The rising demand for building cooling has led to increased energy consumption and environmental concerns. This study aims to examine the effectiveness of natural ventilation strategies as sustainable approaches in arid and semi-arid climates, focusing on Kabul City. Employing integrated simulation techniques, including annual energy simulation and Computational Fluid Dynamics (CFD) analysis, various ventilation approaches were evaluated, such as single-side ventilation, cross-ventilation, and windcatchers. Results indicate that cross-ventilation with opposing windows significantly outperformed other strategies in terms of natural ventilation rates, achieving a 62.5% improvement over single-sided ventilation and a 36% improvement over cross-ventilation with adjacent windows. However, the complex interplay between solar gain and natural ventilation in these climates can lead to increased cooling demand. To address this challenge, integrating south-(S)-facing orientations into both single-sided and cross-ventilated configurations was found to be a balanced and effective approach. These scenarios demonstrated significant total energy savings. Among single-sided ventilation, the S-facing scenario achieved an average of 58.3% energy savings. For opposing cross-ventilation, the north-south (NS) scenario yielded 65.6% energy savings. Finally, adjacent cross-ventilation in the east-south (ES) and south-west (SW) scenarios resulted in an average of 51% energy savings. Furthermore, windcatchers, when combined with single-sided ventilation, further enhanced natural ventilation and reduced cooling demand while maintaining nearly consistent heating demand. Optimized rooftop windcatchers improved natural ventilation rates by up to 26.9% and attached windcatchers achieved up to 56.8% improvement. Compared to a baseline, rooftop windcatchers reduced cooling demand by 6.2%, and attached windcatchers by up to 18.7%. The findings of this study highlight the potential of window-based and windcatcher natural ventilation strategies as energy-efficient and balanced approaches for reducing building energy consumption, particularly cooling loads, in arid and semi-arid climates. These insights provide valuable guidance for architects and policymakers seeking to promote sustainable and energy-efficient building practices.

While railways are considered as a sign of development for countries, the railway structures are part of the industrial heritage of cities and comprise some of the most important urban public places. In Turkey, the Eskişehir railway buildings, constructed between 1886 and 1894, are at the west of the main railroad between the Enveriye and Eskişehir stations. They are also public places having strong resonance in the collective memory. Because of the fast development in technology, they face the threat of losing their function. Conservation of former industrial structures requires, first and foremost, identifying and documenting the distinctive features that makes them cultural heritage sites. It is a shared responsibility between public institutions and sectors to identify and protect the distinguishing features of industrial heritage sites. With this awareness, at the Anadolu University Architecture Department, integrated student work focused on the Railroad Roundhouse—built in 1896—and Staff Housing Quarters—built in the early 20th century—which are part of this district and embody a series of urban problems, was carried out over four academic semesters. This study focuses on historic railway buildings in the Eskişehir railway district that is known for its urban problems. An exhibition combining these student works was opened at the Railcar Repair Facility on 16 November 2017. This exhibition showcased the student involvement in history of Eskişehir and increased public awareness of cultural heritage.

Cultural heritage is one of the human development aspects throughout the historical ages. Yemen is one of the wealthiest regions with cultural heritages in the Middle East, due to its important geographical location linking India, China, Africa, and the Mediterranean countries. Sana'a developed through successive Islamic eras, one of the most important of them was during Ottoman period. During their presence in Yemen, Ottomans were interested in constructing different types of buildings and bringing about a great civilizational and architectural renaissance in various regions of Yemen, especially in the city of Sana'a. However, cultural heritage in Sana'a was badly damaged during the Yemeni conflict, including Ottoman heritage. This study proposes an approach for preserving the building's cultural heritage under threat. This approach was based on the European Standard (EN 16096:2012 (E)), Conservation of cultural property - Condition survey and report of building’s cultural heritage. The methodology used will help preserve the cultural heritage in Sana'a by assessing the damage caused by the war in Sana'a, and appropriate proposals were made. This study considered a group of Ottoman structures in the old city of Sana'a as a case study. It shows the war-affected historical sites in all Yemeni cities. During the period of Ottoman rule in Yemen, various facilities were built in most regions of Yemen, most of which were concentrated in the old city of Sana'a. Ottoman establishments were counted in the old city of Sana'a, where there were twenty-eight of them, twenty-one installations still in existence, and seven destroyed and no longer existing.

Tanzimat Dönemi’nde (1839-1876) Posta Nezareti’nin kurulmasıyla inşa edilen posta binaları yeni işlev içeren, Avrupai stil ve teknikte inşa edilen sembol yapılar olduğu gibi mevcut eski konak ve binalara yerleştirilen örnekler de içermektedir. Öte yandan söz konusu yapılar posta hizmetlerinin kamu kullanımına açılması sayesinde toplum tarafından hızla benimsenmiştir. 21. yüzyılda ön plana çıkan dijital teknolojilerin yaygın kullanımıyla birlikte anlamı ve işlevi değişen tarihi posta binaları için koruma çalışmalarının başlatılması giderek önem kazanan konular arasında yer almaktadır. Ancak Osmanlı Posta Teşkilatı kültür mirasının bütününü ele alan kapsamlı bir araştırma bulunmamaktadır. Mirasın takdir edilmesi ve bakımı kültürel miras değerleriyle yakından ilgilidir. Yapıların korunabilmesi ve sürekliliği her şeyden önce onları kültür mirası yapan değerleri belirleyerek koruma ölçütlerinin geliştirilmesini gerektirir. Hâlihazırda “kültürel miras değerleri” kavramı, belirli bir nesnenin somut ve/veya somut olmayan içsel değerlerini içeren bir dizi yeni değer; toplumsal ve sosyal değerleri içeren daha geniş bir terimdir. Bu makalede 19. yüzyılda Osmanlı’da iletişim alanında gerçekleşen değişimle birlikte kamusal alanda görünür olmaya başlayan posta teşkilatı yapıları ve bu yapıların yeni ve daha geniş bağlamıyla kültürel miras değerleri açıklanmıştır.

Seyitgazi, tarihi ve kültürel zenginliğiyle çok katmanlı bir yerleşimdir. Tarihi çevreyi korumanın temel amacı kendini oluşturan değerler bütününün korunması, geliştirilmesi ve yaşatılmasıdır. Seyitgazi’de geleneksel konutların ihmal edildiği, özellikle farklı dönemlere ait kültürel varlıkların bir arada bulunduğu II. Derece Arkeolojik Sit Alanı sınırları içinde kalan Cumhuriyet Meydanı çevresinde, koruma-kullanım sorunları olduğu tespit edilmiştir. Koruma Amaçlı İmar Planı'nın geç yürürlüğe girmesi, ticaretin ve günlük yaşamın etkileşimli olduğu alanda konut-ticaret dokusunu yıpratmış, koruma-kullanım sorunlarını ortaya çıkarmıştır. Miras yönetimi ve sürdürülebilir bir toplumsal kalkınma için meydan ve çevresinde nitelikli iyileştirme, işlevsel ve estetik geliştirmelerin yapılması zorunludur. Çalışmanın hedefi mevcut yasal çerçevede Seyitgazi'nin kültür katmanlarından biri olan geleneksel konutları korumaktır. Bu doğrultuda ilk olarak ilçe bütününde sit sınırları içinde kalan geleneksel konutlar gözlem-inceleme yoluyla tespit edilmiş, belgeleme-analiz çalışmalarıyla mimari özellikleri belirlenmiştir. Seyitgazi'nin tarihî gelişimi, koruma sürecinin yasal-yönetimsel yönleri ele alınmış, farklı dönemler arasındaki yapısal ilişkiler tanımlanmıştır. İkinci aşamada özel inceleme alanı olarak Cumhuriyet Meydanı’nı çevreleyen caddeler için sokak sağlıklaştırma projesi geliştirilmiş ve uygulanmıştır. Belediye-üniversite iş birliğiyle hazırlanan proje, ilgili koruma kuruluna sunulmuş ve onaylanmıştır. Bununla, belirli bir bölgede koruma ve tasarım yaklaşımları ortaya koyan örnek bir uygulama gerçekleşmiştir. Bu çalışma, Seyitgazi tarihi kent dokusunun korunması çalışmalarına temel oluşturarak esas ve yönetmeliklerin gelişmesine katkıda bulunmuştur.

ÖZ Bu makale, tarihi kentlerin korunması ve çağdaş toplumla bütünleşmesi konusundaki yürütülen bir çalıştayın deneyimlerini sunmaktadır. Üç üniversitenin iş birliğiyle gerçekleştirilen çalıştay, mimarlık lisans öğrencilerini bir araya getirerek, "Üç Tarihsel Çevre Üç Ölçek Üç Konu: Koruma Kullanma Turizm" başlığı altında ortak bir platform sağlamıştır. Katılımcı çalıştaylar, mimarlık eğitiminde önemli bir yer tutmaktadır. Bu tür etkinlikler, öğrencilere teorik bilgilerini pratik uygulamalarla birleştirme fırsatı sunmakta ve disiplinin temel konularını daha derinlemesine anlamalarını sağlamaktadır. Çalıştayda tarihi kentlerdeki miras koruma politikalarının pratik uygulamaları karşılaştırmalı bir şekilde analiz edilerek sorunlar tartışılmış ve tarihi dokunun korunması konusunda öneriler geliştirilmiştir. Bu makalede, çalışma alanı olarak seçilen üç bölgeden biri olan Eskişehir Odunpazarı Kentsel Sit Alanı üzerine bir inceleme sunulmaktadır. Çalıştay sürecinde Odunpazarı Kentsel Sit Alanı koruma süreçleri yönetsel, kavramsal ve uygulamalar bazında incelenmiştir. Tespit edilen problemlere ilişkin geliştirilen çözüm önerileri, tarihi dokunun korunmasıyla ilgili alınması gereken tedbirler konusunda bir rehber niteliğindedir. Makalenin sonuçları tarihi kentlerde kültürel mirasın korunmasıyla sürdürülebilir turizmin nasıl bir denge içinde yönetilebileceğine dair ipuçları içermekte aynı zamanda mimarlık eğitiminde katılımcı çalışmaların verimliliğine dikkat çekmektedir.