8 September 2025 in Ege Tıp Dergisi
Amaç: Bu çalışmada çeşitli solunumsal sorunlar nedeniyle yenidoğan yoğun bakım ünitesinde izlenirken pnömotoraks gelişen ve müdahale edilen bebeklerle, pnömotoraks gelişmeyen solunumsal sorunları olan bebeklerin epidemiyolojik özellikler, risk faktörleri, klinik seyir ve prognostik faktörler yönünden karşılaştırılması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Bu retrospektif, kesitsel çalışmaya Ocak 2020-Mart 2021 tarihleri arasında çeşitli solunumsal sorunlar nedeniyle erken neonatal dönemde yenidoğan yoğun bakım ünitesine yatışı yapılan 246 hastadan 32’si dahil edildi. Olgular çeşitli solunumsal sorunları nedeniyle izlenirken pnömotoraks tanısı alan ve müdahale edilen hastalar (pnömotoraks grubu) (n=14) ve pnömotoraks gelişmeden solunum sorunları nedeniyle takibine devam edilen hastalar (kontrol grubu) (n=18) olmak üzere iki gruba ayrıldı. Hasta bilgileri geriye dönük hasta dosyalarından ve hastane veri tabanından taranarak kaydedildi. Bulgular: Gruplar demografik özellikleri bakımından karşılaştırıldığında iki grup arasında istatistiksel anlamlı farklılık saptanmadı (p>0,05). Klinik ve radyolojik bulgular kıyaslandığında gerek non-invaziv, gerekse de invaziv mekanik ventilasyon tedavi süresinin, antibiyotik tedavi süresinin, total parenteral beslenme süresinin ve total oral beslenmeye geçiş süresinin pnömotoraks grubunda daha uzun olduğu görüldü (p<0,05). Pnömotoraks grubunun klinik ve radyolojik bulguları incelendiğinde pnömotoraks tanısının ortalama 27,3 saat içerisinde konulduğu, hava kaçağının çoğunlukla sol hemitoraksta gerçekleştiği (%64,3), yenidoğanların %78,6’sında eşlik eden ek hava kaçağı bulgusunun veya toraks tüpüne bağlı komplikasyonun olmadığı, kapalı su altı drenaj süresinin ortalama 4,1 gün olduğu görüldü. Sonuç: Bu çalışmada neonatal dönemde pnömotoraksın sıklıkla sezaryenle doğan bebeklerde, en sık erkeklerde ve sol hemitoraksta olduğu gösterilirken, pnömotoraks gelişen bebeklerin izlem ve tedavi süreçlerinin pnömotoraks gelişmeyen bebeklere göre farklılıkları ortaya konmuş ve klinisyenlerin bu özellikler açısından farkındalıklarının seyir ve prognozu etkileyebileceğine dikkat çekilmek istenmiştir.