The article deals with the problem of the representation of the taboo vocabulary of the Kazakh language in a textbook for the 7th grade of a general education school. In particular, we are talking about the study of taboos and euphemisms, dysphemisms, superstitions and "forbidden" vocabulary, which in general can be classified as lexical prohibitions. Superstitions and prohibitions were perceived as the law of society and as generally accepted principles. In this regard, for each Kazakh, these concepts had a high linguocultural value. The article reveals such features of forbidden vocabulary as unconditional execution, non-execution and other properties of words used on the basis of strict rules. Forbidden words, absorbing national ideas about life and death, nature and knowledge, morality, reflect the moral prerogatives of the Kazakh society. Familiarization of students of modern schools of Kazakhstan with forbidden words goes beyond the limits of grammatical knowledge and contributes to the formation of linguocultural competence and the formation of the moral foundations of the younger generation. The approaches to the study of taboo vocabulary displayed in the article complement the methodology of teaching the Kazakh language and have practical value. В статье рассматривается проблема представленности табуированной лексики казахского языка в учебнике для 7 класса общеобразовательной школы. В частности, речь идет об изучении табу и эвфемизмов, дисфемизмов, суеверий и «запретной» лексики, которые в общем могут быть класссифицированы в качестве лексических запретов. Суеверия и запреты воспринимались как закон социума и как общепринятые принципы. В связи с этим для каждого казаха эти понятия имели высокую лингвокультурологическую ценность. В статье раскрываются такие особенности запретной лексики, как безусловное исполнение, не подлежащее исполнению и другие свойства слов, употребляемых на основе строгих правил. Запретные слова, вбирая в себя национальные представления о жизни и смерти, природе и познании, нравственности, отображают моральные прерогативы казахского общества. Ознакомление учащихся современных школ Казахстана с запретными словами выходит за пределы грамматических знаний и способствует формированию лингвокультурологической компетенции и формированию моральных основ подрастающего поколения. Отображаемые в статье подходы к изучению табуированной лексики дополняет методику обучения казахскому языку и имеют практическую ценность. Ключевые слова: запретные слова, казахский язык, лингвокультурологическая компетенция, методика обучения, система заданий Мақалада қазақ тіліндегі тыйым сөздердің 7-сыныптың Қазақ тілі оқулығында берілу дәрежесі, сол арқылы лингвомәдени құзіреттіліктер қалыптастыру жолдары қарастырылған. Табу мен эвфемизмдер, дисфемизмдер, ырым және тыйым сөздердің зерттелу жайы сөз болады, соның негізінде аталған категориялардың бәрі тыйымдар деген категорияға топтау туралы айтылады. Ырымдар мен тыйымдар әлеуметтің заңы ретінде қабылданып, бүкіл қазақтың ұстанатын қағидасы ретінде қолданылған. Сондықтан әр қазақ үшін бұл ұғымдардың лингвомәдени құзіреттілігі жоғары болған. Тыйым сөздердің құзіреттіліктері лингвистикалық тұрғыдан: сөзсіз орындауға тиісті; талқылауға жатпайтын; қоғамда қатаң қалыптасқан; қатаң ережелердің жиынтығы секілді сипаттары ашып көрсетілді. Сонымен қатар тыйым сөздер адамзаттың бүкіл өмір сүру жүйесіне қатысты. Денсаулық, тамақтану, адамгершілік, табиғат, таным, өлім т.б. сипаттардың бәрінде де болмайды деген ұғымды сіңіре отырып, өмір сүруге қажетті тазалық, адалдық, шыншылдықты тұтынады. Осы тыйымдардың нәтижелерін жас ұрпақ бойына сіңіруде 7-сыныптың Қазақ тілі оқулығы әр бөлімінде тапсырмалар беріп, орындату арқылы тек грамматикалық білім беріп қана қоймай, лингвомәдениеттанымдық құзіреттілік...