This study brings a novel perspective to the relationship between higher education and work life by examining work-domain goal orientation as a critical factor in preparing students for professional environments. Through an extensive literature review, it highlights the role of work-domain goal orientation in aligning higher education curricula with the demands of the modern workplace, emphasizing how students’ goal orientation influences their future professional success. Additionally, this study adapts and validates a work-domain goal orientation instrument into Turkish, offering a reliable tool for use in Turkish contexts. A sample of 729 undergraduate students from various academic disciplines participated in the study. Exploratory and confirmatory factor analyses confirmed a three-factor structure (learning, proving, avoiding), accounting for 68.4% of the variance. The internal consistency was reliable, with Cronbach’s alpha values ranging from 0.84 to 0.86 across subscales. The study provides a dual contribution by offering theoretical insights into work-domain goal orientation and delivering a psychometrically validated tool for assessing students’ readiness for professional life in a non-Western context. These findings address gaps in the literature on goal orientation and its application in diverse cultural settings, advancing both academic understanding and practical applications for educational institutions and employers. This study contributes to bridging the gap between higher education and work life, offering both theoretical perspectives and a practical tool to improve workforce preparedness.

Programla İlgili Temel Kavramlar ve Program Türleri Erdoğan TEZCİ Ayşe Ahsen TALU Program Tasarımları Nihat UYANGÖR Eğitim Programında Teori Sorunsalı Sümer AKTAN Programın Temelleri: Felsefi Temel M. Emir Rüzgar Akademik Bir Alan Olarak Eğitim Programının Tarihi Temelleri Sümer AKTAN Programın Temelleri: Sosyal, Kültürel ve Ekonomik Perspektifler Ayşe Gülsüm AKÇATEPE Eğitim Programlarının Psikolojik Temelleri Volkan DURAN Bayram ÖZER Program Geliştirme Seda KERİMGİL ÇELİK İhtiyaç Analizi Yalçın DİLEKLİ Hedeflerin Belirlenmesi İlkay DOĞAN TAŞ İçeriğin Düzenlenmesi Ersin TÜRE Eğitim Durumları: Öğrenme ve Öğretme Süreçleri Ece KOÇER Sınama Durumları Fatmir MEHMETI Erdoğan TEZCI Sürdürülebilir Program Geliştirme Fatih AYGÖREN İnovasyon ve Geleceğin Eğitim Programları Eyup YÜNKÜL Program Geliştirmede Model Sorunu M. Emir Rüzgar Program Uygulama ve Değerlendirme Mehmet GÜROL Dilek İLHAN FINDIKOĞLU Programın Planlaması ve Öğretim Aysun GÜROL Fuat FINDIKOĞLU Program ve Öğretim Tasarımı Nesrin ÖZTÜRK Öğretmen ve Program Geliştirme Caner BÖREKCİ

The Türkiye Century Maarif Model, introduced by the Ministry of National Education in 2024, represents a major curriculum reform. Although previous research has examined teachers, administrators, and teacher candidates mainly through surveys and interviews, spontaneous digital reactions remain underexplored. This study investigates discourse surrounding the Maarif Model on X. Posts containing five reform-related hashtags were collected through the X API and analyzed in Python using a KDD-informed text-mining framework. The analysis combined BERT-based sentiment classification, word-frequency analysis, and Latent Dirichlet Allocation topic modelling. Data preparation included duplicate removal, relevance screening, and bot/noise filtering, while automated sentiment labels were interpreted cautiously because no independently coded gold-standard validation set was available. Positive posts constituted the largest sentiment category across all hashtag-based subsets, suggesting substantial symbolic support for the reform. However, negatively oriented posts contained more prominent references to projects, targets, administrative expectations, and implementation-related concerns. Topic patterns also linked the reform discourse to curriculum, teacher roles, student-centered approaches, institutional coordination, and local implementation. Broader hashtags were associated with relatively more critical or contested expressions, whereas institutionally aligned hashtags contained stronger positive discourse. These findings suggest that social media can provide an early source of feedback on large-scale educational reforms, although it should not be treated as representative public opinion. The study illustrates how computational analysis of digital discourse can complement traditional policy-evaluation methods.

Öğretim planlaması, eğitimin niteliğini artırmayı amaçlayan stratejik, çok katmanlı ve sistematik bir süreç olarak değerlendirilmektedir. Etkili planlama, öğretmenlerin yalnızca ders içeriğini belirlemesiyle sınırlı kalmayıp; öğrenci özelliklerini gözeterek hedef belirleme, yöntem ve materyal seçimi, değerlendirme stratejilerinin entegrasyonu ve teknolojik olanakların pedagojik biçimde kullanımı gibi unsurları kapsamaktadır. Kısa ve uzun vadeli planların birbirini tamamlayıcı biçimde tasarlanması, öğretimin sürekliliğini ve tutarlılığını sağlamada kritik rol oynamaktadır. Davranışçı ve yapılandırmacı öğrenme yaklaşımlarına dayalı örnek ders planları, kuramsal temellerin uygulamaya aktarılmasına olanak tanımaktadır. Ünitelendirilmiş yıllık planlar, öğrenme hedeflerinin zamana yayılarak sistematik biçimde yapılandırılmasını kolaylaştırmakta ve değerlendirme süreçleriyle bütünleşmesini mümkün kılmaktadır. Planlamanın öğrenci merkezli, gerçekçi ve esnek yapıda olması, öğrenme sürecinin bireyselleştirilmesini desteklemekte, sınıf içi etkileşimi ve öğrenci katılımını artırmaktadır. Dijital araçlar ve yapay zekâ uygulamalarının planlama süreçlerine entegrasyonu ise öğretmenlerin mesleki yeterliklerine katkı sunarken, öğrenme ortamlarını zenginleştirmektedir. Teknoloji okuryazarlığı, öğretmenlerin planları etkili biçimde uygulayabilmeleri için önemli bir yeterlik alanı olarak öne çıkmaktadır. Ayrıca, planlama süreci yalnızca bireysel bir öğretmen etkinliği değil; aynı zamanda yönetsel düzeyde desteklenmesi gereken kurumsal bir uygulamadır. Öğretim planlamasının pedagojik kaliteyi artırmasının yanı sıra eğitimde eşitliği ve verimliliği desteklediği, öğretmenlerin mesleki gelişiminde ise sürekli bir öğrenme alanı sunduğu vurgulanmaktadır. Instructional planning is regarded as a strategic, multilayered, and systematic process aimed at enhancing the quality of education. Effective planning extends beyond the selection of course content and includes the identification of learning objectives, the adaptation of instruction to student characteristics, the selection of appropriate methods and materials, the integration of assessment strategies, and the pedagogically grounded use of technology. The coordination of short-term and long-term planning is essential for ensuring coherence and continuity in teaching practices. Sample lesson plans based on behaviorist and constructivist paradigms illustrate the practical translation of theoretical frameworks into instructional contexts. Unit-based annual plans facilitate the systematic distribution of learning outcomes over time and their alignment with assessment processes. A student-centered, realistic, and flexible planning approach supports differentiated instruction, enhances classroom interaction, and increases learner engagement. The integration of digital tools and artificial intelligence into instructional planning contributes to teachers’ professional competence and enriches the learning environment. Technological literacy emerges as a crucial competency enabling teachers to implement plans effectively. Furthermore, instructional planning is not solely an individual responsibility but a process that requires institutional support and leadership at the administrative level. It functions not only as a pedagogical mechanism to raise instructional quality and promote equity but also as an ongoing domain for professional learning and reflective practice. Instructional planning, when embedded within a broader educational vision, becomes instrumental in supporting both systemic improvement and meaningful learning experiences.