Współczesne miasta stoją przed wieloma wyzwaniami związanymi m.in. ze zmianami klimatycznymi, które wpływają niekorzystnie na stan środowiska, a także na bioróżnorodność. Dąży się do utrzymania istniejących oraz projektowania nowych terenów zieleni, które oprócz korzyści ekologicznych wpływają również pozytywnie na zdrowie i samopoczucie mieszkańców. Elementy natury są wprowadzane w miastach na różne sposoby, a także w nowych, nie do końca oczywistych lokalizacjach, np. jako towarzyszące obiektom związanym z komunikacją. Główny cel artykułu to studium trzech przypadków terenów zieleni towarzyszących obiektom infrastruktury transportowej w kontekście zwiększenia bioróżnorodności w miastach i realizacji funkcji społecznych. Analizom poddano również rozwiązania funkcjonalno-przestrzenne obszarów i ich położenie względem poziomu terenu. Celem dodatkowym jest przedstawienie bieżących kształtujących się nurtów projektowania terenów zieleni w miastach, które cechuje ponowne wykorzystanie opuszczonych i niezagospodarowanych przestrzeni, łączenie funkcji, integracja z architekturą i obiektami infrastruktury. Zastosowano metodę analizy materiałów źródłowych dotyczących każdego z omawianych założeń, a także przeprowadzono wizje lokalne w latach 2013 (High Line), 2022 (Salesforce Transit Centre Park) i 2023 (Platform Park). Przeprowadzona analiza wykazała, że niezależnie od usytuowania infrastruktury transportowej względem poziomu terenu, jej czasu powstania i powiązania z otoczeniem, istnieją duże możliwości wprowadzania terenów zieleni jako funkcji towarzyszącej, mogącej wpływać zarówno na bioróżnorodność, jak i realizowanie funkcji społecznych w miastach.

Community-led urban interventions are shaped by uncertainties that affect their initiation, development, operation, and short- and long-term outcomes. Existing research offers insights into participatory practices but lacks a comprehensive framework for understanding how community initiatives evolve under uncertain conditions. In this paper, we develop a realist, process-oriented framework that integrates the logic model, uncertainty analysis, and context–mechanism–outcome configurations to examine the lifecycle of urban interventions and the effects of community-based mechanisms on these processes. The framework distinguishes six types of uncertainty: ambiguity, variability, event, systemic, ecological, and epistemic. It is then applied to seven community-led urban interventions across diverse contexts. The findings suggest that specific uncertainties can be associated with particular mechanisms: ambiguity with sense-making and co-design; variability with coordination, stewardship, and adaptive learning; and systemic uncertainty with sense-making. Additionally, similar mechanisms can produce different outcomes when operating in different contexts. The main output of the paper is a realist evaluation framework for understanding how community-led urban interventions respond to different types of uncertainty and support the social, environmental, governance, and learning dimensions of sustainability while helping practitioners and policymakers mobilize appropriate mechanisms under specific conditions of uncertainty.

The article presents the curriculum for architectural studies in the context of technical courses, such as building engineering, structures, materials science and building physics. The authors of the publication compare the method of conducting these courses and their participation in the entire study program on the example of selected Polish universities (Faculty of Architecture of the Wrocław University of Science and Technology, Faculty of Architecture and Building Engineering of the Lublin University of Technology and the Faculty of Technical Sciences, University of Applied Sciences in Nysa). Authors of the article present changes that have occurred in the curriculum of these courses before and after the reform of higher education from 2019, what impact it has on the education of future architects, and what new opportunities these changes offer will be analyzed.

Contemporary cities struggle with many problems that affect the quality of the housing environment. For this reason, various solutions are being introduced to improve the functioning of residential neighbourhoods. One of them is use diversity, mentioned as important in many concepts regarding the design of contemporary cities. The aim of the article is to analyse the presence of diversity of uses within residential district on the example of Strijp S in Eindhoven. The research methodology includes a review of the literature on the design of multifunctional residential districts, shaping multifunctional complexes, as well as creative cities and temporary solutions. Diversity will be presented on the example of the Strijp S development in Eindhoven at several scales: at the district scale, through the presence of buildings with different uses, through the discussion on multifunctional buildings combining various purposes, and also as the presence of diverse solutions within one functional and spatial typology.