Amaç: Meme kanseri kadınlar arasında en yaygın kanserlerden biridir. Teşhis ve tedavisi bireyin yaşamını çeşitli yönlerini önemli ölçüde etkileyebilir. Bu çalışmada yeni tanı almış meme kanserli kadınların cerrahi öncesi (T1), tedavi öncesi (T2), tedavinin altıncı ayı (T3) ve on ikinci ayında (T4) beslenme durumu, beslenme sorunları ve yaşam kalitesinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Yöntem: Çalışma prospektif olarak planlanmıştır. Araştırmaya ilk kez meme kanser tanısı almış 19-64 yaş arası kadın bireyler dâhil edilmiştir. Beslenme durumunun değerlendirmesinde Hasta Odaklı Subjektif Global Değerlendirme (PG-SGA) kullanılmıştır. Yaşam kalitesi, Avrupa Kanser Araştırma ve Tedavi Organizasyonu Yaşam Kalitesi Ölçeği-Kanser 30 ile Avrupa Kanser Araştırma ve Tedavi Organizasyonu Meme Kanserine Özgü Yaşam Kalitesi Ölçeği kullanılarak değerlendirilmiştir. Verilerin analizinde SPSS 23 programı kullanılmıştır. Bulgular: Çalışmaya yaş ortalaması 45,4±9,5 yıl olan meme kanser tanılı 32 kadın katılmıştır. Hastalara en sık uygulanan cerrahi yöntem (%31,2) modifiye radikal mastektomidir. Cerrahiden sonra kadınların %62,5’i kemoterapi ve %37,5’i kemoradyoterapi almıştır. T1 döneminde meme kanserli kadınların tümünün beslenme durumu iyi beslenmiş olarak değerlendirilmiştir. Bununla birlikte orta malnütrisyonlu veya malnütrisyon şüphesi olan bireylerin oranı T2, T3 ve T4 dönemlerinde sırasıyla %3,2, %12,5 ve %3,2’dir. PG-SGA puanı ile genel sağlık durumu/yaşam kalitesi puanı arasında T2 (rho=-0,496, p=0,004) ve T3 (rho=-0,427, p=0,015) dönemlerinde negatif yönde orta düzeyde ilişki bulunmuştur. Sonuç: İzlem süresince meme kanserli kadınlarda malnütrisyon oranının düşük olduğu belirlenmiştir. Ancak beslenme durumu ve yaşam kalitesi arasında ilişki bulunmuştur. Meme kanseri tanısı almış kadınların karşılaşabilecekleri beslenme ve psikolojik sorunlarının onkoloji alanında bilgi ve deneyimi olan sağlık profesyonelleri tarafından takip edilmesi beslenme durumu ve yaşam kalitesinin iyileştirilmesi açısından önemlidir.

Background Colon diverticula may require emergency or elective surgery depending on its complications. Our aim is to compare the Hartmann procedure and resection with primary anastomosis in the patients with colon diverticulitis and to demonstrate the surgical approach of our clinic. Methods Patients were evaluated retrospectively who were operated for colon diverticulitis between January 2010 and January 2020. The patients who underwent emergency surgery for left colon diverticulitis were divided into 2 groups as patients with primary anastomosis resection (group‐1) and Hartmann procedure (group‐2) and the groups were compared. Results In the aspect of the development of complications there was no remarkable difference between the groups (p: 0.56). Postoperative early mortality rate was similar in two groups (p: 0.12). According to the Hinchey classification, 31.7% of the cases were stage I, 9.8% were stage II, 31.7% were stage III, 26.8% were stage IV. Conclusion There was not a distinction in morbidity and mortality rates between Hartmann's procedure and resection with primary anastomosis. The best surgical approach should be determined by considering the operation to be performed, the patient's preferences, clinical status and the predicted results of the surgical treatment of perforated diverticulitis.

Background/Objectives: To estimate long-term LARS prevalence after low anterior resection for rectal and selected rectosigmoid cancers and examine associated clinical factors and anorectal manometric findings. Methods: This single-center study retrospectively identified patients operated on during the period of 2014–2020 and assessed long-term function cross-sectionally in 2021. Of 120 eligible survivors with restored intestinal continuity, completed oncologic treatment, and no active recurrence/metastases, 103 participated. A study-specific, non-validated Turkish translation of the five-item LARS score and anorectal manometry were used; major LARS was defined as a score of 30–42. Results: Major LARS occurred in 36/103 patients (35.0%; 95% CI 26.4–44.5%) and any LARS in 53/103 (51.5%). Each 1 cm greater anastomotic height was associated with lower odds of major LARS (adjusted OR 0.67; 95% CI 0.52–0.86; p = 0.001), with a similar estimate when functional rather than surgical follow-up was included (adjusted OR 0.67; 95% CI 0.52–0.86). Manometric measures were inversely associated with LARS scores in exploratory adjusted cross-sectional models (Holm-adjusted p < 0.001 for all five measures). Conclusions: Within this selected long-term cohort, major LARS affected 35%. Lower anastomotic height was the most consistent clinical correlate; manometric differences were associations, not evidence of causation or postoperative physiological deterioration.