Yapay zekânın II. Dünya Savaşı sonrasında Alan Turing ile başlayan ve günümüzde derin öğrenme ile evrişimsel sinir ağlarına (CNN) uzanan gelişim süreci, ortopedik cerrahide tanısal, prognostik ve klinik süreçlerin optimize edilmesinde kritik bir rol oynamaktadır. Ortopedi ve travmatoloji disiplininde derin öğrenme algoritmaları; manuel olarak sınıflandırılmış röntgen, BT ve MRG gibi geniş tıbbi görüntüleme veri tabanlarını işleyerek insan hata payını azaltmayı hedeflemektedir. Literatür incelendiğinde bu sistemlerin; ASA ve mFI-5 gibi geleneksel risk modellerinden daha yüksek doğrulukla postoperatif komplikasyonları öngörebildiği, kalça kırığı risk analizleri ile ekstremite kurtarma tahminlerinde üstün başarı sergilediği gösterilmiştir. Ayrıca ortopedik onkolojide sağkalım sürelerinin tahmini, hastanede kalış süreleri, tedavi maliyetlerinin hesaplanması ve hasta odaklı sonuç ölçütlerinin (PROM) analizinde etkin olarak kullanılmaktadır. Travma ve eklem cerrahisinde ise el, bilek, kalça ve gözden kaçabilecek skafoid kırıklarının tespitinde, osteoartrit evrelendirmesinde, yüksek tibial osteotomi için hasta seçiminde ve omurga cerrahisinde vertebra etiketleme ile dejeneratif değişikliklerin derecelendirilmesinde konunun uzmanı hekimlerle kıyaslanabilir veya daha üstün performans sergilemektedir. Sonuç olarak derin öğrenme, ortopedik cerrahide tanı ve tedavi planlamasını geliştirerek kaynakların verimli kullanılmasına olanak tanımakta ve gelecekte cerrahların bu teknolojik dönüşüme yönelik eğitim alması gerekliliğini ortaya koymaktadır. The developmental process of artificial intelligence, which began with Alan Turing after World War II and has extended to deep learning and convolutional neural networks (CNN) today, plays a critical role in optimizing diagnostic, prognostic, and clinical processes in orthopedic surgery. In the discipline of orthopedics and traumatology, deep learning algorithms aim to reduce human error by processing large medical imaging databases such as manually classified X-rays, CT, and MRI. When the literature is reviewed, it is shown that these systems can predict postoperative complications with higher accuracy than traditional risk models like ASA and mFI-5, and display superior success in hip fracture risk analysis and limb salvage predictions. Additionally, they are effectively utilized in orthopedic oncology for predicting survival times, length of hospital stays, calculating treatment costs, and analyzing patient-reported outcome measures (PROM). In trauma and joint surgery, they exhibit performance comparable to or superior to expert physicians in detecting bone fractures that might be missed, such as in the hand, wrist, hip, and scaphoid, as well as in osteoarthritis grading, patient selection for high tibial osteotomy, and vertebra labeling and grading of degenerative changes in spine surgery. Consequently, deep learning improves diagnosis and treatment planning in orthopedic surgery, enabling efficient use of resources and revealing the necessity for surgeons to receive training on this technological transformation in the future.