Filip Tomczuk

Filip Tomczuk

Auto-generated profile, based on publicly available information

Filip Tomczuk

Department of Neurodegenerative Disease, UCL Queen Square Institute of Neurology, London, UK

Research Focus & Metrics

Academic Career Length

1Year (2026-Present)

(Calculated once Scilit publication data is synced: current year − year of first publication + 1)

Representative Publications

View All Publications
30 June 2026 in Psychiatria Polska
Verified
Journal Article
Open access
PCPrzemysław Norbert Cynkier
Przemysław Norbert Cynkier
FTFilip Tomczuk
Filip Tomczuk
JHJanusz Heitzman
Janusz Heitzman
Głównym celem pracy było ukazanie znaczenia impulsywności jako podłoża zachowań agresywnych przejawianych przez osoby ze spektrum schizofrenii ze szczególnym zwróceniem uwagi na jej biologiczne uwarunkowania, w tym genetyczne. Badania obrazowe ośrodkowego układu nerwowego pozwalają na zlokalizowanie ośrodków odpowiedzialnych za poszczególne typy impulsywności oraz za modulowanie reakcji impulsywnych. Do nadmiernej impulsywności mogą przyczyniać się zaburzenia w przekaźnictwie serotoninergicznym, dopaminergicznym i noradrenergicznym i zaburzone funkcjonowanie innych szlaków neuroprzekaźnikowych na podłożu zmian genetycznych (COMT, Ala72Ser, Val158Met i C957T, SLC6A4). Zaobserwowano cechy świadczące o genetycznym zróżnicowaniu wśród osób wykazujących odmienne formy wzmożonej impulsywności: motorycznej, poznawczej i wynikającej z braku planowania, które można wyjaśnić na poziomie molekularnym. Wśród genów predysponujących do wystąpienia zaburzeń psychicznych i neurorozwojowych, którym towarzyszy nasilona impulsywność sprzyjająca zachowaniom agresywnym wymienia się neuroliginy i neureksyny. Podstawę do takich hipotez dają wyniki analiz prowadzonych na modelach zwierzęcych. Należy zakładać, że wyniki dalszych badań genetycznych w tym zakresie pozwolą na bardziej precyzyjne określenie ryzyka agresji ze strony sprawców z zaburzeniami psychotycznymi. Prawdopodobnie w przyszłości pozwoli to na opracowanie bardziej skutecznych i zindywidualizowanych programów terapeutycznych, ukierunkowanych na obniżenie ryzyka zachowań niebezpiecznych w tej grupie sprawców, sprawniejsze wykonywanie środków zabezpieczających, a tym samym obniżenie kosztów leczenia psychiatrycznego niepoczytalnych sprawców czynów zabronionych.

13 April 2026 in bioRxiv
Verified
Preprint
Open access
PDF file
CACharlie Arber
Charlie Arber
MFMateo Barro Fernandez
Mateo Barro Fernandez
CVClaudio Villegas-Llerena
Claudio Villegas-Llerena
LBLucrezia Bruno
Lucrezia Bruno
FTFilip Tomczuk
Filip Tomczuk
SWSelina Wray
Selina Wray
γ-secretase is a multi-subunit enzyme complex responsible for cleaving hundreds of substrates in diverse cellular contexts. Variation in subunit composition - including the use of alternate catalytic subunits Presenilin 1 (PSEN1) and Presenilin 2 (PSEN2) - results in diverse γ-secretase complexes. Point mutations in PSEN1 and PSEN2 cause familial forms of Alzheimer’s disease, while loss-of-function mutations in the γ-secretase subunits PSEN1, PSENEN and NCSTN cause acne inversa. To advance therapeutic strategies targeting γ-secretase in Alzheimer’s disease, a better understanding of individual γ-secretase complexes is required. In this study, we used CRISPR-Cas9 genome engineering to generate PSEN2-knockout iPSCs in order to compare the consequence of PSEN2 knockout versus PSEN1 knockout in iPSC-derived brain cells. In contrast to PSEN1-knockout, PSEN2-knockout did not alter APP cleavage or Aβ generation in iPSC-neurons, nor did it disrupt Nicastrin maturation. Similarly, PSEN2-knockout had little impact on TREM2 processing in iPSC-microglia. Instead, our data indicate that loss of PSEN2 primarily impacts the endo-lysosomal system in iPSC-neurons, causing an accumulation of early endosome markers and a reduction in lysosomal markers – phenotypes not observed in PSEN1-knockout neurons. Taken together, these findings highlight distinct and non-redundant functions of PSEN1 and PSEN2 in human brain cells, reinforcing findings in animal models and subcellular localisation studies. This work advances our understanding of distinct γ-secretase complex functions and provides insights that will support future therapeutic efforts to inhibit, modulate or stabilise γ-secretase.