In this study, it was aimed to reveal the parents' views on distance education provided during the Covid-19 pandemic process. For this purpose, the research was carried out by using phenomenological design from qualitative research approaches. The participants of the study are the parents of 15 secondary school students studying in public schools in Istanbul. While determining the study group, criterion sampling type, one of the purposeful sampling types, was used. Data were collected through online semi-structured interviews with parents who participated in the study. The data obtained from the interviews were analyzed by descriptive analysis. In the context of the findings, it was determined that parents were not able to use the applications used in distance education sufficiently, they had deficiencies in internet and technological devices, they could not connect to the lesson and could not access the course materials, there was a decrease in the students 'sense of responsibility, and the students' technology and social media addiction increased. They stated that most of the parents see distance education as efficient, homework can be increased even if it is sufficient, and communication is provided to provide information about this process, but sometimes announcements are made late. In addition, parents' suggestions were received in terms of improving this process. Parents stated that they expected distance education training for both themselves and students, online book reading hours and extension of the course time. Keywords: Covid-19, pandemic, distance education, parent, views

Bu araştırmada, ortaokul öğrencilerine yönelik geçerli ve güvenilir bir deprem okuryazarlığı ölçeğinin geliştirilmesi amaçlanmıştır. Çalışma nicel araştırma yöntemi esas alınarak yürütülmüştür. Çalışma amacı doğrultusunda farklı sınıf seviyelerinde yer alan 510 ortaokul öğrencisi örneklem grup olarak belirlenmiştir. Geliştirilmesi planlanan ölçeğin taslak formuna ait hazırlanan maddelere yönelik uzman görüşleri alınmış, bazı maddeler çıkartılmış, dil ve anlatım açısından kontrolleri sağlanmıştır. Son hali verilen 60 maddeden oluşan ölçek formunun, pilot uygulaması sonrasında esas uygulaması gerçekleştirilmiştir. Uygulama sonrasında katılımcılardan elde edilen veriler SPSS ve LISREL programları aracılığıyla değerlendirilmiştir. Veriler açımlayıcı faktör analizi ve doğrulayıcı faktör analizlerine tabi tutulmuş, Cronbach alpha iç tutarlılık katsayı hesaplanmış, faktörlerin korelasyon değerleri ortaya konulmuştur. Analiz sonuçları doğrultusunda, ölçeğin 3 faktörlü yapıda olduğu doğrulanarak, uyum indekslerinin kabul edilebilir ve mükemmel düzeyde uyum gösterdiği tespit edilmiştir. Cronbach alpha iç tutarlık katsayı değeri ise 0.896 olarak belirlenmiştir. Çalışma kapsamında 3 faktörlü 26 maddeden oluşan 5’li likert tipte “Deprem Okuryazarlığı Ölçeği” ortaya konulmuştur. Geliştirilen ölçeğin ortaokul öğrencilerine uygun geçerli ve güvenilir bir ölçek olduğu tespit edilmiştir.

Although outdoor recreation participation has been studied extensively, little research has come from less developed regions of the world. This paper examined outdoor recreation participation and its predictors in Istanbul, an increasingly urbanized and populated megacity, in Turkey. The results show that nearly half of the people interviewed in this study had claimed to visit a nature area at least once a week or more often, nearly three-quarters invested a travel time to these areas of between 30 min to 2 h, about two-thirds spent more than 2 h at the area, and about one-third was engaged in leisurely walking. The frequency of visits was almost the single predictor of travel time. Visit frequencies were predicted by the travel time and visit length. Activity type and traveling longer than 2 h predicted the length of visits. Recreational activity type was predicted by visit length and travel time. Socio-demographic variables were associated with only a few outdoor participation variables. The findings imply that the residents have limited contact with nature and limited opportunity to benefit from such interaction.

The aim of this study is to examine Social Studies teachers' awareness of environmental ethics and their attitudes towards sustainable environment in terms of various variables and to analyze the relationship between environmental ethics awareness and attitude towards sustainable environment. The study group of the research consists of 207 Social Studies teachers working in official secondary schools and imam hatip secondary schools affiliated to the Ministry of National Education in Sarıyer, Esenler, Kâğıthane and Beylikdüzü districts of Istanbul. "Environmental Ethics Awareness Scale", "Sustainable Environmental Attitude Scale" were used as data collection tools and "Personal Information Form" to collect demographic information. As a result of the analysis of the data, it was found that the teachers have high environmental ethics awareness. It was determined that environmental ethics awareness differed according to the variables of taking environmental lessons and being a member of non-governmental organizations, institutions or organizations related to the environment, and that environmental ethics awareness did not differ in terms of participating in in-service trainings related to gender, service time and environment. As a result of the research, it was concluded that teachers' attitudes towards sustainable environment are at a high level. It was determined that their attitudes towards sustainable environment differ according to the variables of gender, year of service, taking curses related to the environment, being a member of an environmental non-governmental organization, institution or organization; In addition, it was determined that there is a moderate, positive and significant relationship between teachers' awareness of environmental ethics and their attitudes towards sustainable environment. Keywords: Environment, environmental ethics, sustainable environment, social studies teacher, İstanbul

Erken çocukluk (0-72 ay) döneminde çocuğun gelişimi hızlıdır ve bu dönemde çocuğun ileriki yaşamı için gerekli olan pek çok becerinin ve kazanımlarının temeli atılır. Bu dönem, çocukların doğa sevgisi ve doğa bilincinin kazandırılması açısından da önemli bir dönemdir. Erken yaşlarda doğa ile etkileşim; çocuğun sağlıklı gelişiminin yanı sıra doğaya karşı farkındalık, bağlılık ve ekolojik sorumluluğun gelişmesi açısından olumlu sonuçlara yol açmaktadır. Bu çalışmanın amacı, okul öncesi çocuklarının doğayı nasıl algıladıklarını belirlemektir. Araştırmanın örneklemini okulöncesi eğitim kurumlarına devam eden 23 çocuk oluşturmaktadır. Araştırmada veri setini çocuklar tarafından çizilen doğa resimleri ve öğretmen tarafından çocuklara uygulanan yarı yapılandırılmış görüşme formları oluşturmaktadır. Veri analizinin ilk aşamasında, görüşme verileri ve çocukların çizdikleri resimler, nicel veri analiz yöntemlerinden içerik analizi kullanılarak çözümlenmiştir. İkinci aşamada çocukların açık uçlu sorulara verdikleri cevaplar ve çizdikleri resimlerden kodlar oluşturulmuş ve kodlar anlamlarına göre gruplandırılarak temalar oluşturulmuştur. Araştırmadan elde edilen bulgulara göre çocuklar için doğa, hayvanların ve bitkilerin bulunduğu, insan yaşamının dışında, uzakta bir ortamdır. Doğadaki temel ilişkiler hakkında daha çok nesne odaklı bir doğa anlayışına sahiptirler. Bu bağlamda sınıf ve okul dışı doğa etkinliklerinin okul öncesi öğretim programının içeriğine dâhil edilmesi ve doğanın çocuk için bu deneyimler yoluyla bir öğrenme ve yaşam alanı haline dönüştürülmesi önerilmektedir.

This research focuses on people’s perceptions and expectations from nature and nature experience and their preferences of nature types. One-on-one face-to-face interviews were conducted with 500 respondents using a paper-pencil survey questionnaire. Our results show that the most frequently cited meaning of nature was fresh air and green space. Overall, the majority of the respondents associated the concept of nature with green areas, coasts, and panoramas. The psychological dimension of nature was also mentioned by about one-third of the respondents. The most beloved part of being in nature reported by the respondents was being away from city life and work. The respondents had strong preferences for being near water, primarily by the seaside. It is concluded that, for many people, nature and biological components of nature help with the recovery from work stress and city hassle.