Amaç: Bu çalışmanın amacı, Non-spesifik Kronik Boyun Ağrılı (NKBA) hastalarda Mulligan Mobilizasyon Tekniğinin (MMT) ve Kinezyolojik Bantlamanın (KB) ağrı ve kinezyofobi üzerine akut etkisini araştırmaktır. Yöntem: Non-spesifik kronik boyun ağrısı tanılı, 18-65 yaş aralığındaki 66 gönüllü hasta, 3 gruba ayrıldı. 1. gruba MMT ve KB, 2. gruba MMT ve plasebo KB, 3. gruba plasebo KB uygulandı. Hastaların uygulama öncesi ve sonrası ağrı düzeyi (boyun fleksiyonda ve boyun ekstansiyonda) Sayısal Değerlendirme Skalasıyla (NRS), hareket korkusu ise Tampa Kinezyofobi Ölçeği (TKÖ) ile değerlendirildi. Bulgular: Grup içi yapılan değerlendirmelerde ağrı düzeyleri grup 1 ve grup 2’de istatistiksel olarak anlamlı azalma gösterirken (p0,05). Uygulama sonrası gruplar arası değerlendirmelerde grup 1 ve grup 2 ağrı düzeyi skorları arasında anlamlı bir fark yoktu (p>0,05). Uygulama sonrası hiçbir grupta kinezyofobi düzeylerinde anlamlı bir değişim elde edilmezken (p>0,05) gruplar arası incelemelerde istatiksel olarak anlamlı fark bulunmadı (p>0,05). Sonuç: Bu çalışmada non-spesifik kronik boyun ağrılı hastalarda, mulligan mobilizasyon tekniğinin ve kinezyolojik bantlamanın olumlu etki sağladığı gösterilmiştir. Araştırma sonucunda, MMT tek veya KB ile uygulandığında boyun fleksiyon ve ektansiyon ağrısında olumlu akut etki sağlarken kinezyofobi üzerinde akut etki sağlamamıştır.

Background: Despite widespread acknowledgment of physical activity’s (PA) benefits, inactivity remains a significant public health challenge, exacerbated by environmental and socioeconomic factors. This study investigates how environmental health burdens—specifically air pollution and smoking-related disease burdens—alongside socioeconomic conditions shape PA patterns across different life stages in OECD countries. Methods: Using cross-sectional data from 38 OECD countries, age-stratified beta regression models examined the determinants of PA prevalence among adolescents (ages 11–17), adults (ages 18–69), and older adults (ages 70+). Independent variables included air pollution-related and smoking-related Disability-Adjusted Life Years (DALYs), Body Mass Index (BMI), GDP per capita, urbanization, internet penetration, access to sports facilities, healthcare expenditure, and average annual working hours. Data imputation techniques ensured dataset completeness, supported by auxiliary demographic variables. Robustness checks included multicollinearity assessments, non-linear tests, and sensitivity analyses. Results: Adolescents exhibited relatively high PA rates, positively influenced by urbanization only when socioeconomic contexts were considered (β=0.119, p=0.031). Adult PA was significantly boosted by greater access to sports facilities (β=0.172, p=0.019), while internet penetration negatively impacted activity levels marginally (β=-0.126, p=0.068). For older adults, PA increased notably with better sports facility access (β=0.178, p=0.001) but declined with higher air pollution-related (β=-0.128, p=0.028) and smoking-related DALYs (β=-0.097, p=0.027), as well as increased internet penetration (β=-0.143, p=0.030). Conclusion: Determinants of PA vary markedly across age groups and include significant interactions with environmental and socioeconomic factors. Urbanization enhances adolescent PA contingent on supportive environments. In adults and older adults, infrastructure such as sports facilities proves essential, though environmental health burdens significantly limit activity in older populations. Age-specific, environmentally informed public health strategies and infrastructural interventions are critical to sustainably promoting PA across life stages.

Background/Objectives: Adolescent somatic symptoms such as headache, irritability, and sleep difficulties are common and closely tied to adolescent mental health, yet they are typically studied as a single dimension and as individual complaints detached from the psychosocial adversity surrounding the adolescent. Drawing on the nationally representative 2022 Türkiye Child Survey (n = 3523, ages 13–17), we examined whether these symptoms are patterned by the psychosocial risk and support surrounding the adolescent. Methods: Measurement models, multiple correspondence analysis, survey-weighted ordinal regression, a mixed graphical model, and machine-learning algorithms were applied in sequence. Results: Somatic symptoms were organized around a dominant general factor, alongside closely correlated physical and psychological dimensions that showed differential external associations. The three relational microsystems formed a coherent psychosocial adversity gradient along which somatic burden increased. The two dimensions were linked to different factors: peer victimization, a risk factor, and parental support, a protective factor, were associated primarily with psychological burden (odds ratios per standard deviation 1.84 and 0.88), whereas female sex and chronic illness were linked more strongly to physical burden (2.35 and 1.61); body mass index, income strain, and housing problems showed no independent associations. Regression, network, and machine-learning analyses converged on this dissociation while indicating modest individual-level predictability. Conclusions: Adolescent somatic symptoms are thus systematically patterned by psychosocial risk and support at the population level, an association that may inform monitoring and psychosocially informed assessment rather than individual prediction, and that requires longitudinal work to interpret directionally.

Amaç: Bu araştırmanın amacı, ambulatuar ve nonambulatuar seviyede özürlülüğe sahip multipl skleroz (MS) hastalarında özürlülük ile kas kuvveti, denge güveni, kinezyofobi, bilişsel işlevler ve yaşam kalitesi arasındaki ilişkiyi değerlendirmekti. Gereç ve Yöntem: Bu tanımlayıcı kesitsel araştırma fizik tedavi ve rehabilitasyon kliniğinde yatan ve polikliniğe başvuran MS tanısı almış (yaş=49,74±10,02 yıl, kadın/ erkek=16 (%51,6)/15 (%48,4), EDSS=6,32 ± 1,18) toplam 31 hasta ile gerçekleştirildi. Hastalar ambulatuar (EDSS=2,00–6,50) ve nonambulatuar (EDSS=7–7,50) gruplara ayrıldı. Araştırmanın verileri, hasta tanıtım formu, Genişletilmiş Özürlülük Durum Ölçeği (EDSS), pinçmetre, Jamar el dinamometresi, Aktiviteye Özgü Denge Güven Ölçeği, Tampa Kinezyofobi Ölçeği, Sembol Sayı Modaliteler Testi ve SF-12 kullanılarak toplandı. Verilerin değerlendirilmesinde; Ki-Kare testi, Mann-Whitney U testi ve Spearman korelasyon analizi kullanıldı. İstatistiksel anlamlılık düzeyi p<0,05 olarak kabul edildi. Bulgular: Nonambulatuar MS hastalarında ambulatuar olanlara göre denge güveninin daha düşük olduğu; sağ ve sol el pinç ve kaba kavrama kuvvetlerinin de daha düşük olduğu görüldü. MS’li bireylerde sağ ve sol elin pinç ve el kavrama kuvvetlerinin, aktivitelere ilişkin denge güveninin ve fiziksel sağlıkla ilişkili yaşam kalitesinin nörolojik özürlülük ile orta-güçlü düzeyde ilişkili olduğu saptandı. Sonuç: Elde edilen bulgular, nonambulatuar MS hastalarının düşük kavrama kuvvetine sahip olmasının yanı sıra azalmış denge güvenine sahip olduğunu göstermektedir. Ayrıca bu faktörlerin nörolojik özürlülük düzeyi ile ilişkili olması sebebiyle, ilgili parametrelerin klinik değerlendirmede ve uygun rehabilitasyon programının planlanmasında göz önünde bulundurulmasının önemli olduğu düşünülmektedir. Anahtar Kelimeler: Denge Güveni, Kas Kuvveti, Kinezyofobi, Multipl Skleroz, Özürlülük

Background/Objectives: Structural inequalities in access to healthcare persist even within systems that have achieved near-universal coverage, reflecting the enduring influence of social determinants of health on service utilization. This study examines horizontal inequity in rehabilitation and specialist care in Türkiye and investigates whether access inequality mediates the well-documented income–depression gradient. Methods: Analyzing the nationally representative 2022 Türkiye Health Survey (adults aged ≥15; N = 22,742), we employed Latent Profile Analysis (LPA) to construct people-centered, multidimensional bodily burden profiles, and assessed need-adjusted access using survey-weighted logistic regression, Erreygers-corrected concentration-index decomposition, Multilevel Analysis of Individual Heterogeneity and Discriminatory Accuracy (MAIHDA), and restricted cubic splines, with measurement-invariance and classification-uncertainty sensitivity analyses. Statistical mediation was examined with natural-effect models and E-value sensitivity analysis. Results: Although the system demonstrated responsiveness to need—78.8% of the highest-burden profile accessed specialist services—only 13.7% of this same group reached dedicated physiotherapy or rehabilitation, revealing a profound structural bottleneck in care coordination for marginalized populations with the greatest functional impairment. A persistent pro-rich gradient was confirmed by an Erreygers-corrected concentration index of 0.058 (95% CI 0.043–0.072), driven additively by income and education. Access did not mediate the income–depression pathway (natural indirect effect OR 1.001, 95% CI 1.0003–1.002). Conclusions: The mental health burden of low income operates through pathways that equitable healthcare access alone cannot address. These findings call for macroeconomic and people-centered health system reforms—including direct physiotherapy access, transportation subsidies, and social protection interventions—to advance health equity in rehabilitation utilization.