1 August 2023 in Global Energy Law and Sustainability
1 September 2022 in internetowy Kwartalnik Antymonopolowy i Regulacyjny
SWSzkoła Doktorska Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego
Szkoła Doktorska Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego
Technologia sekwestracji dwutlenku węgla (carbon capture and storage, CCS) może stanowić jeden z mechanizmów wspierających dekarbonizację krajowego przemysłu, zwłaszcza energochłonnego. W tym celu jednak niezbędne jest odpowiednie ukształtowanie krajobrazu regulacyjnego stosowania tej technologii w zakresie transportu i składowania wychwyconego dwutlenku węgla. Kształt krajobrazu regulacyjnego w tym zakresie kształtowany jest zarówno na poziomie unijnym (głównie przez dyrektywę 2009/31/WE w sprawie geologicznego składowania dwutlenku węgla oraz dyrektywę 2003/87/WE ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie), jak i prawodawstwo krajowe (zwłaszcza ustawę – Prawo energetyczne oraz ustawę – Prawo geologiczne i górnicze). Celem niniejszego artykułu jest wskazanie głównych barier regulacyjnych negatywnie wpływających na potencjał rozwoju technologii CCS w Polsce oraz potencjalnych obszarów wymagających interwencji prawodawcy w celu odblokowania realizacji inwestycji w sekwestrację dwutlenku węgla. Wydaje się bowiem, że obecnie istnieje przestrzeń do postulowania zmian na poziomie unijnym, a także wdrażania usprawnień w prawodawstwie krajowym, ze względu na zachodzące procesy transformacyjne legislacji mające na celu osiągnięcie neutralności klimatycznej Europy.
3 July 2025 in Journal of Energy & Natural Resources Law
15 December 2020 in Horyzonty Polityki
CEL NAUKOWY: Celem artykułu jest analiza sytuacji polityczno-prawnej nieregularnych sił partyzanckich i wpływu sfery politycznej oraz regulacji międzynarodowego prawa konfliktów zbrojnych na ewolucję partyzanta. PROBLEM I METODY BADAWCZE: Problem badawczy dotyczy trudności, jakie powstają przy próbie uregulowania prawnego funkcjonowania zjawiska występowania nieregularnych sił partyzanckich w trakcie konfliktów zbrojnych. Analiza oparta jest na dziele Teoria partyzanta Carla Schmitta i głównych regulacjach międzynarodowego prawa konfliktów zbrojnych normujących pozycję prawną partyzanta. PROCES WYWODU: Punkt wyjścia stanowi próba zdefiniowania partyzanta i wskazania jego cech charakterystycznych w ujęciu Schmittańskiej Teorii partyzanta. Następnie wywód poprowadzony jest dwutorowo, w kontekście wpływu na funkcjonowanie partyzanta: zmian publicznego prawa międzynarodowego oraz przekształceń zachodzących w sferze politycznej. Czynniki te wpływają na ewolucję partyzanta przechodzącego z partyzanta tellurycznego do figury partyzanta. WYNIKI ANALIZY NAUKOWEJ: Obecne regulacje międzynarodowe, tworzone w pierwszej połowie XX wieku, nie odzwierciedlają w należyty sposób skomplikowanej materii i doświadczeń związanych z wojskami partyzanckimi. WNIOSKI, INNOWACJE, REKOMENDACJE: Międzynarodowe regulacje dotykające zagadnienia partyzanta w celu zapewnienia jego należytej ochrony powinny limitować ramy ochrony, aby uniknąć zbyt szerokiego, a tym samym nieskutecznego, włączania partyzantów w system ochrony prawnej przewidzianej dla sił regularnych. Zmiany prawne dotykające zagadnienia partyzanta, ze względu na interdyscyplinarny charakter normowanej płaszczyzny, powinny być poprzedzone namysłem korzystającym z doświadczeń różnych dziedzin wiedzy.