Background: The aim of this study was to determine the role of physical activity on mental health. This topic is essential, as physical activity is widely recognized for its potential impact on mental health outcomes, including well-being and resilience. However, there remains a need for further research on how specific types and levels of activity contribute to mental health, particularly among young people. Methods: The study group consisted of 427 students studying at universities in Turkey. Data were collected through the Personal Information Form, the International Physical Activity Questionnaire-Short Form, the Warwick-Edinburgh Mental Well-Being Scale Short Form, the Psychological Resilience Scale (Short Form), and the Psychological Vulnerability Scale. Skewness and kurtosis values were used to analyze the normality of data distribution. MANOVA, Chi-Square Test, Pearson correlation coefficient, and Multiple Stepwise Regression tests were conducted for data analysis. Results: The results showed that female students were more inactive and engaged in less vigorous activities than males (p < 0.05). In contrast, the proportional distribution of physical activity levels by grade level was similar (p > 0.05). Descriptive findings indicated that students displayed relatively high levels of psychological vulnerability. Mental health components were found to be interrelated (p < 0.05). Physically active students exhibited higher levels of mental well-being and psychological resilience and lower levels of psychological vulnerability (p < 0.05). Finally, walking emerged as the best predictor of students’ psychological resilience and mental well-being, and along with moderate levels of physical activity, it significantly contributed to improved mental well-being (p < 0.05). Conclusions: This research shows that participation in physical activity increases university students’ mental resilience, reduces their psychological vulnerability and supports their mental well-being. In particular, walking and moderate physical activity were found to have the strongest effects. The results emphasise that physical activity promotion is a critical requirement for improving students’ mental health.

Amaç: Araştırmada üniversite düzeyinde öğrenim gören öğrencilerin boş zaman yönetimlerinin ve fiziksel aktivite düzeylerinin incelenmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Araştırma nicel araştırma yöntemleri çerçevesinde genel tarama modelinden yararlanılarak yürütülmüştür. Araştırmanın evrenini Recep Tayyip Erdoğan Üniversitesi öğrencileri, örneklemini ise evrenden basit tesadüfi yöntem ile seçilen gönüllü öğrenciler oluşturmuştur. Araştırmada veri toplama araçları olarak “Boş Zaman Yönetimi Ölçeği” ve Uluslararası Fiziksel Aktivite Anketi kullanılmıştır. Verilerin analizinde basıklık/çarpıklık, frekans, tek yönlü varyans analizi ve pearson korelasyon testi uygulanmıştır. Bulgular: Öğrencilerin fiziksel aktivite düzeylerine göre boş zaman için amaç belirleme, programlama ve değerlendirme alt boyutlarında anlamlı farklıklara rastlanırken, boş zaman tutumu alt boyutunda anlamlı bir farklılığa rastlanmamıştır. Fiziksel aktivite düzeyi yüksek öğrencilerin amaç belirleme ve yöntem, programlama ve değerlendirme gibi boş zaman yönetimi düzeylerinin de yüksek olduğu belirlenmiştir. Boş zaman yönetimi ve fiziksel aktivite düzeyi arasındaki ilişkide, boş zaman yönetiminin tüm alt boyutları ile fiziksel aktivite düzeyi arasında pozitif yönlü anlamlı ilişkilere rastlanmıştır. Sonuç: Araştırma bulguları üniversite öğrencilerinin fiziksel aktivite düzeylerinin artmasının, boş zaman yönetimi becerilerini geliştirmelerine katkıda bulunabileceğini göstermektedir. Öğrencilerin fiziksel aktivite düzeyleri arttıkça boş zamanları için amaç belirlemekte, boş zamanlarını programlamakta ve değerlendirmekte daha etkin oldukları, ayrıca boş zamana yönelik pozitif tutumlarının da arttığı belirlenmiştir.

Spor sadece fiziksel becerilerin sergilendiği bir alan değildir; aynı zamanda dikkat ve karar verme becerilerinin de kritik bir şekilde sınandığı bir alandır. Dolayısıyla her spor dalında başarıya ulaşmak için bu zihinsel becerilerin ustalıkla kullanılması gerekir. Bu nedenle, bu çalışmanın amacı sporcuların dikkat becerilerini ve karar verme düzeylerini incelemektir. Çalışma grubunu Rize ili sınırları içerisinde yer alan spor kulüplerindeki 121 sporcu oluşturmaktadır. Veri toplama aracı olarak Kişisel Bilgi Formu, Burdon Dikkat Testi ve Melbourne Karar Verme Ölçeği kullanılmıştır. Verilerin analizinde; tanımlayıcı istatistiklerden sonra cinsiyet ve spor dalı değişkenlerine göre Mann-Whitney U testi, yaş ve lisanslı spor yapma yılı değişkenlerine göre ise Kruskal-Wallis testi kullanılmıştır. Son olarak, dikkat beceri düzeyleri ile karar verme beceri düzeyleri arasındaki ilişkiyi belirlemek için Spearman korelasyon analizi kullanılmıştır. Bulgulara göre, sporcuların benlik saygısı ile karar vermede dikkat becerileri arasında pozitif ve zayıf düzeyde anlamlı bir ilişki vardır. Ayrıca çalışmada demografik özellikler ile bağımlı değişkenler arasında anlamlı bir farklılık olup olmadığı da analiz edilmiştir. Bu bağlamda cinsiyet, spor branşı türü, yaş ve spor yılı değişkenleri sporcuların karar vermede dikkat düzeyleri ve öz saygıları üzerinde farklılık göstermemiştir. Elde edilen sonuçlara göre dikkat testindeki başarı düzeyi ile karar vermede özsaygı alt boyutları arasındaki ilişkinin istatistiksel olarak anlamlı olduğu görülmüştür. Daha açık bir ifadeyle, sporcuların dikkat düzeyleri arttıkça özgüvenleri de artmaktadır.

Motor skills are the physical elements that enable movement. Basic skills at an early age form the basis for activities that require much more complex motor skills specific to sports. These basic skills are called basic motor skills and include activities such as throwing, jumping, running, catching and hitting. Basic movement skills form the basis of sport-specific skills to be acquired later. In this respect, it is important to measure the basic movement skills of children and to monitor these skill levels. In this study, it was aimed to investigate the motor development levels of children aged 04-06 according to the Bruininks-Oseretsky test. The population of the study consists of children between the ages of 4-6 attending kindergartens and nursery schools in Rize in 2018-2019 academic year. 286 healthy children, 150 males and 136 girls, were randomly chosen for the study's sample. The Bruininks-Oseretsky Motor Proficiency Test (BOT-2) was used in its abbreviated form for this experiment. Normality test was applied to the obtained data. It was observed that the data had normal distribution in some sub-groups and not normal distribution in some others. When comparing two independent groups in pairs, the t-test, or Mann-Whitney-U test, was used at a significance level of = 0,05, and the one-way ANOVA test, or Kruskal-Wallis H test, was used when comparing three or more groups. Test results showed that the difference between the gross motor skill levels of the children by gender and age was significant (Z0.05;-3,538; p

Araştırmanın amacı, beden eğitimi öğretmen adaylarının bilişsel kontrol ve esneklikleri ile konuşma kaygıları arasındaki ilişkinin bazı değişkenler açısından incelenmesidir. Araştırmada tarama modeli kullanılmıştır. Araştırmanın verileri Demirtaş (2019) tarafından geliştirilen “Bilişsel Kontrol ve Esneklik Ölçeği” ve Sevim (2012) tarafından geliştirilen “Öğretmen Adaylarına Yönelik Konuşma Kaygısı Ölçeği” ile toplanmıştır. Araştırmanın örneklemini, Beden Eğitimi ve Spor Öğretmenliği bölümü öğrencileri oluşturmaktadır. Veriler, T Testi, Tek Yönlü Varyans Analizi ve Regresyon analizi aracığıyla analiz edilmiştir. Yapılan analizler sonucunda; beden eğitimi öğretmen adaylarının bilişsel kontrol ve esneklik düzeylerinin cinsiyete ve okul başarı durumuna göre, konuşma kaygılarının da okudukları sınıf ve iletişim eğitimi alma durumuna göre farklılaştığı tespit edilmiştir. Ayrıca Öğretmen adaylarının bilişsel kontrol ve esneklik düzeyleri arttıkça konuşma kaygılarının azaldığı görülmüştür. Öğretmenlik mesleğinde etkili iletişim son derece önemli olduğundan, başarılı bir meslek hayatı için beden eğitimi öğretmen adayları konuşma kaygılarını yenmelidir. Bu doğrultuda da araştırmamızda, kişinin bilişsel kontrol ve esnekliğe sahip olmasının konuşma kaygısını yenmesine katkı sağladığı ortaya koyulmuştur.

Bu çalışma, sporcuların rekreasyon deneyim tercihleri ile mutluluk düzeyleri arasındaki ilişkiyi incelemeyi amaçlamaktadır. Araştırma, sporcuların farklı rekreasyon deneyim tercihlerini belirlemek ve bu tercihlerin bireylerin mutluluk düzeyleri üzerindeki etkisini değerlendirmek için tasarlanmıştır. Çalışmamızın evrenini Rize ilinde bulunan sporcular, örneklemini ise kolayda örneklem yöntemi kullanılarak seçilen (n)=220 sporcu oluşturmaktadır. Sporcuların rekreatif etkinliklere katılım nedenlerini ölçmek amacıyla Manfredo ve arkadaşları tarafından geliştirilen ve Türkçe uyarlaması Ayar, Durhan ve Karaküçük (2023) tarafından yapılan Rekreasyon Deneyim Tercihi Ölçeği ile; mutluluk düzeyini değerlendirebilmek amacıyla Hills ve Argyle (2002) tarafından geliştirilen ve Türkçe uyarlaması Doğan ve Çötok (2011) tarafından yapılan Oxford Mutluluk Ölçeği Kısa Formu-(OMÖ-K) kullanılmıştır. Verilerin genel özelliklerini belirlemede tanımlayıcı istatistik, frekans ve yüzde dağılımlar yapılmıştır. Ölçekten elde edilen verilere öncelikli olarak normallik testi uygulanmıştır. Normal dağılmayan verilere ikili karşılaştırmalarda bağımsız iki grup için Mann-Whitney-U testi, üç ve üzeri karşılaştırmalarda Kruskal-Wallis H testleri uygulanmıştır. İstatistiki testler α=0.05 anlamlılık düzeyinde test edilmiştir. Son olarak ise rekreasyon deneyim tercihleri ile mutluluk düzeyleri arasındaki ilişkinin belirlenmesi için Spearman korelasyon analizi yapılmıştır. Sonuç olarak, sporcuların rekreasyon tercihleri ile mutluluk düzeyleri arasında bazı demografik özellikler bakımından anlamlı ilişkiler olduğu saptanmıştır. Bunun yanında rekreasyon deneyim tercihleri alt boyutlarından olan doğa deneyimi ile mutluluk arasında pozitif yönde zayıf düzeyde anlamlı bir ilişki olduğu, aynı şekilde aile ile zaman geçirme alt boyut puanları ile mutluluk arasında pozitif yönde zayıf düzeyde anlamlı bir ilişki olduğu görülmektedir. Sonuçlar spor ve rekreasyon aktivitelerinin bireylerin ruh halini ve mutluluk düzeylerini olumlu yönde etkileyebileceğini göstermektedir.