Monika Rębisz-Kaszuba

Monika Rębisz-Kaszuba

Auto-generated profile, based on publicly available information

Monika Rębisz-Kaszuba


Research Focus & Metrics

Academic Career Length

5Years (2022-Present)

(Calculated once Scilit publication data is synced: current year − year of first publication + 1)

Representative Publications

View All Publications
1 September 2024 in Forum Leczenia Ran
Verified
Journal Article
Closed access
MRMonika Rębisz-Kaszuba
Monika Rębisz-Kaszuba
IRIreneusz Ryszkiel
Ireneusz Ryszkiel
MKMarek Kucharzewski
Marek Kucharzewski
Leczenie ran jest sztuką, której początki sięgają początków ludzkości. Można przypuszczać, że dobór różnych materiałów o właściwościach wspomagających gojenie ran następował metodą prób i błędów przez długi okres. W rezultacie, gdy około 6000 lat temu zaczęły powstawać pierwsze cywilizacje, pojawiło się wiele skutecznych metod miejscowego leczenia ran. Od zarania dziejów rany i owrzodzenia skóry stanowiły przedmiot zainteresowania mędrców i medyków, ponieważ były nie tylko poważnym problemem dla chorych, ale również wyzwaniem dla osób zajmujących się ich leczeniem. Ogromny postęp w tej dziedzinie, dokonany w ciągu ostatnich 150 lat, nie byłby możliwy bez wcześniejszych osiągnięć i doświadczeń, które uczyniły zaopatrywanie ran jednym z głównych bodźców do rozwoju medycyny. Pomysłowość ludzi oraz ich dążenie do rozwiązywania problemów związanych z trudno gojącymi się ranami przyczyniały się do nieustannego doskonalenia metod leczenia. Już starożytni Rzymianie, Grecy oraz Babilończycy usystematyzowali objawy stanu zapalnego ran. Wśród pionierów w tej dziedzinie należy wymienić Hipokratesa z Kos, Aulusa Corneliusa Celsusa oraz arabskiego lekarza znanego pod łacińskim imieniem Abulcasis. Leczenie opierało się głównie na obserwacji i doświadczeniu. W terapii wykorzystywano różnorodne naturalne substancje, takie jak rośliny, miód, wino, pajęczyny czy mleko. Rany opatrywano materiałami pochodzenia naturalnego, m.in. lnem, wełną, jedwabiem czy gliną. Zioła stosowano w formie maści lub okładów, a wśród roślin o właściwościach ściągających lub antybakteryjnych używano m.in. dziurawca zwyczajnego, żywokostu oraz rdestu. Znaczący postęp w technikach leczenia ran nastąpił w XVII wieku, dzięki odkryciom w zakresie anatomii naczyń krwionośnych dokonanym przez Hieronima de Fabritiusa, Marcella Malpighiego oraz Benjamina Brodiego. W tym okresie zaczęto stosować bardziej zaawansowane procedury, takie jak podwiązywanie naczyń krwionośnych. Pojawiły się również innowacyjne metody opatrywania ran, w tym bandażowanie kończyn dolnych z wykorzystaniem materiałów nasączonych lekami, co znacząco przyczyniło się do poprawy skuteczności terapii.

1 January 2022 in Forum Leczenia Ran
Verified
Journal Article
Closed access
Kinga SpyrkaKinga Spyrka
Kinga Spyrka
JBJakub Brela
Jakub Brela
MRMonika Rębisz-Kaszuba
Monika Rębisz-Kaszuba
Gadi BorkowGadi Borkow
Gadi Borkow
MKMarek Kucharzewski
Marek Kucharzewski
Miedź od wieków była używana do eradykacji zakażeń bakteryjnych. Pierwiastek ten ma nie tylko działanie bakteriobójcze, ale również przyśpiesza proces angiogenezy i epitelizacji. W niniejszej pracy omówiono rolę miedzi w procesie gojenia ran.