Radiation-induced nephropathy is a major concern, particularly for patients undergoing radiotherapy. This study investigates melatonin’s (MEL) protective effects against kidney damage induced by Flattening Filter (low dose rate-LDR) and Flattening Filter Free (high dose rate-HDR) X-ray by focusing on apoptosis and SIRT1 modulation in rats. Forty rats were divided into five groups (n = 8): Group 1 (control), Group 2 (FF-LDR, 400MU/min), Group 3 (MEL + FF-LDR), Group 4 (FFF-HDR, 1400MU/min), and Group 5 (MEL + FFF-HDR). Groups 3 and 5 received 10 mg/kg MEL intraperitoneally 15 min before an 8 Gy abdominal irradiation. Rats were sacrificed 48 h post-radiotherapy for histopathological and immunohistochemical analyses of the kidney. The FFF-HDR group showed fewer atypical glomeruli and lost brush borders, and epithelial connections compared to the FF-LDR group. The MEL + FFF-HDR group had significantly fewer atypical glomeruli and brush border losses than the MEL + FF-LDR group. Additionally, while SIRT1 expression increased in both the FF and FFF groups following MEL treatment, this increase was significant only in the MEL + FFF-HDR group compared to the control group. MEL pretreatment effectively decreased cellular apoptosis in both MEL + FFF-HDR and MEL + FF-LDR groups. Melatonin has been proven to be an effective radioprotective agent against renal nephropathy and cellular apoptosis induced by FF and FFF beams. Additionally, pre-treatment with MEL has been shown to enhance SIRT1 expression, thereby protecting the kidneys from acute radiation damage, particularly from high-dose rate radiation.
29 October 2026 in Naunyn-Schmiedeberg's Archives of Pharmacology
Mononükleer fagositik sistemin önemli elemanları olan makrofajlar vücudun savunma mekanizmalarının sürdürülmesi için önemlidirler. Güçlü fagositik aktiviteleri ve verimli antijen sunumlarıyla tanınan bu çok yönlü hücreler, etkilerini bağışıklığın ötesine taşıyarak doku gelişimi, onarımı ve homeostazisinde önemli roller oynarlar. Oldukça heterojen bir grup olan makrofajlar, farklı dokuların özel ihtiyaçlarına uyum sağlayarak çeşitli organlarda farklı isimler alırlar. İki ana fenotipe ayrılabilirler: klasik olarak aktive edilmiş (pro-inflamatuar) makrofajlar ve alternatif olarak aktive edilmiş (anti-inflamatuar) makrofajlar. Makrofaj polarizasyonunu kontrol ederek inflamatuar yanıtları düzenlemek makrofajlarla bağlantılı birçok hastalığın engellenmesinde ve tedavisinde etkili olabilir. Bu derlemede makrofajların kökenleri, mikroskobik ve fonksiyonel özellikleri, tipleri, işaretleme yöntemleri ve klinik önemleri ele alınmıştır.