Amaç: Bu araştırmada, hastanemizde palyatif bakım servisi kurulduktan sonra akciğer kanseri nedeni ile ölen hastaların ölüm yerlerinin palyatif servise kaydığının gösterilmesi hedeflenmiştir. Gereç ve Yöntem: Çalışma 2017-2020 yılları arasında 4 yıllık retrospektif kesitsel çalışma olarak Göğüs Hastalıkları ve Göğüs Cerrahisi Eğitim ve Araştırma Hastanesinde yapıldı. Çalışma döneminde tanıları akciğer kanseri olan ve hastanede ölen hastalar çalışmaya alındı. Hastaların demografik verileri, yatış nedenleri, ek hastalıkları, hemogram, biyokimya değerleri, hastane içinde yer değişimleri, solunum destekleri (invaziv ve noninvaziv mekanik ventilasyon, oksijen) medikal tedavileri, ölüm yerleri, en çok dört ölüm nedenleri hastane mortalite verilerinden kayıt edildi. Veriler tanımlayıcı analiz ile özetlendi. Yıllar içindeki değişim kayıt edilen veriler ile karşılaştırıldı. Bulgular: Çalışma döneminde akciğer kanseri nedeni ile 15.552 hasta yatırıldı ve bu hastalardan ölen hasta sayısı 1896 (%12) olarak saptandı. Ölen 1896 hastanın 834’ü yani %44’ünün ilk yatış yeri palyatif bakımdı, bu hastalardan sadece 19’u tekrar yoğun bakıma sevk edildi. Palyatif servise yatışta yıllar içinde istatistiksel olarak anlamlı artış izlendi (p<0.001). Dış merkezlerden başvurunun seneler içinde istatistiksel olarak arttığı bulundu (p˂0.001). Hastalara uygulanan, non-invaziv mekanik ventilasyon, vazopressör tedavide yıllar içinde istatistiksel olarak anlamlı düşüş tespit edildi (p<0.001). Sonuç: Palyatif servislerin etkin olarak kullanıma başlanması yaşamın sonunda gereksiz agresif tedavilerin ve dolayısıyla maliyetin azalmasına ve yoğun bakım yataklarının etkin kullanımına da yol açacaktır. Ülke sağlık politikası belirlenmesine yardımcı olacak palyatif bakım farkındalığını arttırmaya yönelik çalışmalara ihtiyaç vardır.
ÖZ Amaç Çalışmada skorlama sistemlerinin koronavirüs hastalığı-2019 (COVİD-19) şiddetini belirleyip belirlemediğini araştırdık. Gereç ve Yöntem 01.09.2020 ve 31.04.2021 tarihleri arasında yatan COVİD-19 hastaları retrospektif olarak incelendi. Başvuru günündeki ulusal erken uyarı skoru (NEWS), modifiye erken uyarı skoru, hızlı acil tıp skoru, tekrarlanan-sepsis ilişkili organ yetmezliği hızlı değerlendirmesi skoru (q-SOFA), CURB-65, MuLBSTA ve ISARIC 4C skorları hesaplandı. Skorlama sistemlerinin mekanik ventilasyon (MV) ihtiyacını, yoğun bakım ünitesine (YBÜ) yatışını ve 30 günlük mortaliteyi öngörme kapasitesi incelendi. Bulgular Toplam 292 hasta dahil edildi, 137’si (%46,9) kadındı, yaş ortalaması 62,5±15,4 yıldı. Hastaların 69’unun (%23,6) YBÜ yatışı gerekti, 45 (%15,4) hastada MV’ye ihtiyaç duyuldu ve 49 (%16,8) hasta 30 gün içinde öldü. Q-SOFA ile MV ihtiyacı arasında bir ilişki bulunmadı (p=0,167) ancak diğer tüm skorlama sistemleri ile MV ihtiyacı, YBÜ yatış ve 30 günlük mortalite arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki bulundu (p5,5) ve NEWS (optimal cut-off >3,5) iken en düşük q-SOFA idi. Sonuç İlk başvurularında ISARIC-4C ve NEWS başta olmak üzere mevcut skorlama sistemleri kullanılarak COVİD-19’un şiddeti tahmin edilebilecektir. Böylece gerekli müdahalelerin daha erken yapılarak mortalite ve morbiditenin azaltılabilecektir.