Internalized stigma and its correlates among patients with severe mental illness Dorota Szcześniak,1 Agnieszka Kobyłko,2 Irena Wojciechowska,2 Michał Kłapciński,3 Joanna Rymaszewska2 1Division of Consultation Psychiatry and Neuroscience, Department of Psychiatry, 2Department of Psychiatry, Wroclaw Medical University, Wroclaw, Poland; 3Provincial Psychiatric Hospital in Zlotoryja, Zlotoryja, Poland Purpose: The aim of this study was to investigate the perceived level of internalized stigma among patients with severe mental illnesses and its relationship with demographic and clinical variables in Poland. Patients and methods: A study sample (n=114, mean age=42.46±14.1 years; 55% of females) consisting of patients with nonorganic psychotic disorders as well as unipolar and bipolar affective disorders was evaluated (58% of outpatients and 39% of inpatients). All patients filled in the Internalized Stigma of Mental Illness (ISMI) scale (maximum severity=4). The demographic and clinical data were collected. Results: The study population demonstrated a mild level of internalized stigma (2.23±0.5). The highest score was observed in the alienation domain (2.63±0.8) and reflected moderate severity. The lowest score was noted in the stereotype endorsement domain (2.08±0.6). Moreover, the highest degree of internalized stigma was present in participants with unipolar affective disorder and was of moderate severity (2.46±0.6), while the level was moderate in the alienation domain (2.85±0.8). The level of vocational training education was the only variable associated with higher internalized stigma (P=0.02). There were no associations between gender, employment, and marital status and internalized stigma. The duration of the disease was the only clinical factor showing a significant positive correlation with stigma internalization (r=0.23; P=0.01). The number of hospital admissions and suicide attempts was not significantly correlated with internalized stigma. Conclusion: People with severe mental illnesses in Poland experience a mild level of self-reported internalized stigma. Internalized stigmatization was most strongly associated with alienation, which indicates the need for stigma assessment procedures followed by stigma intervention programs in daily clinical practice. This is in accordance with the trend of environmental “open door” psychiatry, which could be the first step to decrease the level of stigma and internalized stigma in psychiatric patients in Poland. Keywords: severe mental illness, stigma, ISMI scale

Psycho- i farmakoterapia zaburzeń psychicznych mają niewątpliwie swoje ograniczenia. Dzięki rozwojowi nauk podstawowych oraz klinicznych w medycynie, metody stymulacji mózgu znajdują coraz szersze zastosowanie terapeutyczne w leczeniu wielu zaburzeń centralnego układu nerwowego, zarówno o charakterze neurologicznym, jak i psychiatrycznym. Niniejszy przegląd ma za zadanie przybliżyć obecny stan wiedzy dotyczący praktycznego aspektu jednej z tych nowych metod terapeutycznych - przezczaszkowej stymulacji magnetycznej (Transcranial Magnetic Stimulation, TMS). Praca powstała w oparciu o najnowszą literaturę obejmującą tematykę wykorzystania TMS w różnych jednostkach chorobowych, z uwzględnieniem przede wszystkim aktualnych wytycznych i rekomendacji oraz przeglądów systematycznych, publikowanych po roku 2000. TMS jest nowoczesną, nieinwazyjną metodą stymulacji CUN, bardzo dobrze tolerowaną przez pacjentów, obarczoną niewielką liczbą przemijających działań niepożądanych i powikłań. Dzięki dokonującemu się postępowi w zakresie opracowywania nowych protokołów terapeutycznych TMS znajduje zastosowanie kliniczne w coraz szerszym spektrum zaburzeń psychicznych takich jak depresja nawracająca, choroba afektywna dwubiegunowa, schizofrenia, ale również zaburzenia funkcji poznawczych czy zespół stresu pourazowego. W przypadku depresji weszła do standardów leczenia. W Polsce jej dostępność jest nadal ograniczona, jednak przybywa ośrodków dysponujących odpowiednim sprzętem i wyszkolonym personelem.

Głęboka stymulacja mózgu (ang. Deep Brain Stimulation, DBS) to metoda leczenia, która jest obecnie obiektem coraz większej uwagi ze strony psychiatrów. Udowodniono, że jest skuteczna i bezpieczna w leczeniu zaburzeń neurologicznych, przede wszystkim choroby Parkinsona (PD), dystonii i drżenia samoistnego. DBS bardzo często pozwala na skuteczne leczenie w przypadkach opornych na wszystkie inne metody terapii. Obecnie oporne na leczenie zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (OCD) pozostaje głównym potwierdzonym zasadami EBM wskazaniem psychiatrycznym dla DBS. Wiele badań koncentruje się na ocenie skuteczności i bezpieczeństwa tej metody w innych zaburzeniach psychicznych, w tym w zaburzeniach depresyjnych, chorobie Alzheimera, jadłowstręcie psychicznym, zespole Tourette'a, uzależnieniu od substancji psychoaktywnych lub zachowaniach agresywnych.W ostatnich latach opisywano również pojedyncze przypadki skutecznego leczenia zaburzenia dwubiegunowego, schizofrenii i zespołu stresu pourazowego. W niniejszym opracowaniu przedstawiono aktualny stan wiedzy na temat przydatności DBS w psychiatrii w oparciu o dostępne przeglądy systematyczne, badania kliniczne i studia przypadków jak również o dane neurofizjologiczne i neuroobrazowe.

Cel pracy: Dane epidemiologiczne wskazują, że zaburzenia psychiczne coraz częściej występują w polskiej populacji. Świadomość dotycząca ich pochodzenia, rozpowszechnienia, objawów a także sposobów leczenia jest wciąż ograniczona. Związane z zaburzeniami psychicznymi zjawisko stygmatyzacji jest ważne ze względów moralnych a także praktycznych. Stygmatyzacja oraz dyskryminacja bardzo silnie wpływają na decyzję o podjęciu procesu terapeutycznego, a także jego przebiegu u osób chorych, w rezultacie więc na możliwość ich powrotu do normalnego funkcjonowania w życiu codziennym i pełnieniu ról społecznych. Celem pracy było zbadanie opinii dotyczącej postrzegania osób chorych psychicznie, ich stygmatyzacji oraz dystansu wobec nich w Polsce.Metoda: Grupa złożona z 1309 respondentów została przebadana autorskim kwestionariuszem rozpowszechnionym za pomocą mediów internetowych.Wyniki: Wyniki badania wskazują na wysoki poziom stygmatyzacji pacjentów psychiatrycznych zarówno w subiektywnej ocenie ich wyglądu, intelektu, jak i poczucia wyższości nad nimi. Piętno pacjenta psychiatrycznego bardzo mocno ukazane jest również w aspekcie ekonomicznym wynikającym z niechęci respondentów do zatrudnienia, a nawet współpracy z osobami dotkniętymi schorzeniami z kręgu chorób psychicznych.Wnioski: Niewątpliwie jednym z priorytetów w dziedzinie zdrowia psychicznego staje się przeciwdziałanie zjawisku stygmatyzacji oraz dyskryminacji osób dotkniętych problemem zdrowia psychicznego.

Objective: The main purpose of this research was to establish the relationship between personality traits and internalized stigma in individuals living with severe mental illness. Additionally, the study aimed to identify individual differences that could be used to develop the theoretical socio-cognitive-behavioral equation model of internalized stigma. Methods: A total of 114 patients with diagnosis of nonorganic psychotic disorder or uni- or bipolar affective disorder took part in this study. The Internalized Stigma of Mental Illness (ISMI) scale, Eysenck Personality Questionnaire Revised (EPQ-R) and NEO Five-Factor Inventory (NEO-FFI) were administrated among all participants. Results: Patients presenting higher levels of neuroticism scored higher on the ISMI scale. Otherwise, those with higher levels of extraversion, openness to experience and conscientiousness had lower ISMI scores. With the use of multivariate linear regression, neuroticism, openness to experience and conscientiousness showed the strongest associations with internalized stigma. Conclusions: Intrapersonal factors such as personality traits might explain individual differences in responses to the stigmatization process. Moreover, sociodemographic conditions such as the place of residence and level of education can play a mediating role in reducing the level of internalized stigma. Adequate psychosocial interventions should consider demographics and personality traits when engaging patients with mental illnesses in activities aimed at understanding and accepting the disorders.

Objectives: The main aim of the study was to investigate the factors related to the biopsychosocial complexity in the group of patients with acromegaly with different disease activity.Methods: A cross-sectional observational study was performed. First, a linguistic adaptation of the INTERMED - self-assessment questionnaire (IMSA) and after that the assessment of the biopsychosocial complexity among patients with acromegaly and the factors which relate to the complexity was made. The following tools were used to assess: biopsychosocial complexity: The INTERMED -self-assessment (IMSA); quality of life: The World Health Organization Quality of Life - BREF (WHOQoL) and Acromegaly Quality of Life questionnaire (AcroQol); mental state: The General Health Questionnaire - 28 (GHQ-28).Results: The final analysis included 71 patients. According to the principal component analysis the mental state (GHQ-28) and the quality of life (AcroQol) are the most important factors related to the clinical complexity among patients with acromegaly. In the model created by a stepwise regression analysis for the total IMSA score higher growth hormone (GH) concentration, longer illness duration, and better general quality of life were included as the protective factors of the clinical complexity. By contrast, a high score in the severe depression subscale of GHQ-28 was a factor of higher clinical complexity.Conclusion: The mental state and quality of life are the most important determinants of the clinical complexity in the group of patients with acromegaly whereas the biochemical normalization is of lesser importance.