Birleşmiş Milletler tarafından 2015 yılında üye ülkelerle yerel ve küresel düzeyde ortak olan sorunların çözümü için “Sürdürülebilir Kalkınma Amaçları” başlığında evrensel bir eylem çağrısı belirlenmiştir. Bu doğrultuda yoksulluğa son vermek, gezegeni korumak ve 2030 yılına kadar tüm insanların barış ve refah içinde yaşamasını sağlamayı esas alan 17 Sürdürülebilir Kalkınma Amacı oluşturulmuştur. İklim değişikliği, 21. yüzyılda insanlığın karşı karşıya olduğu en önemli sorunlardan biridir. Bu küresel sorunla mücadele kapsamında, 2015 yılında Paris İklim Anlaşması hazırlanmıştır. Türkiye, 2016 yılında bu anlaşmayı imzalamış ve 2021 yılında Türkiye Büyük Millet Meclisi onayı ile resmi olarak taraf olmuştur. Anlaşmaya göre taraf ülkeler, sera gazı salımlarını azaltma ve iklim değişikliğine uyum sağlama hedeflerini içeren Ulusal Katkı Beyanı sunmakla yükümlüdür. Türkiye bu kapsamda, 2015 yılında ilk beyanını "Niyet Edilen Ulusal Katkı Beyanı" olarak sunmuş, 2023 yılında ise Güncellenmiş Birinci Ulusal Katkı Beyanı’nı Birleşmiş Milletler Sekretaryası’na iletmiştir. Bu çalışma, Birleşmiş Milletler Sürdürülebilir Kalkınma Amaçları’nın 13. maddesi olan iklim eylemi çerçevesinde Türkiye’nin Güncellenmiş Birinci Ulusal Katkı Beyanı’nı ormancılık sektöründeki azaltım ve uyum politika belgeleri açısından değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Bu doğrultuda Türkiye’nin azaltım politikaları arasında Ulusal Orman Envanteri (2025), İklim Değişikliği Azaltım Stratejisi ve Eylem Planı (2024-2030) öne çıkan kılavuz belgelerdir. Uyum politikalarında ise Ulusal Havza Rehabilitasyon Stratejisi (2023-2033), Çölleşmeyle Mücadele Eylem Planı (2024-2030) ve Orman Genel Müdürlüğü Stratejik Planı (2024-2028) güncel tarihli belgelerdendir. Çalışma sonuçları, Türkiye’nin iklim değişikliği politikalarının zeminini güçlendirmek adına süresi dolan kılavuz belgelerin güncellenmesinin gerekliliğini vurgulamaktadır. Çalışmanın bulgularının Türkiye’nin 2028 yılında Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi Sekretaryası’na sunacağı Ulusal Katkı Beyanı’nın hazırlanmasına katkı sağlayacağı düşünülmektedir.

In this study, the lamination process on the particle board (PB) surface was carried out during the board production and the possibilities of saving wood raw material, time, labor and cost by producing the board without the need for cooling, sanding and a separate lamination process were investigated. For this purpose, ready-to-use boards were obtained by covering the board surfaces with wallpaper (WP) and beech veneer (BV) with a single hot press process. The boards were obtained by placing wallpaper and beech veneer on the surface of the chipboard draft prepared in a single layer with a thickness of 16 mm and pressing. No fine wood chips were used on the surface. 1mm thickness BV and 300 gr/m2 WP were used to cover the PB surfaces. Urea formaldehyde (UF) was treated the surface of 2 % humid wood chips (CL) according to its dry weight by 10 % and ammonium sulfate (AS) with 4 % according to solid UF. Concentration of UF and AS were 65 % and 30 % before the treated the wood chips. Particle boards were produced at 650 kg/m3, at 190°C for 10 minute, by applying 30 kg/cm2 pressure on PB. Density, water absorption (WA), thickness swelling (TS), modulus of rupture and elasticity (MOR and MOE), internal bond (IB), density profile and formaldehyde emission were determined according to the relevant TSE standards. According to the obtained results, IB strength of the coated PBs were lower than the control PB. But MOR and MOE strength were high then control samples due to BV and WP. Formaldehyde emissions of covered PBs were less than control samples. As a result, it was concluded that it is possible to produce the PB by pressing at the same time with coating materials. However, it is not currently suitable for furniture production due to its low IB strength, but it can be used as construction building material such as prefabricated house wall.

İklim değişikliği ile mücadelede karbon emisyonu açısından, ormanlar önemli yutak alanlardır. Orman alanları içerisinde yer alan üniversite kampüslerinin yutak alan fonksiyonunu devam ettirebilmesi için mevcut orman alanlarını koruması ve arttırması önemlidir. Bu araştırmada Bolu Orman Bölge Müdürlüğü, Bolu Orman İşletme Müdürlüğü, Yeşildağ Orman İşletme Şefliği sınırları içerisinde yer alan Bolu Abant İzzet Baysal Üniversitesi kampüs alanının 2009-2019 yılları arasındaki orman alanındaki karbon depolama kapasitesindeki değişim belirlenmiştir. Kampüs alanındaki ormanların yutak kapasitesi Amenajman plan yönetmeliğindeki bitkisel kütle genişletme faktörü (BEF) yöntemine göre hesaplanmıştır. BEF yöntemi ile belirlenen kampüs alanının 2009-2028 yıllarını kapsayan amenajman planına göre 2009 yılı için karbon stoku 12.67 t C/ha, 2019-2038 yıllarını kapsayan amenajman planına göre 2019 yılı için 27.86 t C/ha’dır. Kampüs alanının 10 yıllık periyotta bitkisel kütlede karbon stok değişimi 1.52 t/ha/yıl olarak hesaplanmıştır. Sayısal veriler 10 yıllık periyotta kampüs orman alanının yutak kapasitesinin arttığını göstermektedir. BAİBÜ kampüs alanında karbon depolama fonksiyonunun sürdürülebilirliğinin devamlılığı için destekleyici politikaların oluşturulması önemlidir.

Amaç: Bu araştırmanın temel amacı, yerel yönetimler tarafından hazırlanan 2025-2059 strateji belgelerinde kentsel tarım kavramına ilişkin farkındalık, stratejik hedef ve ekonomik yatırım/uygulama düzeylerini sistematik biçimde değerlendirmek ve politika olgunluk (PO) düzeylerinin sosyo-ekonomik gelişmişlik göstergeleriyle ilişkisini açığa çıkartmaktadır.Tasarım/Metodoloji/Yaklaşım: Araştırmada Türkiye’nin 81 iline ait yerel yönetim strateji belgeleri, T.C. Strateji ve Bütçe Başkanlığı veri tabanından elde edilmiştir. Politika belgeleri, kentsel tarıma ilişkin farkındalık (G1.1), stratejik hedef (G1.2) ve ekonomik yaptırım/uygulama düzeylerini (G1.3) ölçek puanlama tablosu aracılığıyla değerlendirilmiştir. Elde edilen veriler, T.C. Sanayi ve Teknoloji Bakanlığı tarafından geliştirilen Sosyo-Ekonomik Gelişmişlik Göstergeleri (SEG) ile ilişkilendirilmiş olup, değişkenler arası ilişkiler Spearman’s rho analizi ile test edilmiş ve ardından ArcMap 10.8 programında haritalandırılmıştır.Bulgular: Gerçekleştirilen analizler sonucunda, kentsel tarım PO ile SEG değişkeni arasında pozitif ve anlamlı bir ilişki (ρ=0.378/ p<0.01) bulunmaktadır. Bu bulgu, sosyo-ekonomik açıdan gelişmiş illerin kentsel tarıma yönelik peyzaj politikalarını daha olgun düzeyde geliştirdiklerini açıklamaktadır. Sonuçlar, Türkiye’de kentsel tarım politika kapasitesinin bölgesel ve sosyo-ekonomik gelişmişlik düzeylerine paralel biçimde farklılaştığını göstermektedir. Bu kapsamda yerel yönetimlerin yaklaşık %77,8’inin düşük düzeyde, %12,3’ünün orta düzeyde ve yalnızca %9,9’unun yüksek düzeyde kentsel tarım PO değerine sahip olduğu belirlenmiştir.Özgünlük/Değer: Bu çalışma, literatüre Türkiye’de kentsel tarım politikalarının yerel yönetimler düzeyindeki analizi açısından kapsamlı bir veri sunmaktadır. Bu yönüyle çalışmanın, mevcut politikaların durumunu değerlendirebilmek ve yerel yönetimlerin sürdürülebilir gıda sistemleri ile yeşil altyapı politikalarında daha etkin rol almaları konularında katkı sağlayacağı düşünülmektedir. Ayrıca kentsel tarımın PO düzeyi ile SEG bağlamında değerlendirilmesi, araştırmayı hem kavramsal hem de yöntemsel açıdan özgün bir konuma taşımaktadır.

Mudurnu Kentsel Sit Alanı, Osmanlı dönemini yansıtan mimari dokusu, devam eden Ahilik geleneği, hem somut hem de soyut kültürel miras değerleri ile Türkiye’nin tarihi kentsel mirası açısından önemli bir örnektir. Bu çalışma, Mudurnu’da Tarihi Kentsel Peyzaj yaklaşımı kapsamında yerel halkın görüşlerini değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Bu kapsamda koruma faaliyetleri ile kültürel miras arasındaki ilişkinin yerel düzeyde nasıl değerlendirildiği araştırılarak, Tarihi Kentsel Peyzaj yaklaşımı çerçevesinde öneriler geliştirilmiştir. Araştırmanın verileri; saha ziyaretlerinde elde edilen gözlem ve değerlendirmeler ile yerel halk ve muhtarlarla yapılan anket uygulaması ile toplanmıştır. Mudurnu’nun tarihi ve kültürel geçmişi, yalnızca fiziksel yapılar ile sınırlı olmayıp, sosyal hafıza ve geleneksel yaşam değerleriyle bir bütün oluşturmaktadır. Bulgular yerel halkın özellikle tarihi yapılar, kültürel unsurlar ve ekonomik sektörler açısından duyarlı olduğunu, bununla birlikte planlama ve uygulama süreçlerinde katılım, iletişim gibi konularda gelişmeye açık alanların bulunduğunu açıklamaktadır. Araştırmanın sonuçları Tarihi Kentsel Peyzaj yaklaşımı çerçevesinde, Mudurnu’nun tarihsel geçmişi, yerel yaşam ve kültürel gelenekleri, toplumsal hafızası, sürdürülebilir ve katılımcı koruma modelleri için önemli fırsatlar sunmaktadır. Mudurnu’da; katılım odaklı yönetim mekanizmalarının oluşturulması, doğal kaynakların ve değerlerin koruma faaliyetleri açısından güçlendirilmesi, kalkınmaya yönelik ekonomik sektörlerin geliştirilmesi tarihi kentte koruma anlayışının sürdürülebilirliği açısından önemlidir. Tarihi Kentsel Peyzaj yaklaşımı doğrultusunda geliştirilecek stratejiler, hem Mudurnu’nun tarihi dokusunun korunmasına hem de UNESCO Dünya Mirası kriterleriyle daha uyumlu bir yönetim modeli oluşturulmasına katkı sağlayacaktır.

Bu çalışma, İstanbul’daki tabiat parklarının afet risk yönetimi bağlamında sunduğu ekosistem hizmetlerini ve dirençlilik kapasitelerini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Araştırmada, CORINE 2018 arazi örtüsü verileri kullanılarak 26 tabiat parkının taşkın, heyelan ve kentsel ısı adası dirençlilik skorları Analitik Hiyerarşi Süreci ve Ağırlıklı Toplam Yöntemi ile hesaplanmıştır. Bulgular, parkların dirençlilik düzeylerinde önemli farklılıklar olduğunu göstermektedir. Anadolu yakasında Göztepe (1.1104), Polonezköy (1.0934) ve Dilburnu (1.0763) yüksek skorlarla öne çıkarken; Mihrabat (0.2432), Hacet Deresi (0.5195) ve Avcıkoru (0.5790) düşük skorlarıyla kırılgan alanlar olarak belirlenmiştir. Avrupa yakasında ise Kömürcübent, Irmak, Bentler, Falih Rıfkı Atay, Kirazlıbent, Marmaracık Koyu ve Neşetsuyu tabiat parkları 1.131 ile en yüksek dirençlilik kapasitesine sahip alanlar olarak öne çıkmıştır. Sonuçlar, orman örtüsü yoğunluğu, sulak alan varlığı ve geçirimsiz yüzey oranlarının iklim değişikliğinin olumsuz etkilerinin azaltılarak, afetlere karşı dirençlilik sağlanmasında belirleyici faktörler olduğunu ortaya koymaktadır. Çalışma, tabiat parklarının yalnızca biyolojik çeşitlilik açısından değil, aynı zamanda afet risklerinin azaltılmasında da stratejik öneme sahip olduğunu vurgulamakta; bu alanların planlama belgelerine doğa temelli çözümler kapsamında entegrasyonunun dirençli kentleşme politikaları açısından önemli bir adım olduğunu savunmaktadır.