As cities strive to become sustainable, it is imperative to consider even the smallest components of the urban environment and prioritize sustainability. Ensuring the sustainability of urban furniture, especially the numerous benches found in cities, is crucial. This study proposes an alternative solution to the sustainability issue in cities regarding urban furniture. This is because a review of the literature indicates that while efforts have been made to evaluate the sustainability of urban amenities and furniture, studies conducting life cycle analysis specifically for urban furniture are lacking. This study will contribute to the identified gap in the literature by analyzing 14 different seating elements in recreational areas located in the city of Rize, Turkey, using the Ccalc program to calculate their carbon footprints. In the subsequent phase of this study, an eco-design process will be conducted based on the findings, aiming to create an eco-seating unit design. Based on the data obtained, materials with high environmental impact were identified, material replacement recommendations were made, and consequently, a model proposal was presented. The potential reduction in carbon footprints with the use of transformed materials was discussed. The findings revealed that carbon footprint values were particularly high in the seating units where concrete and polypropylene materials were used. Additionally, it was determined that solvent paint, especially varnish, affects the carbon footprint, and it was recommended that would be used in its natural form, which is eco-friendly. In conclusion, the recommendations developed for the sustainability of urban furniture in coastal areas will contribute to the future of cities and humanity.

Kamusal açık alanların artan bir popülariteye sahip olması mekânların kalitesini arttırarak erişebilirlik bileşeninin daha çok sorgulanmasına hatta mekânların sunduğu etkinlik alanlarındaki erişebilirlik olanaklılıklarının da irdelenmesine neden olmuştur. Bu bağlamda çalışmada ele alınan yaya bölgesinin engelli kullanımına yönelik peyzaj karakter analizi, fiziksel engelli bireyler tarafından kullanılabilirliği ve davranış haritaları üzerinde durulmuş olup nitel araştırma yöntemi kullanılmıştır. Farklı kullanıcı gruplarının kentsel alanlardaki yaya bölgelerine yönelik beklentilerinin sorgulanarak ihtiyaçlarının ortaya konulması kent için gerekli planlama ve tasarım kararlarını ortaya çıkaracaktır. Bu kriterler doğrultusunda kurgulanan çalışma, nüfus artışına bağlı olarak artan yoğun kentleşme ile karşılaşan kentlerde kamusal alanların erişilebilirliği ve peyzaj karakter analizlerinin tespit edilerek kentlerin yaşanabilirliğine katkı sunmasını amaçlamaktadır. Çalışmada engelli bireylerin bireysel eğitimlerini geliştirme konusunda verdikleri çabaların sosyal sorumluluk kapsamında ciddi bir farkındalık yarattığı, yaya ulaşımında kentsel donatıların, yollar ve kaldırımların, engelli bireylerin hakları, mimari yapılar ve açık kamusal mekânlardaki erişememe problemlerinin de en önemli ihtiyaçlar olduğu tespit edilmiştir. Sonuç olarak “Herkes için Tasarım” ilkesi doğrultusunda şehir planlamalarına yönelik daha erişebilir ve sürdürülebilir kentsel yönetim modellerine yönelik öneriler geliştirilmiştir.

Rize kenti ile özdeşleşmiş olan ve kente ekonomik, kültürel ve turistik açıdan fayda sağlayan çay bitkisinin peyzaj değerinin ön plana çıkarılması ve bu bitkinin kentsel yeşil alanlarda peyzaj amaçlı kullanımının arttırılmasının teşvik edilmesi amaçlanmaktadır. Bu kapsamda peyzaj tasarımı ve uygulaması ile çay tarımının ve kültürünün tanıtımının yapıldığı turistik bir cazibe alanı oluşturmak hedeflenmiştir. Çalışma alanı olarak seçilen Rize ili kent merkezinde yer alan Ziraat Botanik Parkı yerleşkesi içerisinde yer alan 4 dönümlük alan örnek bir çay bahçesi şeklinde tasarlanmış ve uygulaması yapılmıştır. Yapılan bu proje ile çay bitkisinin yalnızca ekonomik ve tarımsal amaçlarla değil bitkisel tasarımın ana kriterleri olan renk, doku, form ve çizgi gibi estetik ve tasarımsal değerleri ile de ön plana çıkarılan bir peyzaj ögesi olarak kullanılmasına olanak sağlanmıştır. Çalışma alanında yapılan incelemelerle kültürel ve doğal veriler toplanarak tasarım modeli oluşturulmuştur. Oluşturulan model geliştirilip detaylandırılmış alana ait yapısal ve bitkisel plan çizimleri üretilmiştir. Geliştirilen bu planlar üç boyutlu görsellere dönüştürülmüş, alanın uygulama sonrası görünümüne yakın görseller elde edilmiştir. Tasarım sürecinde alanda bir çay bahçesinin taşıdığı karakteristik özelliklerin yanı sıra çay bitkisinin peyzaj mimarlığı için değer taşıyan alternatif kullanımlarının bulunduğu mekânların tasarlanmasına da önem verilmiştir. Yapılan projelendirme ve çizim sürecinin sonunda uygulama süreci başlamıştır. Proje bu anlamda ulusal çapta çay bahçelerinin kentsel alanda peyzaj amaçlı kullanıldığı ve çay tarımının dikimden hasat sürecine kadar her yönüyle deneyimlenebildiği en kapsamlı projelerden biri olacaktır. Proje sonucunda ise çay bitkisinin peyzaj değeri ortaya koyularak, kente ekonomik ve estetik anlamda değer kazandırması hedeflenmektedir.

Coastal settlements have a dynamic and complex structure, and are constantly changing due to human and partially natural reasons. In this context, it is important to know the reasons that physically change the coastal cities and to create future plans in the light of these data. It was aimed the factors affecting the physical land use change in the Eastern Black Sea coastal settlements are specifiedto determine the change speed and to make correct and effective plan decisions of these changes in 4 different periods from the past to the present of Çayeli district. The study area is the Çayeli district of Rize province, which has a rugged and topographic structure in the Eastern Black Sea Coastal Region. In the study, the factors affecting the physical land use change in the Eastern Black Sea coastal settlements are specified and the temporal and spatial physical land use change (7 land use parameters) process (GIS) of Rize province Çayeli district. In this context, new planning and design scenarios for the development of the city are included in order to create a livable and sustainable coastal city. In order to create a sustainable environment, these studies form a basis for a city where energy is used effectively, human-oriented, cultural and historical values are protected, urban areas are developed with long-term plans, and in this process, urban agricultural areas and open green areas are protected.

The study aims to classify various tourist attractions in the culturally rich city of Erzurum, creating cultural tourism routes with both tangible and intangible values. Within this scope, areas with high cultural value were identified, and 7 tourism classifications were made (Sports Tourism, Gastronomy Tourism, Art Tourism, Festival Tourism, Scientific Tourism, Fair Tourism, Religious and Holiday Tourism), and a cultural route was created for each class. Cultural routes based on tourism classifications were examined, taking into account their locations, route lengths, and usage durations. Seven different cultural route proposals were mapped and presented. Based on the obtained data, the longest routes were 24.7 km for Religious and Holiday Tourism route (including tombs, madrasahs, mosques, etc.), 23 km for Sports Tourism Route (including winter tourism areas, etc.) and Art Tourism Route (including cultural centers, museums, squares, etc.). The study aims to contribute to a better understanding of the city's history and culture by tourists through different routes. These routes will support cultural sustainability and contribute to sustainable development goals. Considering visitor satisfaction and public participation, the cultural routes established in this study can serve as a guide for future projects.

This study investigates the influence of varying cold stratification durations (0–165 days) on the germination performance and early seedling development of Rudbeckia fulgida. Seeds were divided into 11 groups at 15-day intervals, using a total of 1320 seeds. For each stratification duration, an equivalent number of seeds stored at room temperature served as non-stratified controls. Results demonstrated a clear and significant increase in germination percentage with longer stratification periods (Kruskal–Wallis, H = 57.03, p < 0.001), with the highest germination observed at 135 and 165 days (96.7%). In contrast, seeds kept at room temperature exhibited low and inconsistent germination. Strong positive correlations were detected between stratification duration and both germination percentage (r = 0.914) and post-stratification seed weight (r = 0.419). Furthermore, a Response Surface Methodology (RSM) model was developed to predict germination behavior, achieving an exceptionally high 99% predictive accuracy. The RSM analysis confirmed that cold stratification duration is the dominant factor shaping germination responses in Rudbeckia fulgida Aiton. Overall, the study demonstrates that cold stratification is essential for breaking seed dormancy in R. fulgida, substantially improving propagation efficiency and offering valuable insights for nursery production, landscape practices, and restoration ecology.