Objectives: Human estrogen receptor alpha (ERα) is considered an important target, especially in the treatment of breast cancer, as it has a vital role in cancer development. ERα-targeted therapies generally target the ligand binding domain (LBD) of ERα. However, over time, cells develop resistance to this mechanism alternative approaches to inhibit ERα activity target ERα–DNA or ERα–cofactor interactions. Inhibitors of ERα–cofactor interactions are designed by targeting the hydrophobic hollow region of the receptor box LXXLL motif. Methods: In this context, helix-stabilized cyclic peptides (SPs) designed with in silico approaches were obtained by solid phase peptide synthesis. The effects of SPs on MCF-7 cells were examined with MTT and ATP, and qPCR and flow cytometry were used for further analysis. Results: Our results demonstrated that the SPs were effective only in MCF-7 cells expressing ERα. In addition, cyclic peptide combinations (SPCs) showed anti-proliferative and toxic effects on MCF-7 cells. The impact of SPCs with the highest inhibitory effect in MCF-7 cells on ERα-related genes and markers of apoptosis was revealed. Moreover, the flow cytometry analysis result used to examine apoptotic cells proved the apoptosis of SPCs in MCF-7 cells. Conclusions: These findings suggest that our novel SPs, which inhibit coactivator interactions of ERα, induce apoptosis of MCF-7 cells. Thus, considering this strong effect of SPs in the inhibition of receptors, it is pointed out that they can be further developed as an alternative to current clinical treatments or as an auxiliary approach in the generating of new targeted peptide-based therapies.
31 August 2021 in Ankara Eğitim ve Araştırma Hastanesi Tıp Dergisi
Amaç: Kanser tahrip edici, ölümcül bir hastalıktır ve dünya çapındaki ölüm nedenleri arasında ikinci sırada yer almaktadır. Mide kanseri gibi kanser türleri için farklı tedavi yöntemleri mevcut olsa da çoğu tedavi yöntemleri birçok yan etkiye sahiptir. Çeşitli iyileştirici özelliklere sahip Cuscuta campestris' in kanser hücreleri üzerindeki etkilerinin araştırılması yeni bir alandır ve etkileri tam olarak çalışılmamış ve aydınlatılmamıştır. Bu çalışmada, C. campestris özütünün farklı konsantrasyonlarının mide kanseri hücreleri üzerindeki sitotoksik, genotoksik, apoptotik ve reaktif oksijen türlerinin üretimindeki etkilerini araştırdık. Gereç ve yöntem: Araştırmamızda, C. campestris için antioksidan, pro-oksidan ve radikal temizleyici aktiviteleri değerlendirildi ve miktar tayini LC-MS / MS yöntemi ile analiz edildi. C. Campestris’ in normal hücrelere kıyasla mide kanseri (AGC) hücreleri üzerindeki seçiciliğini göstermek için insan normal deri fibroblastik (CCD-1079Sk) hücre hattı kullanıldı. Apoptoz belirteçlerinin tayininde akridin oranj / etidyum bromür çift boyama, akış sitometrisi ve western blot metotlarından faydalanıldı. Genotoksik aktivite tayini, Comet analizi ile gerçekleştirildi. Bulgular: Sonuçlarımız, C. Campestris etanolik özütünün doza bağlı bir şekilde, mide kanseri hücre hattı üzerinde normal hücrelere kıyasla önemli ölçüde daha yüksek sitotoksik etkilere sahip olduğunu göstermiştir. Ayrıca, elde ettiğimiz veriler C. campestris'in mide kanseri hücre hatlarında reaktif oksijen türlerinin oluşumunu arttırdığını ve DNA hasarına neden olduğunu açıkça göstermiştir. Yapılan apoptoz tayin ölçümleri C. campestris' in bölünmüş kaspaz-3, bölünmüş kaspaz-9, bölünmüş PARP ve P-53'ü aktive etmesiyle kanser hücreleri üzerinde apoptotik bir etkiye sahip olduğunu da doğrulamıştır. Sonuç: Bu çalışmanın sonucu olarak, C. Campestris’in mide karsinomu tedavisinde umut vadeden bir antikanser ajanı olabileceği düşünülmektedir.
31 August 2022 in Kırıkkale Üniversitesi Tıp Fakültesi Dergisi
Amaç: Multipl Skleroz, merkezi sinir sisteminde inflamatuar infiltrasyonlarla ilerleyen otoimmün demiyelinizan bir hastalıktır. JAK-STAT sinyal yolunun düzensizliği, otoimmün ensefalomiyelit ile indüklenmiş Multipl Skleroz modellerinin patogenezinde önemli bir rol oynar. Bu çalışmanın amacı, sarı kantaron ve çuha çiçeği yağlarının tüketiminin, JAK-STAT sinyal yolu üzerindeki terapötik etkilerini ortaya çıkarmaktır.Gereç ve Yöntemler: Çalışmamızda 42 adet dokuz haftalık C57bl/6 J fareler kullanıldı. Fareler, Multipl Skleroz (MS) (n=32) ve kontrol grubu (n=10) olmak üzere iki ana gruba ayrıldıktan sonra MS grubundaki tüm farelere deneysel otoimmün ensefalomiyelit yöntemi ile Multipl Skleroz hastalığı oluşturuldu. Multipl Skleroz grubu kendi içinde MS (n=7), MS + Çuha çiçeği (n=10) ve MS + Sarı Kantaron (n=15) olacak şekilde üç gruba ayrıldı. Tedavi grupları, 6 hafta boyunca sarı kantaron (20 g/kg) ve çuha çiçeği (20 g/kg) yağları içeren özel üretim yemler ile beslendi. Multipl Skleroz indüksiyonundan iki hafta sonra, hastalığın klinik belirtileri her fare için günlük olarak puanlandı. Çalışmamızın sonunda beyin dokusu örneklerini elde etmek için tüm gruplardaki fareler sakrifiye edildi. Beyin doku homojenatlarında Western Blot yöntemi ile JAK2, p-JAK2, STAT1 ve p-STAT1 protein ekspresyon seviyeleri ölçüldü.Bulgular: Çalışmamızda Multipl Skleroz hastalığı patogenezi ile ilişkili JAK/STAT yolağındaki p-JAK2, JAK2, p-STAT1 ve STAT1 ekspresyon düzeylerinin MS grubunda kontrollere göre anlamlı olarak arttığını, sarı kantaron ve çuha çiçeği yağı ile beslenen gruplarda ise anlamlı olarak azaldığını gösterdik (p<0.05).Sonuç: Bu çalışmada elde ettiğimiz veriler ışığında, özellikle çuha çiçeği ve sarı kantaron yağlarının besin takviyesi olarak tüketilmesinin, Multipl Skleroz hastalığının moleküler patogenezinin iyileşmesine katkı sağlayacağı söylenebilir.
This study aimed to evaluate and compare the surface roughness (SR) and Streptococcus mutans adhesion of various provisional restorative materials fabricated using different manufacturing techniques, including traditional and computer-aided design/computer-aided manufacturing (CAD/CAM) methods. Disc-shaped specimens (n = 5) were prepared from four different materials: auto-polymerizing PEMA/PMMA (Dentalon Plus), bis-acrylic resin (Protemp 4) and two CAD/CAM PMMA blocks (Telio CAD, Vita CAD-Temp). All specimens were polished using a standardized protocol. SR was measured with a profilometer. For bacterial adhesion analysis, specimens were coated with artificial saliva to form a pellicle and incubated with S. mutans for 24 h. Adherent bacteria were quantified by confocal laser scanning microscopy and ImageJ/Fiji (version 2217 Stable) analysis. Group differences were analyzed using Welch’s ANOVA with Games–Howell post-hoc tests, and the SR–adhesion relationship was assessed by Spearman’s and Kendall’s correlation (α = 0.05). A strong, positive correlation was found between SR and bacterial adhesion (Spearman’s ρ = 0.803; Kendall’s τ = 0.656; p < 0.001). Dentalon Plus exhibited the highest SR and significantly greater bacterial adhesion than both CAD/CAM blocks. Although Telio CAD and Vita CAD-Temp had similarly low SR, Telio CAD showed significantly lower bacterial adhesion (p < 0.001), with a very large effect size. Thus, comparable surface roughness did not correspond to comparable bacterial adhesion, indicating that SR alone did not account for the observed differences. Within the limitations of this study, it was concluded that although SR is an important determinant of bacterial adhesion, it did not fully explain the differences observed between materials. Highly cross-linked PMMA CAD/CAM materials (Telio CAD) demonstrated superior resistance to S. mutans adhesion.