Background: The aim of this study was to determine the role of physical activity on mental health. This topic is essential, as physical activity is widely recognized for its potential impact on mental health outcomes, including well-being and resilience. However, there remains a need for further research on how specific types and levels of activity contribute to mental health, particularly among young people. Methods: The study group consisted of 427 students studying at universities in Turkey. Data were collected through the Personal Information Form, the International Physical Activity Questionnaire-Short Form, the Warwick-Edinburgh Mental Well-Being Scale Short Form, the Psychological Resilience Scale (Short Form), and the Psychological Vulnerability Scale. Skewness and kurtosis values were used to analyze the normality of data distribution. MANOVA, Chi-Square Test, Pearson correlation coefficient, and Multiple Stepwise Regression tests were conducted for data analysis. Results: The results showed that female students were more inactive and engaged in less vigorous activities than males (p < 0.05). In contrast, the proportional distribution of physical activity levels by grade level was similar (p > 0.05). Descriptive findings indicated that students displayed relatively high levels of psychological vulnerability. Mental health components were found to be interrelated (p < 0.05). Physically active students exhibited higher levels of mental well-being and psychological resilience and lower levels of psychological vulnerability (p < 0.05). Finally, walking emerged as the best predictor of students’ psychological resilience and mental well-being, and along with moderate levels of physical activity, it significantly contributed to improved mental well-being (p < 0.05). Conclusions: This research shows that participation in physical activity increases university students’ mental resilience, reduces their psychological vulnerability and supports their mental well-being. In particular, walking and moderate physical activity were found to have the strongest effects. The results emphasise that physical activity promotion is a critical requirement for improving students’ mental health.

Araştırmanın amacı, üniversite öğrencilerinde (n=313; erkek 130 ve kadın 183; yaş 20,73±2,51 yıl) fiziksel aktivite ile iyi oluş (psikolojik iyi oluş ve yaşam doyumu) ilişkisinin incelenmesidir. Araştırmada, nicel araştırma yöntemi kullanılmıştır. Bu yöntem için tarama modelinden yararlanılmış olup veriler kolayda örnekleme yöntemiyle toplanmıştır. Araştırmanın çalışma grubunu belirlemek için G*Power programı kullanılmış olup; %95 test güç ile orta etki büyüklüğünde 138 kişinin çalışmanın yürütülebilmesi için gerekli olduğu hesaplanmıştır. Demografik özelliklerin belirlenmesi için “Kişisel Bilgi Formu” kullanılmıştır. Ölçek olarak; “Psikolojik İyi Oluş Ölçeği (PİOÖ)”1-2, “Yaşam Doyumu Ölçeği (YDÖ)”3 ve “Uluslararası Fiziksel Aktivite Anketi (Kısa) (UFAA)”4 kullanılmıştır. Veriler, istatistiksel veri analizi programıyla değerlendirilmiştir. Veri analizi öncesinde tanımlayıcı istatistikler belirlenmiştir. Ek olarak, veri dağılımı (parametrik-nonparametrik) incelenmiştir. İlişkisel analizde, Pearson Korelasyon Testi ve fiziksel aktivitenin etkisini inceleyebilmek için MANOVA Testi uygulanmıştır. Anlamlılık, p=0,05’tir. Bulgular incelendiğinde, öğrencilerin fiziksel aktivite düzeyleri yükseldikçe hem psikolojik iyi oluş hem de yaşam doyumu düzeylerinde artış görülmektedir. Aynı zamanda fiziksel aktivite, psikolojik iyi oluş ve yaşam doyumu ile pozitif yönde ilişkilidir. Ek olarak, psikolojik iyi oluş ile yaşam doyumu da pozitif yönde orta düzeyde ilişkilidir. Araştırmacılara fiziksel aktivite yapan grup ile yapmayan grup karşılaştırmalarını içeren deneysel çalışmaların yapılması önerilmektedir. Elde edilen bulgulara paralel olarak üniversite öğrencilerinin fiziksel aktivite düzeylerinin arttırıcı etkinliklerin yapılması önerilmektedir.

Bu araştırmada, bilinçli farkındalık ve mental iyi oluş ilişkisini ortaya koymanın yanı sıra spora katılımın bilinçli farkındalık ve mental iyi oluş üzerindeki etkisini incelemek amaçlanmaktadır. Bu amaç doğrultusunda araştırmaya RTEÜ ve Kırşehir Ahi Evran Üniversitelerinde öğrenim gören 830 üniversite öğrencisi katılmıştır. Araştırma, nicel yöntemlerde sıklıkla tercih edilen betimsel-ilişkisel tarama modelinde tasarlanmıştır. Araştırma kapsamında toplanan veriler “Bilinçli Farkındalık Ölçeği”, ve “Mental İyi Oluş Ölçeği”nden elde edilmiştir. Ayrıca spor ile ilgili değişkenleri de içeren demografik bilgi formu kullanılmıştır. Araştırma bulgularına göre, lisanslı olarak spor yapan öğrencilerin bilinçli farkındalık ve mental iyi oluş düzeylerinin lisanslı olarak spor yapmayanlardan anlamlı bir şekilde daha yüksek olduğu görülmüştür. Yine, spor bilimleri fakültelerinde öğrenim gören öğrencilerin bilinçli farkındalık ve mental iyi oluş düzeylerinin diğer fakültelerde öğrenim gören öğrencilere kıyasla anlamlı bir şekilde daha yüksek olduğu görülmüştür. Araştırmanın bir diğer bulgusuna göre, üniversite öğrencilerinin bilinçli farkındalık ile mental iyi oluş düzeyleri arasında anlamlı bir ilişki olduğu gözlenmiş, bilinçli farkındalığın mental iyi oluşunu etkilediği görülmüştür. Sonuç olarak, üniversite öğrencilerinde, bilinçli farkındalığın mental iyi oluşun anlamlı bir yordayıcısı olduğu ve spor ile ilişkin değişkenlerin öğrencilerin bilinçli farkındalık ve mental iyi oluş düzeyleri üzerinde farklılık yarattığı görülmüştür.

The purpose of this research is to examine the effect of sports participation and physical activity on negative emotions and the quality of life of COVID-19. Data were collected through the personal information form, the International Physical Activity Questionnaire-Short Form, the COV19-Impact on Quality of Life scale, and Positive-Negative Affect Schedule (PANAS). Data were collected through stratified sampling from Recep Tayyip Erdogan University and Kırşehir Ahi Evran University. The sample of the study consisted of 888 students. The obtained data were analyzed using SPSS 26.0. Necessary assumptions were ensured before the analysis. Afterwards, descriptive statistics and MANOVA were used in the research. It has seen that the number of students who do not do sports under license, who passively participate in sports 2-3 times a week, and whose physical activity level is moderate are more in number. The findings show that students who do sports under license, passively participate in sports, and are physically active experienced lower levels of negative emotions and COVID-19 affected their quality of life at lower levels. As a result, it can be said that participation in sports and physical activity have an impact on negative emotions and the quality of life of COVID-19 in the sample of university students.Keywords: Negative Emotions, Participation in Sports, Physical Activity, Quality of Life

Aim: The main purpose of this research is to determine the effect of positive-negative emotions on mental resilience and the mediator role of perceived stress level in this effect. Methodology: 383 athletes, 252 (65.8%) male and 131 (34.2%) female, participated in the research voluntarily. The ages of the athletes range from 15 to 55. (Mean=19.41, SD=5.57). The data gathered from the research were obtained online (web-based Google form) from 40 of the 81 provinces in Turkey within the scope of convenience sampling method. The questionnaire consists of two parts. In the first part, there are questions about the demographic characteristics of the athletes. In the second part; there are questions that measure perceived stress, positive/ negative emotions and mental endurance information in sports. Confirmatory factor analysis was used to understand whether the scales were suitable for the sample group and to increase the reliability of the mediator model. In the study, the effect of negative and positive emotions on mental toughness was tested with Simple Linear Regression Analysis. The PROCESS macro for the SPSS (Model 4, Hayes, 2018) was used to analyze the model used to test mediatorship of perceived stress, in the relationship between positive and negative emotions and mental toughness. Findings: The direct effect of negative emotions on mental toughness was statistically significant (β=-0.2629; p<0.05). In addition, the direct effect of positive emotions on mental toughness was statistically significant (β=0.3720; p<0.05). Conclusion: Increased negative emotions in athletes were associated with increased perceived stress, predicting lower sportive mental toughness. Once again, increased positive emotions in athletes were associated with a partial effect with reduced perceived stress, predicting relatively higher sportive mental toughness. Öz Amaç: Bu araştırmanın temel amacı; pozitif-negatif duyguların zihinsel dayanıklılığa etkisi ve bu etkide algılanan stres düzeyinin aracı (mediatör) rolünü belirlemektir. Yöntem: Araştırmaya gönüllü olarak 252'si (%65.8) erkek, 131'i (%34.2) kadın olmak üzere 383 sporcu katılmıştır. Sporcuların yaşları 15 ile 55 arasında değişmektedir. (Ort=19.41, ss=5.57). Araştırma elde edilen veriler kolayda örnekleme yöntemi kapsamında Türkiye'deki 81 ilin 40'ından online olarak (web tabanlı Google form) elde edilmiştir. Anket, iki kısımdan oluşmaktadır. İlk kısımda; sporcuların demografik bilgilerini içeren sorular yer alırken ikinci kısımda; pozitif/negatif duygular, algılanan stres ve sporda zihinsel dayanıklılığı içeren sorular yer almaktadır. Ölçeklerin örneklem grubu için uygun olup olmadığını anlamak ve aracı model içerisindeki güvenirliliği arttırmak amacı ile doğrulayıcı faktör analizinden faydalanılmıştır. Çalışmada, negatif ve pozitif duyguların zihinsel dayanıklılık üzerindeki etkisi Basit Doğrusal Regresyon Analizi ile test edilmiştir. Pozitif ve negatif duygular ile zihinsel dayanıklılık arasındaki ilişkide algılanan stresin aracılığını test etmek için SPSS PROCESS makrosu (Model 4, Hayes, 2018) kullanılmıştır. Bulgular: Negatif duyguların zihinsel dayanıklılık üzerindeki direkt etkisi istatistiksel olarak anlamlıdır (β=-0.2629; p<0.05). Ayrıca, pozitif duyguların zihinsel dayanıklılık üzerindeki direkt etkisi istatistiksel olarak anlamlıdır (β=0.3720; p<0.05). Sonuç: Sporcularda artan negatif duygular, artan algılanan stres ile ilişkilendirildi ve bu, düşük sportif zihinsel dayanıklılığı öngördü. Yine, sporcularda artan pozitif duygular, azalan algılanan stres ile kısmı bir etkiyle ilişkilendirildi ve bu durum nispeten daha yüksek sportif zihinsel dayanıklılığı öngördü.

This research aim is to it is the examination of the relationship between mindfulness, competitive state anxiety and track performance in athletes. In addition, another aim of the study is to examine the effects of mindfulness levels of athletes on competitive state anxiety and track performance. The study group was determined according to the convenience sampling method in the study, in which the survey model, one of the quantitative research methods, was used. The sample of the research consisted of 292 athletes. The data were collected with the Mindfulness Inventory For Sport, Competition State Anxiety Inventory-2 and track performance information. Before the analysis, the assumption of normality was checked and descriptive statistics were determined. Then, relational (Pearson) and comparative (MANOVA and ANOVA) inferential statistical tests were performed. In athletes, there is a negative aspect weak level between mindfulness with cognitive anxiety and physical anxiety. In addition, positive aspect weak level between mindfulness; track performance and a positive moderate significant relationship was found between mindfulness and self-confidence. Athletes with high levels of mindfulness experienced significantly lower levels of physical anxiety and felt higher levels of self-confidence. Again, it was found that athletes with a high level of conscious awareness had a significantly higher level of track performance. With the high level of mindfulness of the athletes, their self-confidence can increase and their physical anxiety can decrease. Similarly, high mindfulness can increase the performance of athletes.