Introduction: Postoperative bleeding is a relevant complication after sleeve gastrectomy (SG). Perioperative blood pressure may influence the detection of bleeding during surgery, but the relationship between haemodynamic patterns and postoperative haemorrhage remains unclear.Aim: To evaluate the association between perioperative blood pressure patterns and major postoperative intra-abdominal bleeding after SG, and to identify factors associated with intraoperative systolic blood pressure (SBP) changes >20% from baseline.Materials and Methods: This retrospective single-centre cohort study included 463 consecutive patients who underwent primary SG between 2024 and 2025. Demographic, clinical and perioperative haemodynamic variables were analysed. Major postoperative bleeding was defined as bleeding requiring reoperation or blood transfusion. Univariable logistic regression was used to assess factors associated with bleeding, while uni- and multivariable logistic regression analyses were performed for predictors of an intraoperative SBP decrease >20%.Results: Postoperative bleeding occurred in 8 patients (1.7%), all of whom required transfusion and relaparoscopy. Patients with bleeding had higher mean arterial pressure (MAP) at admission than those without bleeding (110.2 vs 105.7 mmHg; p=0.046), although this association was not significant in univariable regression (OR 1.06, 95% CI 1.00–1.14; p=0.056). Intraoperative MAP range and SBP deviations >20% were not associated with postoperative bleeding. In multivariable analysis, only age independently predicted an intraoperative SBP decrease >20% (OR 1.03, 95% CI 1.01–1.05; p=0.003).Conclusions: No single perioperative blood pressure parameter reliably predicted postoperative bleeding after SG. Higher MAP at admission to hospital may warrant further investigation, while advanced age appears to be associated with greater intraoperative SBP reductions.

Przedmiot badań. Propofol jest najczęstszym dożylnym, hipnotycznym lekiem stosowanym w praktyce anestezjologicznej i intensywnej terapii. Charakterystyczny wygląd zawdzięcza stabilizatorom takim jak lecytyna, olej sojowy i glicerol. Za biotransformację propofolu odpowiada głównie wątroba, a eliminacja leku zachodzi z udziałem nerek. Farmakokinetyka propofolu zależy od masy ciała pacjenta, chorób współistniejących, a także płci, wieku oraz przyjmowanych leków. Cel badań. Zebranie i usystematyzowanie wiedzy na temat propofolu, zalet oraz potencjalnych zagrożeń związanych z jego użytkowaniem, jak również omówienie najnowszych osiągnięć i innowacyjnych kierunków badań prowadzanych nad tym lekiem. Materiały i metody. Przeglądu piśmiennictwa dokonano przeszukując naukowe bazy danych: PubMed i Google Scholar. Wyszukiwanie odpowiednich artykułów na temat propofolu przeprowadzono przy użyciu kombinacji słów kluczowych: „propofol”, „znieczulenie”, „anestezjologia”, „intensywna terapia”, „zespół propofolowy”, „działania niepożądane”, „interakcje lekowe”, „ciąża” oraz „nowotwory". Wyniki. Szersza dyskusja na temat propofolu obejmuje jego charakterystyczne właściwości oraz mniej znane aspekty, takie jak działanie przeciwwymiotne czy przeciwdrgawkowe. Jednakże istnieją również pewne ograniczenia i potencjalne niebezpieczeństwa związane z jego stosowaniem w tym ryzyko groźnego zespołu propofolowego. Dodatkowo konieczne jest uwzględnienie aspektów takich jak bilans tłuszczów oraz ryzyko rozwoju bakterii na substancjach zawartych w ampułkach z lekiem. Wyniki najnowszych badań wskazują również na potencjalne korzyści związane z zastosowaniem propofolu w innych dziedzinach medycyny, takich jak jego wpływ na ograniczenie rozwoju komórek raka żołądka, raka pęcherza moczowego oraz kostniakomięsaka. Wnioski. Publikacja ta nie tylko poszerza obecne zrozumienie farmakologii propofolu, ale także stanowi istotne uzupełnienie literatury naukowej w języku polskim, rzucając światło na wskazania w zależności od miejsca zastosowania, nieoczywiste działania niepożądane, interakcje oraz nowe kierunki badań związane z tym lekiem.

Introduction: Alopecia areata (AA) is a condition in which the immune system attacks the hair follicles, resulting in hair loss. A deeper understanding of AA’s underlying mechanisms has contributed to the development of new therapies, such as JAK inhibitors. There are only two EMA-approved medications for AA. Upadacitinib shows much potential, but there are few reports on its effectiveness. Case Report: The clinical presentation of AA is variable. We report two cases of AA to highlight the varied clinical presentations and diagnostic challenges in our setting and encourage consideration of using upadacitinib as a treatment, which has yielded satisfactory results, with visible regrowth of vellus hair within 3– 6 months. In one case, we have a classical form of AA universalis, and in the other one, we have the coexistence of AA with sarcoidosis. Conclusion: The early inclusion of effective treatment for AA with JAK inhibitors contributes to an improvement in the patient’s quality of life, both physically and psychologically, without further aggravating the skin lesions of sarcoidosis.

Pollen–food allergy syndrome is an IgE-mediated allergic condition resulting from cross-reactivity between pollen allergens and homologous proteins present in plant-derived foods. PFAS typically presents with rapid-onset itching, burning, swelling, and erythema of the oral cavity and pharynx, with symptoms usually limited to the oropharyngeal region, although systemic reactions, including respiratory or gastrointestinal symptoms and, rarely, anaphylaxis, may occur. PFAS is strongly associated with the atopic phenotype and frequently coexists with allergic rhinitis, atopic dermatitis, and asthma. Available studies show marked variability in prevalence, from a few percent in general pediatric populations to 50–80% among atopic children, especially those with allergic rhinitis, with regional differences likely reflecting pollen sensitization patterns and dietary habits. The aim of this review was to summarize current knowledge regarding the epidemiology, clinical characteristics, molecular determinants, and food-related aspects of PFAS in children across different regions of the world. PFAS is a common but still insufficiently studied condition in children. Standardized diagnostic criteria and large population-based studies incorporating molecular diagnostic approaches are needed to better define the true burden, risk factors, and clinical spectrum of PFAS in childhood.