gerekse Türkiye’de, antibiyotiklere karşı direncin artmasından kaynaklanan sorunlardan dolayı akılcı antibiyotik kullanımı her geçen gün önem kazanmaktadır. Çalışmanın amacı, Afyonkarahisar il sınırları içerisinde bulunan aile sağlığı merkezlerinde görev yapan hekimlerin akılcı antibiyotik kullanımı konusunda farkındalıklarının araştırılması ve buna etki eden faktörlerin belirlenmesidir.GEREÇ VE YÖNTEM: Kesitsel nitelikte olan bu çalışma, Aralık 2019 - Şubat 2020 tarihleri arasında Afyonkarahisar aile sağlığı merkezlerinde görev yapan 152 hekimle yapıldı. Verilerin elde edilmesinde 67 sorudan oluşan anket formu kullanıldı. Verilerin analizi için tanımlayıcı istatistikler, Mann-Whitney U Testi, Kruskal-Wallis H Testi ve Ki-Kare Testi’nden yararlanıldı. Verilerin değerlendirilmesinde SPSS (Version 20.0) paket programı kullanıldı. Anlamlılık düzeyi: p0.05). Hekimlerin %48’inin her zaman reçete ettikleri antibiyotiğin kullanım şekli, kullanım süresi ve kullanım periyodu hakkında bilgilendirme yaptığı belirlendi. Hekimlerin bilgilendirme yaparken karşılaştıkları en büyük zorluğun, hastanın sosyo-kültürel düzeyi (%54,3) olduğu belirlendi. Hekimin antibiyotik reçete etmesinde etkili en önemli faktörler sırasıyla; kronik hastalığın olup olmaması, yaş, sosyal güvence, ekonomik durum, talep ve beklentiler, kilo ve eğitim durumu olarak belirlendi.SONUÇ: Akılcı antibiyotik ve ilaç kullanım politikaları kapsamında, mezuniyet sonrası eğitime önem verilmesi, eğitimin sürekli ve gerçek hayata uygun olması, hekimlerin hastalarına daha fazla zaman ayırabilmeleri için hekim başına düşen hasta sayısının azaltılması ve hekimlerin hastalarını bilgilendirmesinin, akılcı antibiyotik kullanımı açısından olumlu sonuçlar elde edilmesinde büyük katkı sağlayacağı düşünülmektedir.

The metaverse is defined as an inevitable evolution of the internet and holds great potential as a new medium for social interaction. Its integration into educational environments has been increasingly recommended. This study aimed to explore a technology-supported solution for the challenges experienced in the problem-based learning (PBL) process used in medical faculties, taking into account the characteristics of the current digitally native generation. Twelve medical students who had previously received face-to-face PBL training participated in the study. They were asked to evaluate both virtual and face-to-face PBL sessions in terms of the educational facilitator, physical infrastructure, educational process, and scenario. Descriptive statistics, the Wilcoxon signed-rank test, and the Mann–Whitney U test were used to compare the groups. All participants reported higher satisfaction with virtual PBL across all sub-dimensions. The overall score comparison revealed a statistically significant difference in favor of virtual PBL (p < 0.05). A significant difference was also found among female participants (p < 0.05), whereas no significant difference was observed among male participants (p > 0.05). Gender-based comparisons showed no statistically significant difference in satisfaction (p > 0.05). In conclusion, virtual PBL sessions can effectively enhance medical students' clinical reasoning, problem-solving, and communication skills while providing a flexible and engaging learning environment with high levels of satisfaction.

Background: Adequate iodine intake during pregnancy is essential for optimal maternal thyroid function and fetal neurodevelopment. Although universal salt iodization has been implemented in Turkey, pregnant women may remain vulnerable to iodine insufficiency. This study aimed to evaluate maternal thyroid function in relation to iodine status, and to comprehensively compare the diagnostic performance of spot urinary indices and creatinine-adjusted measures against measured 24 h urinary iodine excretion (24h-UIE) in pregnant women. Methods: A total of 227 pregnant women attending family health centers in Afyonkarahisar, Turkey, provided both spot urine samples and complete 24 h urine collections. Urinary iodine concentration (UIC), creatinine-corrected UIC (UIC/UCr), and 24h-UIE were measured. Thyroid function tests were interpreted using trimester-specific reference ranges. Correlations between urinary indices were assessed, and ROC analyses were performed using 24h-UIE as the operational reference. A structured questionnaire evaluated iodine-related dietary knowledge and salt-use practices. Results: The median spot UIC was 59.0 µg/L, indicating insufficient recent iodine intake at the population level. Based on 24h-UIE, 70% of participants had excretion levels below the Estimated Average Requirement (EAR) threshold (<144 µg/day). Spot UIC showed a weak correlation with 24h-UIE (rho = 0.270, p < 0.001), whereas UIC/UCr demonstrated a stronger correlation (rho = 0.491, p < 0.001). In ROC analyses, UIC/UCr yielded a significantly higher AUC than spot UIC (0.774 [95% CI: 0.707–0.841] vs. 0.670 [95% CI: 0.593–0.748]; DeLong p = 0.016). Overt hypothyroidism was not observed; subclinical hypothyroidism was present in 16.3% of participants. While no overall association was found between iodine indices and thyroid status, in the first trimester, those with subclinical hypothyroidism had higher 24h-UIE medians than euthyroid peers (134.2 vs. 100.3 µg/day, p = 0.037), although both groups remained below the EAR threshold. Knowledge regarding iodine-rich foods and iodized salt use was limited among the study population. Conclusions: Iodine insufficiency remains highly prevalent among pregnant women in this region despite salt iodization. While spot UIC alone showed limited agreement with 24h-UIE, creatinine-adjusted UIC may offer improved interpretability under conditions of variable urine dilution. Preserved thyroid function in the presence of iodine insufficiency highlights the silent nature of this condition during pregnancy. Strengthened pregnancy-specific iodine surveillance and targeted antenatal education are warranted.

Akut hastalık yönetimi, sağlık hizmetlerinin en kritik ve en hızlı karar verme gerektiren alanlarından biridir. Zamanla yarışılan bu süreçte doğru tanıya hızla ulaşmak, uygun tedaviyi başlatmak ve gerektiğinde doğru yönlendirmeyi yapmak, birinci basamak sağlık hizmetlerinin etkinliğini belirleyen temel unsurlardır. Aile Hekimliğinde Akut Hastalıkların Yönetimi, sahada karşılaşılan gerçek klinik gereksinimlerden doğmuş; sistematik, uygulanabilir ve güncel bir başvuru kaynağı olarak hazırlanmıştır. Aile hekimliği ilkeleri doğrultusunda yapılandırılan bu eser, akut hastalıklara yalnızca biyomedikal açıdan değil, biyopsikososyal ve kültürel boyutlarıyla bütüncül bir yaklaşım sunmaktadır. Kitap; ayrışmamış hastaya yaklaşım, hızlı ve doğru klinik karar verme, belirsizliklerin yönetimi ve sevk-izlem dengesi gibi birinci basamak pratiğinin temel zorluklarına rehberlik etmektedir. Aynı zamanda hasta merkezli bakım, etkili iletişim, etik ilkeler ve hasta güvenliği gibi modern tıbbın vazgeçilmez unsurlarını akut bakım süreçleriyle bütünleştirmektedir. Tele-tıp uygulamaları, dijital sağlık araçları ve elektronik sağlık kayıtları gibi güncel yaklaşımlar da eserde pratik bir perspektifle ele alınmaktadır. Klinik içerik açısından ise solunum, gastrointestinal, üriner ve genital, kas-iskelet, travmaya bağlı akut durumlar, kardiyovasküler, nörolojik, dermatolojik, göz, kulak, burun ve boğaz pediatrik, kadın sağlığı ve gebelik, geriatrik ve kırılgan popülasyon, psikiyatrik, metabolik ve endokrin, hematolojik, afetler ve olağanüstü durumlardaki tüm akut hastalıkları, kanıta dayalı ve sahada uygulanabilir bir çerçevede sunulmaktadır.