Daria Konarska

Daria Konarska

orcid

Research Focus & Metrics

Academic Career Length

3Years (2024-Present)

(Calculated once Scilit publication data is synced: current year − year of first publication + 1)

Representative Publications

View All Publications
24 October 2024 in Farmacja Polska
Verified
Journal Article
Open access
Dominika KunachowiczDominika Kunachowicz
Dominika Kunachowicz
KKKarolina Kłosowska
Karolina Kłosowska
DKDaria Konarska
Daria Konarska
MKMarta Kepinska
Marta Kepinska
Przedmiot badań. Doksorubicyna (ang. doxorubicin, DOX), cytotoksyczny lek należący do grupy antybiotyków antracyklinowych, od dekad stanowi jedno z najważniejszych farmakologicznych narzędzi terapii przeciwnowotworowej. Pomimo wprowadzenia na rynek w latach 70. XX wieku, z uwagi na wysoką skuteczność i szeroki zakres stosowania DOX pozostaje niezastąpiona w wielu schematach leczenia zarówno guzów litych, jak i nowotworów hematologicznych. Terapie doksorubicyną wiążą się jednak z ryzykiem licznych ograniczających działań niepożądanych. Obejmują one niespecyficzne, powszechne dla cytostatyków efekty wynikające z braku ich selektywności wobec komórek nowotworowych, takie jak supresja szpiku kostnego, hepatotoksyczność, zapalenie błon śluzowych i objawy ze strony przewodu pokarmowego, a także charakterystyczną dla DOX kardiotoksyczność. Uszkodzenie mięśnia sercowego w wyniku stosowania tego leku jest najpoważniejszym działaniem niepożądanym, często prowadzącym do zgonu. Dużym problemem klinicznym jest również wykształcenie przez komórki nowotworowe oporności na DOX. Ponadto, wolna DOX po podaniu do organizmu w postaci wlewu słabo przenika do komórek nowotworowych, co dodatkowo ogranicza jej efektywność. Dlatego dąży się do opracowania nowych rozwiązań służących rozwojowi terapii celowanych, które – często w oparciu o nanotechnologię – umożliwią zwiększenie skuteczności leczenia przy jednoczesnym zminimalizowaniu związanej z nim toksyczności wobec zdrowych, szybko dzielących się komórek. Przewiduje się, że bardziej efektywne preparaty DOX zamkniętej w transporterach pozwolą na zmniejszenie stosowanej dawki leku, mogłyby być stosowane w bardziej intensywnej i/lub dłuższej terapii w przypadku nowotworów w zaawansowanych stadiach, a także u pacjentów z nawrotem choroby. Cel badań. Celem niniejszej pracy było przedstawienie i usystematyzowanie aktualnej wiedzy dotyczącej celowanych formulacji DOX, ich zalet w porównaniu do standardowych strategii terapeutycznych wykorzystujących ten lek, a także ograniczeń. W kontekście roli jako nośników DOX, scharakteryzowano liposomy, micele, nanożele, nanopolimery oraz kropki kwantowe wraz z fulerenami. Omówiono rozwiązania stosowane klinicznie oraz te, które znajdują się w różnych fazach badań przedklinicznych. Metodyka wyszukiwania i doboru piśmiennictwa. Przeprowadzono analizę prac naukowych zdeponowanych w bazach PubMed oraz Google Scholar w latach 2015-2024. Artykuły te były wyszukiwane od maja do czerwca 2024 po następujących słowach kluczowych: „doksorubicyna” (ang. doxorubicin), „terapie celowane” (ang. targeted therapies), „formulacje doksorubicyny” (ang. doxorubicin formulations), „konwencjonalne/ standardowe strategie terapeutyczne” (ang. „conventional/ standard therapeutic approaches), „nanosystemy” (ang. nanosystems). Wyniki. Przytoczone w pracy wyniki badań wskazują, że szybko rozwijająca się nanomedycyna może być rozwiązaniem zwiększającym skuteczność i bezpieczeństwo terapii DOX. Wykazano, że systemy celowanego dostarczania DOX wykazują niższą toksyczność systemową niż wolny lek, a także lepszą akumulację w komórkach nowotworowych. Wnioski. Opracowywanie nowych formulacji DOX i ich ciągła optymalizacja jest słuszną strategią, otwierającą perspektywy doskonalenia terapii przeciwnowotworowych opartych na tym ważnym klinicznie leku. Choć aktualnie tylko liposomalna DOX znajduje się w użytku klinicznym, na podstawie szeroko prowadzonych badań in vitro oraz na modelach zwierzęcych można spodziewać się wzrostu liczby nanoformulacji DOX kierowanych do badań klinicznych. Dzięki przedstawieniu zarówno zasad standardowej terapii DOX, jej mechanizmów działania i parametrów klinicznych oraz postępów w rozwijaniu nowoczesnych terapii celowanych DOX z wykorzystaniem nanonośników, publikacja stanowi kompleksowe opracowanie zagadnienia będącego jej tematem.

20 February 2026 in Pathogens
Verified
Journal Article
Open access
PDF file
AGAleksandra Górzyńska
Aleksandra Górzyńska
DKDaria Konarska
Daria Konarska
AKAgnieszka Korzeniowska-Kowal
Agnieszka Korzeniowska-Kowal
AWAnna Wzorek
Anna Wzorek
BPBartosz Pencakowski
Bartosz Pencakowski
UNUrszula Nawrot
Urszula Nawrot
(1) Background: Meyerozyma guilliermondii is a yeast species widely distributed in the natural environment and one of the rare emerging pathogens capable of causing difficult to treat, severe infections. The species’ susceptibility profile is not fully defined; however, the species could be more prone to develop resistance than other Candida species. The objective of this research was to determine the susceptibility of a local collection of Meyerozyma guilliermondii clinical isolates to classical antifungal drugs as well as a new one—manogepix. (2) Methods: The study included 20 clinical isolates identified using the MALDI–TOF method followed with sequencing of ITS1-2 region of DNA. Overall, the susceptibility to 12 antifungal drugs was tested. Nine drugs (amphotericin B, flucytosine, fluconazole, itraconazole, posaconazole, voriconazole, anidulafungin, caspofungin, and micafungin) were assessed using the MICRONAUT–AT test. The susceptibility to the new drug, manogepix, as well as isavuconazole, clotrimazole and anidulafungin, was determined using the microdilution method recommended by EUCAST. Additionally, anidulafungin and voriconazole MIC was also examined with commercial gradient tests. (3) Results: Overall, the isolates showed low MIC values for amphotericin B (0.125 to 1 mg/L) and for flucytosine (≤0.06 to 32 mg/L), with the exception of one isolate with a high MIC value. The MIC ranges for azoles were 2–64 mg/L (fluconazole), 0.008–0.5 mg/L (voriconazole), ≤0.03–≥4 mg/L (itraconazole) and 0.008–0.5 mg/L (posaconazole). One isolate showed non-WT phenotype to all tested azoles. For anidulafungin, the MIC values ranged from ≤0.06 to 0.25 mg/L; however, in the reference method, higher values were observed, but they did not exceed 2 mg/L (ECOFF value). For manogepix, the MIC values ranged from 0.002 to 0.125 mg/L. Finally, the comparison of the obtained and published susceptibility data was conducted. (4) Conclusions: The data obtained in this study are consistent with reports by other authors and indicate that resistance to azoles or 5-fluorocytosine among clinical isolates of Meyerozyma guilliermondii should be considered. The low MIC values of manogepix suggest the potentially good efficacy of this drug against Meyerozyma guilliermondii species.