Amaç: Elektrik çarpması, elektrik kaynağıyla temas sonucu veya yüksek voltajlarda temas olmaksızın elektrik akımının vücuttan geçmesi sonucu meydana gelen yaralanma veya ölümü tanımlamaktadır. Elektrik çarpmalarında meydana gelen yaralanmalar nedeniyle adli rapor düzenlenmesi istenilen olguların değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntemler: Araştırmada XXX Üniversitesi Adli Tıp Anabilim Dalına 2010-2022 yılları arasında adli makamlar tarafından gönderilen, elektrik çarpması sonucu adli rapor düzenlenmesi istenen 64 olgu retrospektif olarak değerlendirilmiştir. Rapor istem nedeni, bireylerin sosyodemografik özellikleri, elektrik gücünün kaynağı ve türü, olayın meydana gelme zamanı, olay orijini, olayın meydana geldiği yer, yaralanmanın klinik özellikleri incelenmiştir. Bulgular: Adli rapor düzenlenen olguların büyük oranının erkek cinsiyette ve 20-29 yaş aralığında olduğu, tespit edilmiştir. Türk Ceza Kanunu (TCK) hükümlerine göre 64 olgu değerlendirildiğinde; 55 olguda yaşamsal tehlike olduğu, 57 olguda yaralanmanın basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olmadığı ve 10 olguda kemik kırık/çıkıkları meydana geldiği, tespit edilmiştir. Kaynağı tespit edilebilen olgularda daha sık olarak düşük voltaja maruziyetin gerçekleştiği, saptanmıştır. Çocuklarda sıklıkla ev kazalarının, erişkinlerde ise sıklıkla iş kazalarının görülmesi literatürle uyumlu bulunmuştur. Sonuç: Çalışmamızdan ve literatürden elde edilen sonuçlar göz önüne alındığında, 2019 yılında güncellenen haliyle TCK’da tanımlanan yaralanma suçlarının adli tıp açısından değerlendirilmesi kılavuzunda; elektrik çarpmalarına bağlı yaşamsal tehlike kriterlerinin gözden geçirilmesi, genişletilmesi ve detaylandırılmasının yararlı olacağı açıktır. Kişiyi ilk gören hekimlerin detaylı bir anamnez ve fizik muayene ile tüm bulguları eksiksiz kayıt altına alması, lezyonları fotoğraflaması, komplikasyon takibi açısından gerekli izlemleri yapması, doku hasarını gösteren laboratuvar tetkiklerini yaptırması, Elektrokardiyografi (EKG) değişiklikleri olup olmadığını belirtmesi, sistem muayenelerini yapması adli raporun güvenilirliği açısından faydalı olacaktır.

Background/Objectives: The cranial base, especially the posterior cranial fossa, has openings with population-specific morphometry. This study aimed to assess the morphometric characteristics of the major posterior cranial fossa openings (foramen magnum, jugular foramen, internal acoustic opening) in the Turkish population and evaluate their utility for sex estimation. It also aimed to provide population-specific reference values for forensic anthropology and cranial base surgery. Methods: This prospective study included 304 adult skulls (151 female, 153 male) obtained from forensic autopsy cases, all of which had preserved anatomical integrity. Structures in the posterior cranial fossa were exposed following a standardized dissection protocol. A total of 18 morphometric parameters were measured using a digital caliper. Inter-sex comparisons were performed, and the diagnostic performance of the parameters for sex differentiation was evaluated using receiver operating characteristic (ROC) curve analysis. Results: All morphometric parameters and inter-foraminal distances were significantly larger in male individuals compared to females (p < 0.001). Similarly, ellipticity indices were higher in males than in females (all p < 0.001). ROC analysis revealed that right internal acoustic opening transverse diameter (RIAO-T), left and right jugular foramen transverse diameters (RJF-T and LJF-T) parameters possess exceptionally high discriminatory power, yielding accuracies greater than 99%. Conclusions: Components of the posterior cranial fossa exhibit marked sexual dimorphism in the Turkish population. These morphometric data provide valuable anatomical references for forensic identification, aid in preserving neurovascular structures, and support safe surgical planning in cranial base procedures.

Background/Objectives: The sella turcica is a key anatomical landmark due to its close relationship with the pituitary gland and surrounding structures. This study aimed to compare morphometric characteristics of the sella turcica in autopsy cases according to sex and to develop machine learning (ML)-based sex estimation models using these measurements. Methods: This study included 230 individuals (115 males, 115 females). Sella turcica morphometric measurements (length, depth, anteroposterior, and transverse diameters) were analyzed. In addition, associations with age, height, and weight were evaluated. Sex differences and correlations were assessed using non-parametric tests. Generalized additive models were applied to evaluate non-linear effects of height and weight, and ML algorithms (LR, RF, SVM, XGBoost) were used for sex classification with 10-fold cross-validation. Results: Data from 230 individuals (115 males, 115 females) were analyzed. All sella turcica dimensions were significantly greater in males (p < 0.001). Height showed strong positive correlations with all measurements, whereas weight showed weaker associations and age was not significant. Generalized additive models demonstrated high performance for length and anteroposterior diameter (adjusted R² ≈ 0.956), high performance for transverse diameter (R² = 0.936), and moderate performance for depth (R² = 0.700), with significant non-linear effects of height and weight. ML models achieved high accuracy (>95%), with SVM performing best (accuracy: 0.991; AUC: 0.997), and transverse diameter identified as the most important predictor. Conclusions: Sella turcica morphometry demonstrates strong sexual dimorphism and is primarily influenced by body size parameters, particularly height. Non-linear modelling approaches such as GAM effectively capture complex anatomical relationships, while ML models, especially SVM, provide promising sex estimation. Among all variables, transverse diameter emerges as the most robust and consistent predictor, highlighting its potential utility in forensic and anthropological applications.