The rapid advancement of technology and the integration of innovative medical devices are significantly transforming medical education. This review examines the impact of these changes and the importance of adapting educational strategies to leverage these advancements. This narrative review employs a qualitative approach. From an initial pool of 294 articles, researchers conducted independent screenings and identified 134 studies relevant to innovations in technology and their impact on medical education. Following a comprehensive review and consensus, studies deemed to be of low relevance were excluded, resulting in a final selection of 74 articles. An expert panel discussion was held, and the study concludes with a final section that presents the findings and offers brief, clear recommendations. This study indicates that the utilization of Innovative medical technologies has the potential to enhance learning outcomes. The use of simulations allows students to engage in hands-on practice without risking patient harm. Mobile devices afford students uninterrupted access to educational resources, thereby enabling efficient learning. Artificial intelligence (AI) has the potential to personalize education, enhance diagnostic skills, and foster critical thinking. Further research in this field has the potential to yield significant insights.

Individual differences in learning preferences and cognitive strategies play a crucial role in shaping academic outcomes, emphasizing the need to customize educational approaches to meet diverse learner needs. This study explores the relationship between gaze behavior, learning style and academic performance in 20 sophomore Turkish medical students. Eye-tracking metrics, gaze duration, fixation count, fixation duration, and saccadic movements, were recorded using Tobii Pro Glasses 2 eye tracker during Trail Making, Visual Sustained Attention and the Stroop Tests and associated with the Felder-Soloman learning style and academic performance. Eye-tracking data revealed consistent patterns across tasks, with fixation percentages averaging 94% and saccadic movements accounting for 6%, suggesting uniform attention allocation. Pupil diameter variation did not significantly differ between tasks, implying similar cognitive demands across all tasks. Most of the participants demonstrated moderate-to-strong visual learning preferences, particularly females. Significant gender differences were observed in learning preferences and academic performance, with higher Grade Point Averages among female participants with stronger visual learning preferences. The study underscores gender-based differences in learning preferences and the alignment of these preferences with academic performance. The findings suggest the importance of tailoring educational strategies to support diverse learning needs, with a particular emphasis on visually engaging materials.

The self-video feedback method may have the potential to provide a low-cost alternative to physician-driven simulation-based training. This study aimed to assess the utility of two video feedback methods by comparing the improvement in performing cricothyroidotomy procedure following self video feedback (trainees review their performance by themselves) and expert-assisted video feedback (trainees review their performance while an emergency physician provides additional feedback). This study was pretest-posttest and two-group designed research performed at a university simulation center with 89 final-year medical students and used a cricothyroidotomy simulation model. After seeing an educational presentation and a best practice video, trainees were randomized into two groups; self video feedback group (SVFG) and expert-assisted video feedback group (EVFG). They performed the cricothyroidotomy before and after the feedback. The procedures were also recorded and scored by two emergency physicians. There was a statistically significant improvement between pre-feedback and post-feedback assessments in terms of scores received and time needed for the procedures in both SVFG and EVFG groups (p < 0.05). Additionally, the post-feedback assessment scores were higher and time needed for the procedure was lower in the EVFG when compared with SVFG (p < 0.05 for both). Results demonstrated significant improvement in cricothyroidotomy performance with both types of video feedback method. Even though the improvement was better in the EVFG compared to the SVFG, the self video feedback may have value especially in situations where expert-assisted feedback is not possible.

The COVID-19 pandemic has profoundly reshaped postgraduate medical education, driving immediate and significant adaptations in teaching methodologies and educational frameworks. This review examines the multifaceted transformations within medical education environments, particularly in response to the pandemic. Through a structured narrative review of recent literature, we identify key lessons learned and the subsequent shifts in educational practices. Our analysis underscores the critical importance of flexibility in educational delivery, the integration of technology, and the emphasis on mental health and resilience among medical trainees. We also explore the challenges and successes associated with maintaining equality and diversity in a rapidly evolving educational landscape. The findings highlight the necessity for continuous professional development and robust support systems to navigate future challenges effectively. Recommendations are provided for educational institutions to enhance adaptability, foster inclusive learning environments, and prepare for unforeseen global health emergencies. This study aims to contribute to the ongoing discourse on optimizing postgraduate medical education to better prepare health professionals for a dynamic and uncertain future. The COVID-19 pandemic and rapid technological advancements have significantly changed postgraduate medical education. This paper looks at how medical education has adapted to these changes, focusing on the impact of the COVID-19 pandemic. By reviewing recent studies, we identify important lessons and changes in how medical education is delivered. Key findings include the need for flexible teaching methods, the use of technology in education, and the importance of supporting the mental health and resilience of medical trainees. We also discuss the challenges and successes in maintaining equality and diversity in this changing educational environment. Our study emphasizes the need for ongoing professional development and strong support systems to handle future challenges. We provide recommendations for educational institutions to become more adaptable, create inclusive learning environments, and be better prepared for future global health crises. This study aims to help improve postgraduate medical education, ensuring that health professionals are well-prepared for a dynamic and uncertain future.

Giriş ve Amaç: Takıma dayalı öğrenme (TDÖ) yöntemi öğrenci merkezli bir aktif öğrenme yöntemidir. Acıbadem Üniversitesi Tıp Fakültesi 2. sınıfında İskelet Sistemi Anatomisi eğitiminde TDÖ yöntemi uygulanmıştır. Bu çalışmanın amacı, uygulanan TDÖ yöntemi ile yürütülen anatomi dersi eğitiminin etkinliğinin değerlendirilmesidir.Yöntem: Kas-İskelet Sistemi Hastalıkları komitesi başlangıcında İskelet Sistemi Anatomisi dersi için takıma dayalı öğrenme yöntemi 2. sınıf öğrencilerine tanıtıldı. Uygulama öncesi sınıf mevcudu olan 88 öğrenci 8 takıma ayrıldı. Dört entegre TDÖ oturumu planlandı ve her bir oturum bireysel hazır bulunuşluk testi ile başladı. Devamında yapılan takım hazır bulunuşluk testi ile sonlandırıldı. Sonrasında öğrencilere anatomi laboratuvarında kadavra ve maket üzerinde uygulama yaptırıldı ve eş zamanlı konuya dair sorular yöneltildi. TDÖ uygulamasının son günü öğrencilere eğitim süreci hakkında geri bildirimlerini içeren bir soru formu dağıtıldı. Takıma dayalı öğrenme yöntemi ile ilgili geri bildirimlere verilen öğrenci yanıtları toplandı. Öğretim üyelerinin TDÖ yöntemi ile gerçekleştirilen uygulamalar hakkındaki görüşleri de yüz yüze görüşme yöntemi ile alındı. Anket sonuçları SPSS programında Pearson’ın korelasyon testi ile değerlendirildi. Bulgular: Öğrencilerin eğitim uygulaması hakkındaki olumlu görüşleri ile takım çalışmasının etkinliğine yönelik görüşleri pozitif yönde anlamlı bir korelasyon ilişkisi göstermiştir (p<0.05). Öğrencilerin %74,3’ü takıma dayalı öğrenme yöntemi ile Anatomi öğrenmeye istekli olduklarını belirtmişlerdir. Öğretim üyelerinin de bu yöntemin uygulanması ve geliştirilmesi yönünde olumlu nitelik taşıyan geri bildirimleri olduğu tespit edilmiştir.Sonuç: Takıma dayalı öğrenme yöntemi ile uygulanan eğitim süresince öğrencilerin ders öncesi hazırlıklı gelme zorunluluğu derse olan ilgilerini artırmıştır. Takım arkadaşları olarak birlikte çalışılması öğrenmeyi olumlu yönde etkilemiştir. İskelet sistemi anatomisi eğitiminde takıma dayalı öğrenme yönteminin uygulanmasının öğrencilere faydalı olacağını düşünmekteyiz.

Amaç: Klinik problemleri çözümleyebilen yetkin hekimlerin yetişebilmesi için, temel fizyolojik kavramların uygun, yeterli ve klinik uygulamalarla ilişkilendirilerek kullanılabilir şekilde verilmesi beklenir. Planlanan bu çalışma ile, Türkiye’deki tıp fakültelerinde yapılmakta olan fizyoloji uygulamalarının bir haritasını çıkarmak, sorunlarını ortaya koymak ve olası çözüm önerileri geliştirmek amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Fizyoloji uygulama eğitimlerinin mevcut durumu ile bu eğitimleri planlayıp yürüten anabilim dallarının görüşlerinin sorgulandığı bir anket ve bu ankete dayanarak planlanmış bir atölye çalışması düzenlenmiştir. Bulgular: Ankete katılan tıp fakülteleri fizyoloji anabilim dallarında (n=35) fizyoloji uygulama eğitimlerinin ağırlıklı olarak 2. sınıfta (% 97,1) yer aldığı, uygulamaların büyük bölümünün sinir-kas-duyu, kan, kalp-dolaşım ve solunum sistemleri ile ilgili olduğu, amaç ve hedeflerinin belirlenmiş, föylerin/kitapçıkların hazırlanmış olduğu, uygulama eğitimlerinin daha çok hem beceri kazanmaya hem de teorik bilgiyi desteklemeye (% 60) yönelik planlandığı; buna karşın öğrencileri uygulamaları her zaman tek başına yapabilme şansına sahip olan anabilim dallarının oranının düşük olduğu gözlenmiştir. Uygulamaların yaklaşık dörtte birinde bilgisayar yazılımları ve altıda birinde ise deney hayvanları kullanılmaktadır. Uygulamalarının değerlendirmelerini uygulamanın sonrasında veya rapor tesliminde not vererek ya da dönem/kurul sonunda uygulamalı laboratuvar sınavı ile yapan fizyoloji anabilim dalları olduğu gibi, uygulamalar ile ilgili hiçbir zaman değerlendirme yapmayan önemli oranda (% 37,1) anabilim dalı bulunmaktadır. Sonuç: Atölye çalışmasında yer alan tartışmalarda, uygulamaların yürütülmesinde yaşanan sorunların altyapı, öğrenciler ve öğretim üyelerine ait çeşitli nedenlerden kaynaklandığını belirlenmiştir. Fizyoloji uygulamalarının öğrenim hedeflerinin ve öğretim/ölçme-değerlendirme yöntemlerinin yeniden belirlenmesinin uygulamalarda gözlenen düşük öğrenci motivasyonunu artırılabileceği ve fizyolojinin kavranmasının kolaylaştırılacağı öngörülmektedir.