Kültürel miras, toplumu bir arada tutan ortak değerlerin gelecek nesillere aktarımıyla varlığını sürdüren hem somut hem de soyut öğelerin bütünüdür. Son dönemlerde oldukça ilgi gören ve üzerinde çalışmalar yapılan bir konu olan sürdürülebilirlik kültürel mirasın devamlılığını sağlamada önemli bir etkendir. Kültürel mirası korumak çevresel, ekonomik ve sosyal gelişmeyi desteklemektedir. Yerel değerler, yaşam tarzı, malzeme ve ustalığın ürünü olan geleneksel mimari kültürel mirasın en belirgin örneklerindendir. Geleneksel mimarinin sürdürülebilirliği konusunda koruma kadar bu yapılardaki özelliklerin yorumlanarak yeniden kullanılması da önemli bir husustur. Bu bağlamda, çalışmada geleneksel mimarinin sahip olduğu özelliklerinden yola çıkarak sürdürülebilirlik bağlamında yeni yapılan bir tasarımda kültürel mirasın nasıl yorumlanabileceği Rize’de yer alan bir butik otel kapsamında ele alınmıştır. Geniş bir literatür taraması ile başlayan çalışmada, doküman analizi yöntemi ile örneklem çevresel ve kültürel sürdürebilirlik kapsamında irdelenmiştir. Sonuç olarak geleneksel mimari rehberliğinde yeni yapılan bir yapının geçmişle bağ kurarak ait olduğu toplumun kültürel mirasını yaşatabileceği kanısına ulaşılmıştır.

Purpose: Valuable historical monuments have important potential in the context of cultural tourism in cities. In addition, for the protection of these structures, in terms of ensuring social and cultural sustainability, it is also important to transfer these values to future generations.Design/methodology/approach: The social and cultural sustainability of Erzurum Great Mosque is investigated by viewing the social and cultural sustainability of the mosque through the factors created by Chan and Lee and the criteria created by Stubbs.Findings: As a result, the social and cultural sustainability of Erzurum Great Mosque is revealed, allowing us to propose what should be done to transfer the values of this structure, which has historical and cultural significance, and the culture it represents to future generations.Originality/value: This study contributes to the literature as to evaluate a historical building, in terms of social–cultural sustainability.

6-10 yaş grubu çocuklar, ilkokullarda zamanlarının büyük bir bölümünü okul sıralarında ders dinleyerek geçirmektedir. Bu dönem çocukların fiziksel gelişimleri açısından önemli bir dönem olup, çalışma birimlerinin öğrencilerin boyutsal ve biyomekanik özelliklerine uygun olması önemlidir. Öğrencilerin antropometrik boyutlarına uygun olmayan çalışma birimleri, öğrencilerin fiziksel gelişimini, öğrenme verimliliğini ve konforunu olumsuz yönde etkilemektedir. Ayrıca boyun, sırt, kol kaslarında, omurilikte, dolaşım ve solunum sisteminde rahatsızlıklara sebebiyet vermektedir. Bu çalışmanın amacı, ilkokullardaki dersliklerde kullanılan çalışma birimlerinin öğrencilerin antropometrik boyutlarına uygunluğunun önemini vurgulayarak çalışma birimlerinin boyutlarına ilişkin öneriler sunmaktır. Çalışma kapsamında, Rize ili Merkez ilçesindeki 3 ilkokuldan toplam 24 derslikte yapılan yerinde tespit çalışmasında çalışma birimleri ölçülerek fotoğraflanmıştır. Bu tespitlerle elde edilen bulgular; Hastürk’ün 2006 yılında yapmış olduğu “Ankara İlinde Bulunan 7 – 12 Yaş Arası Çocuklarda Antropometrik Değerlerin Belirlenmesi ve Bu Ölçülerin Çocuk Odası Mobilyasına Uygulanması” isimli yüksek lisans çalışmasında elde ettiği veriler ve Pheasant’ın 2003 yılında basılmış “Bodyspace: Anthropometry, Ergonomics and the Design of Work” isimli kitabındaki verilere bağlı olarak değerlendirilmiştir. Çalışmanın sonucunda; öğrencilerin antropometrik boyutları-çalışma birimi boyutları ilişkisi bağlamında yapılan değerlendirmeler ışığında ilkokullardaki dersliklerin çalışma birimlerinin, ölçüleri için öneriler sunulmuştur.

This study proposes a scenario-based conceptual model for transforming underground parking structures into sustainable interior green spaces, directly addressing two core research dimensions: energy efficiency and user experience. The originality of the research lies in repositioning subterranean spaces—often overlooked in urban planning—as climate-responsive, multi-functional public environments. Using a site-specific case in downtown Rize, Türkiye, three design scenarios—passive green walls, active modular systems, and experimental micro-farming—were comparatively analyzed. These scenarios were assessed through AI-assisted simulations and climate-based performance evaluations in terms of environmental benefits, thermal regulation, carbon reduction, and experiential quality. Underground space leads to green design interventions, which in turn generate environmental, energy, and social benefits. The results demonstrate that passive systems provide cost-effective improvements, active modular systems achieve balanced performance, and experimental micro-farming yields the highest ecological and social benefits. The study uniquely contributes to urban sustainable design by integrating climate-adaptive strategies, biophilic design principles, and AI-supported visualization into the transformation of underground structures. This research not only advances academic discourse but also provides policy-relevant insights for local governments, developers, and communities in the context of urban renewal.

Mimarlık disiplini güncel gelişmelerden etkilenerek değişimlere entegre olan bir alandır ve mimarlık eğitimi de bu değişimler doğrultusunda güncellenerek evrenselliğini korumak zorundadır. Geleceğin mimarları olan öğrencilerin güncel tartışma konularından biri olan sürdürülebilirliğe yönelik donanımlı olmaları, sürdürülebilirliğin hedeflenen amaçlarına ulaşmasında oldukça önemlidir. İnsanların, canlı organizmaların ve inorganik öğelerin meydana getirdiği küresel ekosistemin devamlılığını sürdürebilmesi için çözümler geliştirmek ve bunları uygulamaya koymak mimarların görevleri arasındadır. Bu çalışmanın amacı, mimarlık bölümü lisans ve lisansüstü eğitiminde yer alan sürdürülebilirlik konulu dersler ve derslerin içerikleri kapsamında bir analiz yapmaktır. Çalışma kapsamında, Türkiye’de mimarlık alanında lisans ve lisansüstü düzeyde eğitim veren devlet üniversitelerinin bilgisi, en son yayımlanan 2023 Yükseköğretim Program Atlası incelenerek elde edilmiştir. Üniversitelerin ders bilgi paketleri analiz edilerek sürdürülebilirlik bağlamında ders içerikleri, dersin hangi yarıyılda verildiği, zorunlu ya da seçmeli, teorik ya da uygulama ağırlıklı ders olması ve derslerde bilgisayar programının kullanılma durumu belirlenmiştir. Sonuç olarak lisans düzeyinde verilen derslerden sürdürülebilirlik bağlamında ele alınan derslerin pek çoğunun seçmeli ve teorik ders olarak programlarda yer aldığı; lisansüstü eğitimde ise simülasyon programı, sayısal hesaplama veya sertifika konulu derslerin teorik anlatıma göre oldukça az sayıda olduğu ve genellikle yüksek lisans programlarında yer aldığı sonucu elde edilmiştir.

Throughout history, water has been one of the defining elements of life in all cultures. In line with the needs of society, public spaces have been designed for their access to water. Baths are also structures built for faith, cleanliness and health. The study examines the spatial organisation in the Ottoman Period baths through examples. Following this, the baths in Erzurum, a winter city, are discussed. Within the scope of the study, 13 baths in the Yakutiye district of Erzurum, which still exists today, were examined through literature and plan drawings. As a result of the evaluations, it was determined that, in some, the function has changed, while others have undergone spatial changes. Only two of Erzurum's hammams have undergone a function change, namely Askeri Hammam and Şeyhler Hammam. Although Gümrük Hammam continues to preserve its function, it is no longer operational. Other hammams, however, still operate in the same way. This study draws attention to the baths that had particular importance for cleanliness, health and rituals during the period. The study area is located in Eastern Anatolia, home to many Ottoman-era baths in Turkey; it is bordered by the city of Erzurum, which has been home to many civilisations. This study contributes to the literature on how the culturally important baths of the Ottoman Period are organised as a place.