Physique competitions are weight-sensitive sports in which stage presentation, aesthetic appearance and posing ability of the athletes are judged rather than physical performance. The aim of this study was to assess low energy availability among female physique athletes by using the LEAF-Q. The study involved 104 females who were physique athletes. Monthly cycle disorders were reported in 58.65% of the women, that is periods stopped for three consecutive months or longer (amenorrhea). This situation occurred before the research was conducted in 43.27% of athletes and during the research in 15.38%. The physique athletes claimed that menstruation changes occurred when there was an increased exercise intensity, frequency or duration. Absence from training due to injury was reported by 27.88% of the women. The LEAF-Q identified 46.15% of the physique athletes as at risk (score ≥ 8) of low energy availability and the physiological consequences related to RED-S. Women who had menstrual cycle disorders were younger and did more training per week. Among women with menstrual disorders, cramps or stomach ache which cannot be related to menstruation occurred more frequently (p = 0.004). Absence from training or lack of participation in competition due to injuries occurred more frequently in the score ≥ 8 group (p = 0.024) thank the ≤ score 8 group. In the score ≥ 8 group menstruation changes, that is less bleeding or cessation of menstruation (p = 0.035), occurred more frequently when there was an increase in exercise intensity, frequency or duration (p = 0.002).

Background: This study investigated changes in electrical sensory threshold (ST) following horizontal whole-body vibration (WBV) and compared these effects with passive relaxation. Additionally, the influence of sex, age, and body composition on baseline ST and the WBV-induced immediate changes in ST was evaluated. Methods: The study comprised a preliminary controlled phase including participants exposed to WBV (n = 44) or passive relaxation (n = 44), followed by a main phase involving 266 healthy young adults (147 women, 119 men). ST was assessed before and after a 30 min WBV session or passive relaxation using transcutaneous electrical stimulation. Results: WBV significantly increased ST in the preliminary phase (13.75 to 16.00 mA, p < 0.001, r = 0.65), whereas passive relaxation produced the opposite effect, significantly decreasing ST (13.00 to 10.00 mA, p < 0.001, r = 0.84). In the main phase, WBV resulted in an increase in ST in both women (14.00 to 15.50 mA, p < 0.001, r = 0.48) and men (16.00 to 18.50 mA, p < 0.001, r = 0.43). Women exhibited lower ST than men both before and after WBV, although the magnitude of the WBV-induced response was comparable between the sexes. Statistically significant associations between body composition and baseline ST were observed in women, whereas no significant associations were identified in men. A weak positive association between age and the WBV response was observed in women, whereas no significant association was found in men. Conclusions: Horizontal WBV induces an immediate increase in electrical ST, suggesting an immediate effect on somatosensory processing. Baseline ST and the immediate ST response to WBV exhibited different patterns of association with age and body-composition parameters. Because these analyses were exploratory, the findings should be considered hypothesis-generating and require confirmation in future studies.

Background: Transcutaneous electrical nerve stimulation (TENS) is widely used for pain management; however, the optimal stimulation intensity remains uncertain. This preliminary observational study investigated the association between TENS current intensity and immediate analgesic effects in patients with lumbosacral pain. Methods: Fifty-three adults with lumbosacral pain undergoing routine physiotherapy were enrolled. Participants were classified post hoc according to their preferred stimulation intensity into a low-intensity group (L, n = 26), receiving stimulation at approximately the sensory threshold level, and a high-intensity group (H, n = 27), receiving stimulation at the highest tolerated intensity. TENS was delivered using an ASTAR ETIUS device (100 Hz, 100 μs, biphasic symmetrical waveform) for 20 min. Pain intensity was assessed before and immediately after treatment using a 10-point Visual Analog Scale (VAS). Between-group baseline characteristics were compared using the Mann–Whitney U test. Within-group changes were assessed using the Wilcoxon signed-rank test, and associations between current intensity and pain reduction were evaluated using Spearman’s rank correlation coefficient (rs). Results: Baseline demographic and clinical characteristics did not differ significantly between groups. No significant change in pain intensity was observed in Group L. In contrast, Group H demonstrated a significant reduction in VAS scores following TENS (VAS before Mdn = 5, VAS after Mdn = 4, Z = 4.11, p < 0.001, effect size r = 0.88). In this group, higher stimulation intensity was associated with greater pain reduction (r_s = −0.48, p = 0.011). Conclusions: In this study, TENS delivered at the highest tolerated intensity was associated with greater immediate pain relief than stimulation applied near the sensory threshold. Because of the observational design, post hoc group allocation, and lack of randomization, the findings should be interpreted as exploratory and hypothesis-generating. Further randomized controlled trials are needed to determine whether higher stimulation intensities causally improve TENS analgesic efficacy.

Wojna na terytorium Ukrainy zmusiła około 7 milionów mieszkańców tego państwa do opuszczenia swojej ojczyzny. Znaczna część uchodźców to kobiety i dzieci, które stanowią obecnie część polskiego społeczeństwa. W celu ułatwienia obywatelom Ukrainy procesu integracji społecznej możliwe jest wykorzystanie wybranych form fizjoterapii. Wykorzystanie psychospołecznych i emocjonalnych efektów, jakie niesie ze sobą aktywność fizyczna, wprowadza osobę ćwiczącą w stan relaksu, odprężenia oraz stanowi skuteczną metodę redukowania poziomu stresu. Ruch poprawia nastrój, ułatwia nawiązywanie kontaktów społecznych, dodaje wiary w siebie, zmniejsza objawy depresji oraz zwiększa odporność psychiczną. Dodatkowo istnieje możliwość urozmaicania zajęć, modyfikowania ich do potrzeb dziecka i zwiększania ich atrakcyjności. Fizjoterapia oferuje zróżnicowane formy terapii, m.in. zabawy ruchowe, choreoterapię, terapię Snoezelen, terapię w wodzie, masaż, akupresurę, jogę, ćwiczenia oddechowe oraz animaloterapię. Troska o odpowiednią edukację oraz czas odpoczynku i relaksu dzieci uchodźców są istotne ze względu na prawidłowy rozwój psychiczny i fizyczny młodego człowieka. Dla niektórych dzieci z Ukrainy, Polska jest docelowym krajem azylu, gdzie mają szansę na pomyślną adaptację, integrację społeczną i budowę swojej przyszłości.

Laparoskopowe operacje jamy brzusznej stanowią obecnie standard postępowania w wielu jednostkach chorobowych, zwłaszcza w chirurgii kolorektalnej, ginekologicznej, bariatrycznej i ogólnej. Mimo ograniczenia urazu operacyjnego, technika małoinwazyjna nie eliminuje pooperacyjnych zaburzeń oddechowych, bólu, przejściowego obniżenia funkcjonalnej tolerancji aktywności ani ryzyka opóźnionej rekonwalescencji funkcjonalnej. Operacje tego typu mają szczególne znaczenie u pacjentów z obniżoną rezerwą czynnościową, otyłością, chorobami układu oddechowego lub krążenia oraz innymi obciążeniami współistniejącymi. Celem pracy było przedstawienie modelu współpracy chirurga i fizjoterapeuty w laparoskopowych operacjach jamy brzusznej, zgodnego z założeniami kompleksowej opieki okołooperacyjnej (Enhanced Recovery After Surgery, ERAS), z uwzględnieniem przygotowania przedoperacyjnego, prehabilitacji, wczesnej mobilizacji, etapów hospitalizacji oraz kontynuacji postępowania po wypisie. Praca ma charakter przeglądu narracyjnego z elementami modelu koncepcyjnego. Opracowanie oparto na analizie aktualnych wytycznych ERAS oraz wybranych publikacji dotyczących pooperacyjnych powikłań płucnych, prehabilitacji, fizjoterapii okołooperacyjnej, edukacji pacjenta i wczesnej mobilizacji po operacjach jamy brzusznej. Celem nie była systematyczna ocena wszystkich interwencji rehabilitacyjnych, lecz uporządkowanie danych o największym znaczeniu praktycznym dla współpracy zespołu chirurgiczno-fizjoterapeutycznego. Zaproponowany model zakłada włączenie fizjoterapeuty na etapie przygotowania przedoperacyjnego, fizjoterapeutyczną ocenę profilu funkcjonalnego chorego, rozpoznanie ograniczeń mobilności i funkcjonalnej tolerancji aktywności istotnych dla planowania fizjoterapii, zgłaszanie zespołowi przesłanek do rozważenia prehabilitacji oraz planowanie pooperacyjnej progresji aktywności. W okresie pooperacyjnym model obejmuje codzienną koordynację działań fizjoterapeuty z zespołem terapeutycznym, ocenę gotowości funkcjonalnej do mobilizacji oraz monitorowanie tolerancji pionizacji i chodu, wzorca oddechowego i skuteczności kaszlu, a także przygotowanie chorego do bezpiecznego wypisu i dalszej rehabilitacji. Monitorowanie wybranych parametrów bezpieczeństwa odbywa się wyłącznie w związku z interwencją fizjoterapeutyczną i nie zastępuje lekarskiej ani pielęgniarskiej oceny stanu klinicznego. Szczególną uwagę zwrócono na funkcję przepony, kontrolę wzorca oddechowego i ruchowego oraz potrzebę zachowania ostrożności metodologicznej w odniesieniu do interwencji ukierunkowanych na bliznę pooperacyjną, tkanki miękkie i ścianę brzucha. Wnioski z przeprowadzonej analizy wskazują, że zintegrowana współpraca chirurga i fizjoterapeuty może stanowić użyteczne narzędzie organizacyjne i kliniczne, sprzyjające wdrażaniu lokalnych procedur zgodnych z ERAS, poprawie komunikacji zespołowej oraz bardziej konsekwentnemu ukierunkowaniu opieki na cele funkcjonalne pacjenta. Proponowany model należy jednak traktować jako rozwiązanie koncepcyjne, którego pełna wartość kliniczna wymaga dalszej weryfikacji empirycznej w badaniach prowadzonych według porównywalnych protokołów.