Obezite; kardiyovasküler hastalık, tip-2 diyabetes mellitus, belirli kanser türlerinin görülme sıklığında artış ve solunum komplikasyonlarıyla ilişkili, prevelansı günden güne artan önemli bir halk sağlığı sorunudur. Obezitenin yönetiminde adipoz doku ve kas dokusu önemli bir rol oynamaktadır. Kaslardan, adipoz dokudan ve çeşitli doku ve organlardan salınan bir miyokin olan irisin, egzersizle stimüle edilen bir hormondur. Literatür incelemesinde, PubMed, Science Direct ve Google Akademik veri tabanları taranarak, irisin hormonunun yapısı, salınımı, enerji metabolizmasındaki rolü ve obezite üzerindeki etkileri kapsamlı bir şekilde analiz edilmiştir. İrisin, henüz tam olarak keşfedilmeyen bir proteaz tarafından, bir hücre zarı proteini olan FNDC5’in C-terminal kısmının proteolizinin ardından meydana gelerek sirkülatuar sisteme dahil olur. Miyositler tarafından salınan irisin, 12 kDa büyüklüğünde ve 112 aminoasitten oluşmaktadır. İrisin, mitokondri biyogenezini ve uncoupling protein-1 ekspresyonunu artırarak enerji metabolizması üzerinde önemli bir etkiye sahiptir, böylece beyaz adipoz dokunun kahverengi adipoz dokuya dönüşümünü ve termojenezi artırmaktadır. Bunun sonucu olarak da enerji harcaması önemli ölçüde artar. Bu etkisiyle irisinin, obezitenin tedavisi açısından faydalı olabileceği düşünülmektedir. Ancak irisin hormonunun çeşitli doku ve organlardaki işlevleri, bu işlevlerdeki görevli reseptörler ve hastalıklar üzerindeki etkileri henüz bulunamamıştır. Bu sebeple enerji metabolizmasının regülasyonu ve obezitenin önlenmesi için umut vaat eden bir hormon olan irisin hakkında daha fazla araştırmanın yapılması gerekmektedir.

Amaç: Bu çalışmanın amacı, dünya çapında hızla yayılan obezite epidemisinin Türkiye’deki yetişkin kadın popülasyonunda yeme davranışları ve yaşam kalitesi üzerindeki etkilerini incelemektir. Yöntem: Bu kesitsel çalışmada veriler yüz yüze anket tekniği ile toplanmıştır. Veri toplama formunda demografik sorular, Üç Faktörlü Yeme Anketi-Kısa Formu (TFEQ), SF-12 Sağlık Anketi, Uluslararası Fiziksel Aktivite Anketi-Kısa Formu (IPAQ), 24 saatlik diyet hatırlama ve antropometrik ölçümler (vücut ağırlığı ve boy uzunluğu) yer almıştır. Bulgular: Çalışmaya toplam 1466 kadın katılmıştır ve yaş ortalamaları 37.69±11.50’dir. SF-12 Sağlık Anketine göre, katılımcıların ortalama fiziksel bileşen özet puanı (PCS-12) 38.93±10.90 ve ortalama zihinsel bileşen özet puanı (MCS-12) 37.52±11.83’tür. Üç Faktörlü Yeme Anketi (TFEQ) sonuçlarına göre, katılımcıların ortalama bilişsel kısıtlama puanı 45.44±32.84, ortalama duygusal yeme puanı 33.62±38.36, ortalama kontrolsüz yeme puanı 34.88±24.12 ve IPAQ-SF MET skoru 1797.6±2574’tür. Ayrıca, BKİ >30 kg/m2 olan bireylerin PCS-12 puanı 35.20±11.18 olup diğer gruplara kıyasla anlamlı derecede düşüktür (p<0.001). BKİ <18.5 kg/m2 olan bireylerin MCS-12 puanı 34.95±11.07’dir ve diğer gruplara kıyasla daha düşüktür (p<0.001). TFEQ’ya göre, kadınların hem bilişsel kısıtlama puanları (r=0.250, p<0.001) hem de duygusal yeme puanları (r=0.270, p<0.001) ile BKİ değerleri arasında pozitif bir ilişki vardır. Regresyon sonuçlarına göre hem fiziksel hem de zihinsel bileşen özet puanları kontrolsüz yeme üzerinde anlamlı bir etkiye sahiptir. Ayrıca, zihinsel bileşen özet puanı duygusal yemeyi anlamlı şekilde etkilerken (p=0.027), fiziksel bileşen özet puanı bilişsel kısıtlama üzerinde anlamlı bir etkiye sahiptir (p=0.013). Sonuç: Yetişkin kadın nüfusunun %50’sinden fazlasının pre-obez veya obez olduğu bir ülkede yeme davranışlarını kapsamlı bir şekilde inceleyen bu çalışmada, obezite, yeme davranışları ve yaşam kalitesi arasında güçlü bir ilişki olduğu görülmüştür.

Background: Night eating behavior, adiposity, and poor sleep quality have been examined in previous studies, but additional evidence from large female samples with directly measured anthropometric characteristics is valuable. This study aimed to examine the associations among night eating behavior, body mass index (BMI), and subjective sleep quality in adult women, including their associations after adjustment for sociodemographic and lifestyle factors. Methods: This analytical cross-sectional study included 1203 women aged 18–65 years recruited from four family centers in Mamak, Ankara, Türkiye. Night eating behavior was assessed using the Night Eating Questionnaire (NEQ), and subjective sleep quality was evaluated using the Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI). Anthropometric measurements were obtained directly by the researcher. Correlation analyses and hierarchical multiple linear regression analyses were performed, with adjustment for age, education, occupation, smoking, alcohol consumption, and regular exercise. Results: The mean PSQI and NEQ total scores were 5.58 ± 2.84 and 12.50 ± 5.04, respectively. Night eating behavior was moderately positively correlated with PSQI scores (ρ = 0.404, p < 0.001), indicating poorer subjective sleep quality at higher NEQ scores. BMI showed weak positive correlations with PSQI scores (r = 0.122, p < 0.001) and NEQ scores (ρ = 0.085, p = 0.003). In the fully adjusted regression model, NEQ remained significantly associated with higher PSQI scores (β = 0.425, p < 0.001), whereas BMI was not significantly associated with PSQI scores (β = 0.051, p = 0.115). Older age and current smoking were associated with higher PSQI scores, while regular exercise was associated with lower scores. The final model explained 22.9% of the variance in PSQI scores (adjusted R² = 0.218). Conclusions: Night eating behavior was moderately associated with poorer subjective sleep quality and remained significantly associated with PSQI scores after adjustment for measured sociodemographic and lifestyle factors. Although BMI showed weak unadjusted associations with sleep quality and night eating behavior, its association with sleep quality was not statistically significant in the fully adjusted model. These findings highlight the relevance of night eating-related symptoms to subjective sleep quality in adult women, without establishing a causal relationship.

Objective: The objective of this study was to determine the stool types of adult women and evaluate their relationships with physical activity status, anthropometric measurements and nutritional status. Methods: This study was conducted with 1479 women between the ages of 18-65 years residing in Ankara, Turkey. To determine the nutritional status of the participants, a daily food consumption record was obtained using the 24-hour food recall method. The International Physical Activity Questionnaire Short Form (IPAQ) was used to determine the physical activity status of the participants, and the Bristol Stool Scale was used to determine stool types. The Bristol Stool Scale was created based on the idea that stool type indicates intestinal transport time. Body weight, height, waist, and hip circumferences of the participants were measured by the researcher. After the measurements, the waist-to-hip ratio, waist-to-height ratio and body mass index were also calculated. Results: Among 1479 participants with a mean age of 37.72 ± 11.51 years, 81.3% had normal, 11.3% hard, and 7.4% soft stools. The rate of obesity according to hard, normal, and soft stools was 28.75%, 28.15%, and 34.85%, respectively. The group with hard stools had significantly higher total energy (kcal/day) and dietary fat (g/day) intake than the groups with normal and soft stools (p