The aim of this study is to adapt the "Digital Addiction Scale for Teenagers" developed by Seema, Heidmets, Konstabel and Varik-Maasik (2022) into Turkish. The study was carried out with 599 students studying in secondary and high schools. Within the scope of translation and language validity, firstly, the scale was translated from its original language, English, to Turkish. Afterwards, the Turkish statements were finalized with the consensus of the field and language experts. As a result of the CFA analysis, it was found that the scale had model fit (χ²/Sd= 128.614/28=4.59; p

Twice-exceptional students, who are both gifted and present with characteristics of neurodiversity such as Autism Spectrum Disorder (ASD), possess distinctive academic and socio-emotional needs that necessitate individualized educational strategies. This qualitative case study explores the academic and socio-emotional experiences of Murat, an eighth-grade learner identified as gifted and diagnosed with ASD, from the perspectives of the student himself, his mother, and his teachers. Data were collected through semi-structured interviews and analyzed using Braun and Clarke’s six-phase reflexive thematic analysis. The findings revealed that Murat achieved success in mathematics and science, particularly within enriched, strength-oriented environments that accommodated his sensory sensitivities. Despite challenges in social skills and group participation, he benefited considerably from teacher scaffolding and interactive pedagogies. His mother’s active engagement and strong family–school collaboration emerged as pivotal factors in his developmental progress. This study extends beyond individual challenges to highlight the potential strengths that arise from by the intersection of neurodiversity and giftedness. Additionally, it contributes to the limited body of literature exploring how the notion of twice-exceptionality manifests within underrepresented educational contexts. Future research could investigate diverse socio-cultural contexts and develop strategies to enhance teacher preparation and family engagement in supporting gifted learners with ASD.

This study extensively explores the methodologies, technological aids (for example, smart board and projection devices) and pedagogical strategies (for example, creative drama) employed in the education of students with hearing impairments. Employing a qualitative methodology, the research assesses the effectiveness of the teaching strategies and technologies used by teachers to interact with hearing-impaired students. Data were gathered through in-depth interviews and focus group discussions, focusing on educational techniques that bolster the academic and social development of students with hearing disabilities. These findings illuminate the challenges teachers encounter in sourcing suitable materials and resources, effectively utilizing specialized communication techniques such as sign language and lip reading, and the pedagogical benefits derived from these efforts. The results of the study indicate that tailored strategies and technological tools aimed at the education of hearing-impaired students enable them to be more successful and confident within their educational frameworks. The efficacy of methods such as peer teaching, auditory and visual supports, which are used to facilitate the social and academic integration of hearing-impaired students, is underscored. Additionally, the teachers stated that throughout this process, they achieved various personal gains such as improved communication skills, increased capacity for empathy, and enhanced diversity in their instructional approaches. Furthermore, they reported improvements in their professional competencies, including adapting instructional materials, simplifying pedagogical methods, and developing strategies tailored to the needs of students with special educational needs. The research thoroughly examines how inclusive educational practices support the complete participation and social integration of students with hearing impairments, emphasizing the importance of continuous professional support and training for teachers.

Bireyselleştirilmiş eğitim programları (BEP'ler), özel eğitim hizmetlerini çocuğa özgü hale getirmek ve özel gereksinimli çocukların gelişimini desteklemek için temel bir mekanizmadır. Çocuğun performansının kapsamlı bir değerlendirmesine dayalı olarak geliştirilen, müdahale ve değerlendirme süreci ile doğrudan ilişkili yüksek kaliteli BEP amaçları, hizmetlerin bireyselleştirilmesi ve bunun sonucunda çocuğun gelişimini destekleme olasılığı daha yüksektir. Yüksek kaliteli amaçlar, eğitimcilerin ve ailelerin çocuğa neyi, ne zaman, nerede ve nasıl öğreteceklerini bilmelerine olanak tanır. Bu araştırmada, Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezlerinde (ÖERM) öğrenim gören öğrencilerin BEP’lerinin kalitelerinin incelenmesi amaçlanmıştır. ÖERM’lerde destek eğitim hizmeti alan özel gereksinimli çocuklar için hazırlanan 850 BEP, Öğretimsel ve Tamamlayıcı Bileşenlerden oluşan BEP Kalite Değerlendirme Ölçeği (BEPKDÖ) kullanılarak değerlendirilmiştir. Elde edilen bulgular, ÖERM’lerde eğitim gören çocuklar için hazırlanan BEP’lerin genel kalitesinin düşük olduğunu göstermektedir. Sonuçlar hem hizmet öncesi hem de hizmet içi öğretmen eğitimi programları ile her çocuğun kendine özgü ihtiyaçlarına dayalı olarak öğretimin, müdahalenin ve diğer hizmetlerin bireyselleştirilmesine rehberlik edebilecek yüksek kaliteli BEP’in nasıl hazırlanacağını vurgulamaktadır.

Bu çalışmada sınıf öğretmenlerinin çocuklarda yaratıcılığa ilişkin görüşleri fenomenolojik bir yaklaşım benimsenerek incelenmiştir. Veri toplama aracı olarak araştırmacılar tarafından geliştirilen yarı yapılandırılmış görüşme formu kullanılmıştır. Araştırma verileri 2021-2022 eğitim-öğretim yılında 25 sınıf öğretmeni ile yapılan yüz yüze görüşmelerle toplanmıştır. Verilerin analizinde içerik analizinden yararlanılmış katılımcı görüşleri anahtar sözcükler halinde kodlanarak temalar oluşturulmuştur. Verilerin analizi sonucunda sınıf öğretmenlerinin yaratıcılığı daha çok kişisel bir beceri ve ürün olarak değerlendirdiği, ürün olarak daha çok özgünlük ve yeniliğe vurgu yaptıkları kişisel beceri olarak ise kalıpların dışına çıkma, hayal kurabilme becerisi olarak gördükleri belirlenmiştir. Öğretmenler çocuklarda yaratıcılığı tanımlarken daha çok sergiledikleri davranış örüntüleri ve kişisel özellikleri içeren metaforlar oluşturdukları sonucuna ulaşılmıştır. Ayrıca sınıf öğretmenlerinin, çocuklarda yaratıcılık becerilerini artırmak için ağırlıklı olarak, beyin fırtınası, örnek olay, drama gibi yöntem ve teknikleri kullandıkları bunların dışında zekâ oyunları, resim yapmak gibi etkinliklere yer verdikleri tespit edilmiştir. Son olarak sınıf öğretmenlerinin merkezi eğitim sistemini, öğrencilerin kişisel özelliklerini, öğretmenlerin akademik yetersizliğini, okul binalarının ve ikliminin elverişsiz olmasını ve aile/toplumdan kaynaklı değişkenleri çocuklarda yaratıcılığı desteklemeyi engelleyen faktörler olarak algıladıkları tespit edilmiştir.