The phenolic compound contents and antioxidant activities of the leaf extracts of nine olive genotypes were determined, and the obtained data were analysed using chemometric techniques. In the crude extracts, 12 compounds belonging to the secoiridoids, phenylethanoids, and flavonoids were identified. Oleuropein was the primary component for all genotypes, exhibiting a content of 21.0 to 98.0 mg/g extract. Hydroxytyrosol, verbascoside, luteolin 7-O-glucoside, and luteolin 4′-O-glucoside were also present in noticeable quantities. Genotypes differed to the greatest extent in the content of verbascoside (0.45–21.07 mg/g extract). The content of hydroxytyrosol ranged from 1.33 to 4.03 mg/g extract, and the aforementioned luteolin glucosides were present at 1.58–8.67 mg/g extract. The total phenolic content (TPC), DPPH^• and ABTS^•+ scavenging activities, ferric reducing antioxidant power (FRAP), and ability to inhibit the oxidation of β-carotene-linoleic acid emulsion also varied significantly among genotypes. A hierarchical cluster analysis enabled the division of genotypes into three clusters with similarity above 60% in each group. GGE biplot analysis showed olive genotypes variability with respect to phenolic compound contents and antioxidant activities. Significant correlations among TPC, FRAP, the values of both radical scavenging assays, and the content of oleuropein were found. The contents of 7-O-glucoside and 4′-O-glucoside correlated with TPC, TEAC, FRAP, and the results of the emulsion oxidation assay.

Bu araştırma 2013–2014, 2014–2015 yıllarında Tekirdağ İli Malkara İlçesi İbribey Mahallesinde üretici arazisinde sulu şartlarda yürütülmüştür. İkinci ürün olarak erken olgunlaşan ve farklı FAO grubundan olan silajlık mısır çeşitleri (Calcio, Colonia, DK–743, Mas 74G, Pasha) materyal olarak kullanılmış ve tesadüf blokları deneme deseninde faktöriyel düzende üç tekrarlamalı olarak planlanmıştır. Araştırma sonucunda elde edilen verilerin değerlendirilmesi sonucunda mısır çeşitlerinden en yüksek hasıl verimi 7753.89 kg/da ile Calcio çeşidinden elde edilmiştir. En yüksek bitki yaş (1082.75 g) ve kuru ağırlığı (700.93 g) hasıl verimine benzer şekilde yine Calcio çeşidinde belirlenmiştir. Mısır hasıl verimini olumlu yönde etkiyen karakterler ile en yüksek değerlere sahip olan çeşitler bitki boyunda 257.10 cm ile Colonia, yaprak boyunda 67.24 cm ile DK-743, yaprak yaş ağırlığında 158.55 g ile MAS 74G, koçan yaş ağırlığında 417.78 g, bitki yaş ağırlığında 1082.75 g, koçan boyu 30.50 cm, koçan kuru ağırlığı 310.48 g/bitki ve koçan çapı 6.11 cm değeri ile Calcio olarak belirlenmiştir. Bu araştırma sonucunda; gövde çapı ve yaprak sayısı dışında tüm karakterler ile hasıl verimi arasında olumlu ilişki olduğu; ele alınan karakterler arasında koçan yaş ağırlığı, bitki yaş ağırlığı, yaprak yaş ağırlığı, yaprak boyu, koçan boyu, koçan kuru ağırlığı ve koçan çapı ile mısırın hasıl verimi arasında olumlu ve 0.01 düzeyinde önemli ilişki olduğu saptanmıştır. İki yıl süre ile yürütülen araştırmada; silaj üretiminde öncelik yüksek hasıl verimidir. Yapılan değerlendirmede; Calcio çeşidinin diğer çeşitlerin üzerinde verim potansiyeline sahip olduğu, bölge koşullarında yetiştirilmesi ile ihtiyaç duyulan kaliteli kaba yem üretimine olumlu katkı yapacağı sonucuna varılmıştır.

Bu araştırma, Kırklareli ekolojik koşullarında Atatürk Toprak, Su ve Tarımsal Meteoroloji Araştırma Enstitüsü Müdürlüğü Deneme ve Uygulama Arazisinde 2015-17 yılları arasında iki yıl süre ile, tesadüf blokları deneme deseninde üç tekrarlamalı olarak yürütülmüştür. Denemede materyal olarak Egebeyazı ve Sarıefe çeşitleri ile 47.1, 47.2 ve 56.3 nolu çeşit adayları materyal olarak kullanılmıştır. Araştırmada 3 farklı gelişme döneminde (çiçeklenme başlangıcı, % 50 çiçeklenme dönemi, çiçeklenme sonu) hasat edilen Macar fiğin (Vicia pannonica CRANTZ.) verim ve kalite yönünden en uygun hasat zamanının belirlenmesi amaçlanmıştır. Araştırmanın iki yıllık ortalama sonuçlarına göre, en yüksek yeşil ot verimi çiçeklenme başlangıcı döneminde (1836.00 kg/da), 47.2 nolu genotipte (1713.78 kg/da), biçim zamanı x genotip interaksiyonunda ise çiçeklenme başlangıcı döneminde 47.2 nolu genotipte (2234.00 kg/da) belirlenmiştir. En yüksek kuru ot verimi çiçeklenme sonu döneminde (401.00 kg/da), 47.2 nolu genotipte (387.33 kg/da), biçim zamanı x genotip interaksiyonunda ise çiçeklenme sonu döneminde Sarıefe çeşidinde (451.33 kg/da) belirlenmiştir. En yüksek ham protein oranı % 18.85 ile çiçeklenme başlangıcı döneminde, % 17.17 ile 47.1 nolu genotipte, biçim zamanı x genotip interaksiyonunda ise çiçeklenme başlangıcı döneminde 47.1 nolu genotipte (% 19.98) saptanmıştır. En yüksek ADF ve ADL oranı % 37.02 ve %6.49 ile çiçeklenme sonu döneminde, % 33.93 ve %5.71 ile Egebeyazı çeşidinde, biçim zamanı x genotip interaksiyonunda ise çiçeklenme sonu döneminde Egebeyazı çeşidinde (% 19.98 ve %7.08) saptanmıştır. En yüksek NDF oranı ise % 47.20 ile çiçeklenme sonu döneminde, % 47,05 ile Sarıefe çeşidinde belirlenmiş, biçim zamanı x genotip interaksiyonu ise istatistiki olarak önemli bulunmamıştır. İki yıl süre ile yürütülen araştırmada; ilk yıl iyi gelişme gösteren Macar fiğinden %50 çiçeklenme döneminde en yüksek yeşil ot verimi alınmıştır. İkinci yıl yağışlı başlayan bahar ayının kurak sezonla devam etmesi nedeni ile en yüksek verim çiçeklenme başlangıcında (2178.67 kg/da) alınmış, onu izleyen her iki dönemde de verim düşüşü yaşanmıştır.

Fifteen alfalfa varieties cultivated in Turkey were researched to compare the antioxidant potential of their seeds and find differences between the varieties. The total phenolic (TP) content, DPPH•, and ABTS•+ scavenging activities, and ferric-reducing antioxidant power (FRAP) of alfalfa seed methanol extracts were determined. TP contents of extracts were found between 37.03 and 54.04 mg GAE/g. ABTS assay results ranged between 0.100 and 0.158 mmol Trolox/g extract, and FRAP changed from 389.90 to 791.02 µmol Fe2+/g extract. The results demonstrated that the differences between the alfalfa varieties were significant (p < 0.01) in terms of analyzed characters.

The objective of this study was to determine chemical composition of 24 common vetch (Vicia sativa L.) accessions, collected from natural flora in European part of Turkey. The field experiment was carried out in the 2015-2016 growing season at field experimental area of Tekirdag Namık Kemal University, Agricultural Faculty, Field Crops Department in Tekirdag/Turkey. In this study, chemical structure (nitrogen (N), phosphorus (P), potassium (K), calcium (Ca), magnesium (Mg), copper (Cu), zinc (Zn), iron (Fe), and manganese (Mn) content) of common vetch accessions were determined on hay. Chemical composition content were statistically significantly different (P≤0.01) between accessions. According to the results obtained from field experiments, N, P, K, Ca, Mg, Cu, Zn, Fe, and Mn content of common vetch accessions varied between 0.95–3.14 %, 0.84–3.65 %, 0.22–2.44 %, 0.89–2.85 %, 0.23–0.74 %, 0.15–7.80 ppm, 0.10–5.30 ppm, 43.00–2295.20 ppm, 3.08–17.50 ppm, respectively. A wide variation was observed among common vetch accessions used in the study for N, P, K, Ca, Mg, Cu, Zn, Fe, and Mn content. Tetany and Ca/P rates of accessions changed from 0.13 - 1.54 and 0.28 - 2.19, respectively. The tetany and Ca/P rates of common vetch accessions are within suitable values for animal feeding. Ca/P ratio is above the limit value only in accessions 15-2 and 14O04. According to the correlation analysis, N was positively and significantly correlated with P, K, Mg, Cu and Fe. Similarly, P was positively and significantly correlated with N, K and Fe. Magnesium was positively and significantly correlated with N, Ca, Cu, Fe and Mn. Iron was positively and significantly correlated with N, P, Ca, Mg and Cu. As a result, accession 15K17 and 33 were identified as common vetch accessions with high mineral nutrition content.