Objectives: Cognitive functions are one of the crucial factors affecting the quality of life of the elderly and are affected by factors like age, gender, socio-economic level, and comorbidity. Some studies indicate that obesity can also affect them. This study aims to demonstrate the relationship between cognitive functions and obesity. Methods: A questionnaire including the participants’ socio-demographic characteristics, past obesity history and also Standardized Mini-Mental State Examination (MMSE), neuropsychological tests evaluating memory, attention, and executive functions (Stroop Test, Three words-Three Shapes Test, Digit Span Test), were applied to 315 elderly living in Narlidere Residential and Nursing Home. Besides weight, height, and waist circumference of the participants were measured. Results: According to the assessments performed with MMSE and neuropsychological tests, 107 elderly were classified as cognitive impairment and 208 were as cognitively normal. Sociodemographic characteristics of the elderly were similar except for age, as the mean age of cognitive impairment (79.49±7.06) was higher than cognitively normal (76.25±7.38) and it was significant (p<0.001). Past obesity history was significantly higher in the cognitive impairment (p<0.001). There was also a statistically significant relation between cognitive impairment, aging (age 85≥ yearsoddss ratio [OR], 3.95; %95 confidence interval [CI] 1.52-10.26) and obesity history ([OR], 9.15; %95 [CI], 5.25-15.93) in logistic regression model. Conclusion: It is important to indicate the risk factors of dementia. Family physicians evaluating obese patients should take action for the maintenance of cognitive functions and healthy aging.

Aim: The use of artificial intelligence (AI) technologies in the field of healthcare is becoming increasingly widespread. Due to their dynamic and evolving nature; AI technologies may create anxiety among future healthcare professionals. This study aimed to assess medical students’ anxiety levels related to AI and their perceptions and attitudes toward AI applications in healthcare. Methods: This cross-sectional study was conducted at Yozgat Bozok University Faculty of Medicine. A questionnaire evaluating students’ perceptions and attitudes on the use of AI in healthcare and the Artificial Intelligence Anxiety Scale was administered to medical students. Results: A total of 490 medical students (68.72% of all students) participated in the study. The participants’ mean score on the Artificial Intelligence Anxiety Scale was 47.09±12.78 (min:16- max:80). Female participants had significantly higher AI anxiety scores compared to male participants (p

Amaç: İletişim becerisi sağlık personellerinin sahip olması gereken yetkinliklerin başında gelmektedir. Etkin bir iletişim becerisine sahip olsa da sağlık personelleri ‘’zor hasta’’ olarak tanımlanan hasta grubuyla sık karşılaşmaktadır. Bu çalışmada birinci basamak sağlık personellerinin zor hastaya bakış açıları ve iletişim becerilerinin değerlendirilmesi amaçlanmaktadır. Gereç ve Yöntemler: Bu çalışma tanımlayıcı kesitsel tipte olup, Yozgat il genelinde sağlık hizmeti veren aile sağlığı merkezlerindeki sağlık personelinin katılımıyla gerçekleştirilmiştir. Katılımcılara sosyodemografik bilgileri ve zor hastaya bakış açılarını değerlendiren anket formu ve iletişim becerilerini değerlendirme ölçeği uygulanmıştır. Bulgular: Çalışmaya 105 birinci basamak sağlık personeli katılmıştır. Katılımcıların %54,3 ‘ü (n=57) kadındı. % 35,2’sinin (n=37) mesleki deneyimi 6-10 yıl arasındaydı. Katılımcıların %80 ‘i (n =84) hastalarla iyi düzeyde iletişimi olduğunu düşünüyordu. Katılımcıların % 78,1 (n=82) iletişime kapalı hastayı zor hasta olarak tanımlamaktaydı. Katılımcıların iletişim becerileri değerlendirme ölçeği puan ortalaması 78,4±10,32 (min: 45- max:100) dır. Sağlık personelinin zor hastaya yaklaşımı değerlendirildiğinde; hastanın sorununu anlamaya çalışanların (p=0,026) ve iletişimde kontrolcü davranmayanların (p=0,027) iletişim becerilerini değerlendirme ölçeği ortalama puanı daha yüksek olup istatistiki olarak anlamlıdır. Sonuç: Birinci basamakta çalışan sağlık personellerinin iletişim becerileri yüksek düzeyde bulunmuştur. Zor hastaya yaklaşımda hastaya empatik davranarak, sorunu anlamaya çalışan sağlık çalışanlarının iletişim becerileri daha yüksek düzeydedir. İletişim becerileri zayıf olan birinci basamak sağlık personellerinin iletişim becerilerini geliştirmesi aile hekimliği hizmetlerinin süreklilik göstermesi ve hasta hekim arasında güvene dayalı ilişkinin kurulması gerekliliği nedeniyle de önemlidir. Anahtar Kelimeler: Zor hasta; İletişim; Aile hekimi; Aile sağlığı çalışanı

Background/Objectives: Vascular diseases remain a leading cause of global mortality, yet the dietary and lifestyle factors that contribute to them are not fully understood in Central Anatolian populations. This study aimed to quantify the dietary and lifestyle predictors of vascular disease status in a case–control cohort from a tertiary care setting in Yozgat province. Methods: A total of 1452 adults were enrolled from Yozgat Bozok University Research Hospital: Cardiovascular Surgery (CVS; cases, n = 720) and Primary Care (PC; controls, n = 732). All participants completed a 43-item questionnaire on diet, lifestyle, and sociodemographic characteristics. Binary logistic regression was used to identify independent predictors of case status, with age, sex, education, and income being included in the model. Results: Chronic comorbidities were present in 33.9% of the control group and 80.3% of the case group. Use of olive oil was most strongly associated with control status (odds ratio [OR] = 0.17; 95% confidence interval [CI]: 0.11–0.27), followed by use of butter (OR = 0.25). Paradoxically, fast food (OR = 0.24) and junk food (OR = 0.31) consumption were more frequent among controls. The use of sunflower oil (OR = 2.30), diabetes (OR = 5.22), and elevated serum ferritin (OR = 1.04 per 10 ng/mL) independently predicted a higher likelihood of being in the case group. The model explained 54.8% of the variance (Nagelkerke R² = 0.548). Conclusions: The apparently higher prevalence of unhealthy dietary behaviours among controls is most plausibly attributed to post-diagnosis dietary modification among cases (an ‘illness effect’), underscoring the window for intervention before disease onset. As this case–control design precludes causal inference, these associations are hypothesis-generating. Promoting olive oil and reducing sunflower oil represent practical, culturally feasible dietary targets for cardiovascular risk counselling in Central Anatolia, pending prospective confirmation.

Objective: Metacognitive awareness and academic self-efficacy are the basic concepts that affect academic achievement. Individuals who have their own study strategy, have sufficient motivation and also belief that they can succeed, have higher academic achievement. In this study, the relationship between metacognitive awareness and academic self-efficacy levels with academic achievement in medical students was analysed. Materials and Methods: The study utilized descriptive- relational screening model and 396 medical students were included in the study. Personal information form, metacognition scale and academic self-efficacy scale were used in the study. Results: As a result of the study, it was found that the scores of the students get from metacognition scale differed significantly and increased with age and class level (p

Amaç: İç Anadolu'nun kentsel geçiş kuşağında yer alan Yozgat'ta aile hekimliği polikliniğine başvuran bireylerin sağlıklı yaşam dinamikleri, beslenme örüntüleri, ailesel kronik hastalık öyküleri ve temel biyokimyasal parametreler arasındaki ilişkinin belirlenmesi ana hedeftir. Bu ilişkinin biyokimyasal parametreler üzerindeki bağımsız belirleyicilerin ve aile öyküsünün bireylerdeki kronik hastalık riskine katkısının ortaya konulması da çalışma kapsamında amaçlanmıştır.Gereç ve Yöntemler: Bu kesitsel çalışmaya Yozgat Bozok Üniversitesi Tıp Fakültesi Aile Hekimliği polikliniğine başvuran 486 yetişkin birey dahil edilmiştir. Güç analizi G*Power 3.1 ile gerçekleştirilmiş (α=0,05, güç=%80, w=0,30); minimum örneklem 74 olarak hesaplanmış, çalışma 486 katılımcı üzerinden yürütülmüştür. İstatistiksel analizlerde tanımlayıcı istatistikler, Shapiro-Wilk normallik testi, Pearson ki-kare (Cramér V etki büyüklüğü), bağımsız örneklem t-testi ve Mann-Whitney U testi (Cohen d / sıralı iki seri korelasyon), ikili ve çok değişkenli lojistik regresyon [olasılık oranı (OO), %95 güven aralığı (GA)], Spearman korelasyon matrisi (Bonferroni düzeltmesi), ROC eğrisi analizi (AUC, Youden indeksi J, LR+, LR−) ve hiyerarşik çoklu doğrusal regresyon uygulanmıştır. p<0,05 anlamlı kabul edilmiştir.Bulgular: Katılıımcıların diyabet prevalansı %4,9, hiperlipidemi prevelansı %1,9 iken birinci derece akrabalarda bu oranlar sırasıyla %49,6 ve %27,6'ya yükselmektedir. Aile öyküsü pozitifliği diyabet riskini 4,8 kat (OO=4,82; %95 GA: 2,14-10,86; p<0,001), hiperlipidemi riskini 3,6 kat (OO=3,59; p=0,015) artırmaktadır. Cinsiyete göre biyokimyasal parametreler incelendiğinde hemoglobin farklılığı büyük (Cohen d=1,70), HDL ve kreatinin farklılıkları orta etki büyüklüğü (d=0,62; d=0,79) sergilemiştir. Trigliserid-LDL pozitif korelasyonu (rs=0,42) ve TSH-sT4 negatif korelasyonu (rs=−0,38) bulunmuştur. Birleşik ailesel risk skorunun ROC performansı (AUC=0,79; Youden J=0,52; LR+=2,65; LR−=0,25) klinik kullanılabilirliği desteklemektedir. LDL'nin bağımsız belirleyicileri trigliserid (β=0,38) ve egzersiz durumudur (β=−0,14; toplam R²=0,213). Sonuç: Yozgat popülasyonunda yapılmış bu çalışmada bireysel kronik hastalık prevalansı ulusal ortalamaların altında olmakla birlikte ailesel metabolik risk belirgin düzeyde yüksektir. Birinci basamak sağlık hizmetleri, ailesel öyküyü merkeze alan erken tarama protokolleri ve bireyselleştirilmiş yaşam tarzı müdahale programlarıyla güçlendirilmelidir.