Bozukluğunun (OSB) yaygınlığının saptanması ve Aile Sağlığı Merkezlerinde (ASM) görev yapan sağlık çalışanlarının OSB farkındalıklarının araştırılması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Çalışmanın örneklemi 18-72 ay arası 752 çocuk ve 90 aile hekimi ile 78 aile sağlığı elemanlarından (ASE) oluştu. Sağlık çalışanlarına OSB Bilgi ve Tutum Ölçeği ve OSB Farkındalık Anketi uygulandı. Çocukların tümüne Değiştirilmiş Erken Çocukluk Dönemi Otizm Tarama Ölçeği (M-CHAT) uygulandı. Bulgular: Aile hekimlerinin OSB Bilgi-Tutum Ölçeği ile OSB Farkındalık Anketi puan ortalamaları ASE'lerinkinden anlamlı olarak daha yüksekti. Taramada OSB için risk oranı %6.25 (n=47); yaygınlık oranı %0.53 olarak saptandı. Riskli saptanan bu çocukların 20’si çocuk ve ergen psikiyatrisi uzmanı tarafından değerlendirildi. Değerlendirilen 20 çocuğun 7’si normal saptanırken, 4’ü OSB tanısı, 9’u başka psikiyatrik tanılar aldı. Sonuç: Bu çalışma Sivas İl Merkezi’nde OSB yaygınlık oranının %0.53 olduğunu ve aile hekimlerinin OSB farkındalıklarının ASE'lerinkinden daha yüksek olduğunu gösterdi. Sağlık çalışanlarının OSB'ye ilişkin farkındalıklarının artmasına yönelik eğitim programlarının OSB’li çocukların erken saptanmasına katkı sağlayabileceği kanaatindeyiz.

Introduction: Intellectual disability (ID) is characterized by limitations in cognitive and adaptive functioning. The aim of this study is to examine sociodemographic characteristics, perinatal and childhood risk factors, and prevalence of psychiatric and biomedical comorbidities in children with ID. Methods: 260 patients with ID were included in the study (mean age: 8.42 ± 3.59, 61% male, 75% mild ID). The Ankara Developmental Screening Inventory, the Wechsler Intelligence Scale for Children–Revised, and the Porteus Maze Test were used to assess the intelligence of the participants. An additional questionnaire was used to investigate their sociodemographic characteristics and birth, developmental, and medical histories. Results: Adverse perinatal/neonatal events (p < .001), biomedical comorbidities (p < .001) and seizure/convulsion history (p < .001) were strongly associated with the moderate-severe ID. The children with mild ID had more emotional-social deprivation (p = .022). Low socioeconomic situation, parental education, and teenage parenthood were risk factors for stimulus deficiency. While internalizing disorders were more common in those with mild ID and among girls, externalizing disorders were more common in those with moderate-severe ID and among boys. Conclusion: Interventions to perinatal/neonatal events may reduce the rate of moderate-severe ID. Evaluation of psychiatric and medical comorbidities and elimination of emotional-social deprivation should be fundamental components of the services offered to children with ID.

Although the quality of prenatal attachment is a strong predictor of the quality of postnatal mother-infant attachment and mother-child interaction, little is known about the specific impacts of maternal exposure to childhood traumas, and it deserves more attention. This study was conducted to determine whether there is a relationship between childhood traumas and pren1atal attachment levels. Prenatal attachment and childhood trauma were evaluated in 104 pregnant women using the Prenatal Attachment Scale and Childhood Trauma Questionnaire. Our results showed that all kinds of childhood traumatic experiences were associated with lower prenatal attachment scores. Also, more severe childhood traumas were strongly associated with weaker prenatal attachment. This study contributes to the very limited literature on the prenatal attachment of expectant mothers with childhood traumas by emphasizing the importance of pregnant women's exposure to childhood traumas as a risk factor for low prenatal attachment.

Although trichotillomania (TTM) is a common, typically pediatric-onset disorder, data on the phenomenology of TTM in children, accompanying comorbid psychiatric disorders, and treatment options are...