To determine the chemical composition and antimicrobial activity of the essential oils of the aerial parts of Ferula orientalis L., roots of Ferulago sandrasica Peşmen and Quézel, and aerial parts of Hippomarathrum microcarpum Petrov. Essential oils were analyzed by gas chromatography and gas chromatography/mass spectrometry. The antimicrobial activity of the essential oils was determined by bioautography assay. α-Pinene (75.9%) and β-pinene (3.4%) were the major components of the aerial parts of F. orientalis; with limonene (28.9%), α-pinene (15.6%), and terpinolene (13.9%) for F. sandrasica; and β-caryophyllene (31.4%) and caryophyllene oxide (23.1%) for the aerial parts of H. microcarpum. Essential oils from the aerial parts of F. orientalis, the roots of F. sandrasica, and the aerial parts of H. microcarpum were active against Staphylococcus aureus and Candida albicans strains. However, essential oils were not active against Pseudomonas aeruginosa or Escherichia coli. The antimicrobial activities against S. aureus and C. albicans of these species may be attributed to the presence of the main components in the essential oils.
31 August 2021 in Erzincan Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü Dergisi
Investigation of the effects of prantchimgin (Prn) compound isolated from the root part of the Ferulago pauciradiata (Apiaceae) plant in the lipopolysaccharide (LPS) cytotoxicity model created in the L929 cell line. L929 cell lines were applied in a 5% CO2 incubator at 37 °C, using standard cell culture procedures, LPS was applied with Prn pure substance with a final concentration of 2 µL and 1 µL after 1 hour. Following the LPS application, the MTT protocol, a colorimetric method, was applied to determine cell viability at the end of the required 24th, 48th, and 72nd hours incubation times. IC50 values were calculated as 0.28 µg/mL for Pnr and 1 µg/mL for LPS. Application of LPS to L929 cell lines caused a significant decrease in cellular index depending on time. Also, in the Prn + LPS groups, it was found that the decreased cell index significantly increased even closer to the control compared to the LPS applied group. It was found that cyctoxicity and cell damage caused by LPS applied to the L929 cell line improved after Pnr application. L929 hücre hattında oluşturulan lipopolisakkarit (LPS) kaynaklı inflamasyon modelinde Ferulago pauciradiata (Apiaceae) bitkisinin kök kısmından izole edilen prantşimgin (Prn) bileşiğinin etkilerinin incelenmesi. L929 hücre hatları, 37°C'de %5 CO2'li inkübatörde standart hücre kültürü prosedürleri kullanılarak son konsantrasyonu 2 µL olacak şekilde Prn saf maddesi ve 1 saat sonra son konsantrasyonu 1 µL olacak şekilde LPS uygulandı. LPS uygulamasının ardından, gerekli olan 24, 48 ve 72 saat inkübasyon süreleri sonunda sitotoksik etkilerin belirlenmesi amacıyla kolorimetrik bir metot olan MTT protokolü uygulandı. IC50 değerleri, Prn için 0.28 µg/mL ve LPS için ise 1 µg/mL olarak hesaplandı. L929 hücre hatlarına LPS uygulanmasının zamana bağlı olarak hücresel indekste anlamlı derecede azalmaya neden olmuştur. Ayrıca Prn+LPS gruplarında ise sadece LPS uygulanan grubuna göre azalmış hücre indeksini, anlamlı derecede artırdığı hatta kontrole yaklaştırdığı tespit edilmiştir.L929 hücre hattına uygulana LPS ile oluşturulan inflamasyonun ve hücre hasarını Pnr uygulaması sonucunda düzeldiği tespit edildi.
31 May 2026 in Bilecik Şeyh Edebali Üniversitesi Fen Bilimleri Dergisi
Anadolu’da Galium L. (Rubiaceae) türlerinin özsuyu geleneksel olarak sütü pıhtılaştırmak için kullanıldığından "Yoğurt otu" olarak bilinir. Bitkinin çeşitli kısımları halk hekimliğinde farklı amaçlarla, örneğin diüretik, koleretik, gut, epilepsi ve bazı mide rahatsızlıkları için kullanılmaktadır. Çalışmada standart örnek olarak kullanılan ve doğadan toplanan G. aparine türü ise tırmanıcı bir bitkidir. Bu çalışmanın ilk basamağında türün anatomik ve morfolojik özellikleri detaylı incelenerek, piyasada yoğurt otu adıyla satılan örneklerin teşhisi, yabancı madde tayini ve toz drog analizlerinin yapılması amaçlanmıştır. Türün yaprağından enine kesit ile üst ve alt epidermadan yüzeyel kesitler alınmış; ayrıca pedisel, pedunkul ve gövdeye ait enine kesitler de anatomik açıdan incelenmiştir. Yaprak enine kesiti incelendiğinde epidermisin örtü tüyleri içerdiği, palizat parenkimasının orta damar boyunca ilerlediği görülmüştür. Pedisel, pedunkul ve gövde enine kesitleri incelendiğinde epiderma, parenkima ve kollenkima hücreleri üzerinde basit billur ve iğnemsi kristallerin varlığı gözlenmiştir. Çalışmanın ikinci basamağında numunelerin ve standart örneğin metanol ekstreleri maserasyon yöntemiyle elde edilmiş ve toplam fenolik madde içerikleri belirlenmiştir. Ayrıca örnekler üzerinde ağır metal ve mikro element analizleri için mikrodalga ısıtmalı asitle çözünürleştirme işlemi uygulanmıştır. Sonrasında indüktif eşleşmiş plazma kütle spektrometresi (ICP-MS) kullanılarak arsenik (As), kadmiyum (Cd), civa (Hg), krom (Cr), kobalt (Co) ve kurşun (Pb) gibi ağır metaller ile bakır (Cu), manganez (Mn), magnezyum (Mg), nikel (Ni) ve çinko (Zn) gibi mikro elementlerin miktarları belirlenmiştir.
27 January 2023 in Mersin Üniversitesi Tıp Fakültesi Lokman Hekim Tıp Tarihi ve Folklorik Tıp Dergisi
Physalis peruviana, Patlıcangiller (Solanaceae) familyasının Physalis cinsine ait Güney Amerika’nın tropikal bölgelerinde doğal yayılış gösteren egzotik bir türüdür. Sarı-turuncu renkte, hemen hemen yuvarlak, üzümsü ve etli yapıda olan P. peruviana meyveleri çeşitli rakımlara, topraklara ve iklim koşullarına uyum sağlayabilmektedir. Physalis cinsinin ülkemizde doğal olarak yetişen dört türü bulunmaktadır ve halk arasında güveyfeneri olarak bilinen cinsin kültürü yapılmakta olup, ekonomik öneme sahip olduğu bilinmektedir. C vitamini, fosfor potasyum ve fenolik bileşikler açısından zengin olan P. peruviana fonksiyonel bir ürün özelliği göstermektedir. Farmakolojik ve fitokimyasal çalışmalarda antibakteriyel, antikanserojen, antidiyabetik, antioksidan etkileri ortaya konulmuştur. Domatese oldukça yakın tat ve görünüşü olan P. peruviana meyvesinin taze tüketiminin yanı sıra meyve suyu, marmelat, reçel ve tatlılarda, soslarda ve glazelerde kullanımı yaygındır. Hem kendine has lezzeti, hem de sağlık üzerinde birçok etkisi sebebiyle bu meyvenin gelecekte daha fazla yaygınlaşması beklenmektedir. Bu çalışmada P. peruviana bitkisinin botanik ve fonksiyonel özelliklerine değinilerek sağlık üzerindeki potansiyel etkileri değerlendirilmiş ve alternatif kullanım alanları ile ilgili bilgiler derlenmiştir.
27 January 2023 in Mersin Üniversitesi Tıp Fakültesi Lokman Hekim Tıp Tarihi ve Folklorik Tıp Dergisi
Solanaceae familyasına ait özellikle Lycium barbarum L. türünün meyvesi olarak bilinen “Goji berry”, besin değerinin yüksek olması sebebiyle son yıllarda ‘‘süper meyve’’ adıyla oldukça popüler hale gelmiştir. L. barbarum çalı formunda çok yıllık bir bitkidir. Meyveleri tatlı ve keskin bir tada sahip, yaklaşık 2 cm derinliğinde elips şeklinde turuncu-kırmızı renkli yumuşak bir yapıya sahiptir. 2000 yılı aşkın süredir Çin ve Tibet’te geleneksel tıp ve gıda alanında kullanılan bitkinin kök, kabuk ve meyvelerinden tıbbi ilaçlar yapıldığı, yapraklarının ve tohumlarının da bazı şifalı bitkilerden bahseden kitaplarda yer aldığı anlatılmaktadır. Tibet’te yerliler tarafından ömrü uzattığı düşünülmekte ve ‘‘mutluluğun meyvesi’’ adıyla da bilinmektedir. Bitkinin dünyada “kurt üzümü” adıyla da bilinen meyveleri polisakkarit kompleksleri, karotenoidler, fenilpropanoidler gibi yüksek biyolojik aktiviteye sahip birçok bileşik grubu içermektedir. Bitkinin kurutulmuş meyveleri direkt tüketildiği gibi bitki çayı, meyve suyu, şarap, tentür yapımında ve yemeklerde olmak üzere dünyada farklı kullanımları bulunmaktadır. Bu çalışmada ise L. barbarum bitkisinin geleneksel kullanım alanları ile ilgili bilgiler derlenmiştir.
Boraginaceae familyasına ait Symphytum officinale L. (Tıbbi karakafes otu) türü Avrupa ve Asya’ya özgü, nehirler ve akarsular boyunca nemli alanlarda yetişen, yüksekliği 1-2 metreye kadar ulaşabilen dik, çok yıllık bir bitkidir. Yunanca ‘‘birlikte büyümek’’ anlamına gelen ve ‘‘Symphuo’’ kelimesinden türeyen S. officinale, 2000 yılı aşkın süredir kemik kırıkları, eklem iltihapları, yaralar, hematomlar ve tromboflebit gibi çeşitli hastalıkların tedavisinde kullanılmaktadır. Ülkemizde kök ve yaprakları kabızlıkta, dahilen ise basura karşı kullanıldığı bilinmektedir. Avrupa’da ise künt yaralanmalar, kırıklar, şişmiş çürükler, çıban, karbonkül, varis ülserleri ve yanıklar gibi lokal enflamasyonlarda haricen lapa olarak kullanıldığı bildirilmiştir. Ayrıca emziren kadınlarda meme ağrısını hafifletmek için bitki çayı olarak ülser, fıtık, kolit ve iç kanamayı durdurmak için kullanıldığı bildirilmiştir. Bitki çayının ayrıca burun tıkanıklığı ve iltihabı, ishal ve öksürüğü tedavi etmek için kullanıldığı da kayıtlara geçmiştir. Ağız yaraları ve diş eti kanamalarında ise gargara halinde kullanılmaktadır. Karakafes otunun terapötik etkilerinin yaygın olarak bilinmesine rağmen, insanlarda ve hayvanlarda hepatotoksik ve kanserojen etkili olabileceği çalışmalar ile gösterilmiş, bundan dolayı birçok ülkede kullanımını sınırlandırılmıştır. Genellikle baharat olarak da kullanılan karakafes otunun salatalara da ilave edildiği, diğer yeşilliklerle birlikte kızartılıp köfte yapımında kullanıldığı da kayıtlarda mevcuttur. Bu çalışmada S. officinale türünün geleneksel kullanım alanları ve önemi ile ilgili bazı bilgiler derlenmiştir.