The aim of the study was to verify the hypothesis about differences in sweet taste perception in the group of preschool children with and without caries, and to determine its relationship with cariogenic microbiota and the frequency of sweets consumption in children. The study group included of 63 children aged 2–6 years: 32 with caries and 31 without caries. The study consisted of collecting questionnaire data and assessment of dental status using the decayed, missing, filled in primary teeth index (dmft) and the International Caries Detection and Assessment System (ICDAS II). The evaluation of sweet taste perception was carried out using a specific method that simultaneously assessed the level of taste preferences and the sensitivity threshold for a given taste. The microbiological analysis consisted of the assessment of the quantitative and qualitative compositions of the oral microbiota of the examined children. The sweet taste perception of children with caries was characterized by a lower susceptibility to sucrose (the preferred sucrose solution concentration was >4 g/L) compared to children without caries (in the range ≤ 4 g/L, p = 0.0015, chi-square test). A similar relationship was also observed for frequent snacking between meals (p = 0.0038, chi-square test). The analysis of studied variables showed the existence of a strong positive correlation between the perception of sweet taste and the occurrence and intensity of the cariogenic process (p = 0.007 for dmft; and p = 0.012 for ICDAS II), as well as the frequency of consuming sweets (p ≤ 0.001 for frequent and repeated consumption of sweets during the day, Spearman test) in children with caries. Additionally, children with an elevated sucrose taste threshold were more than 10-times more likely to develop S. mutans presence (OR = 10.21; 95% CI 3.11–33.44). The results of this study suggest the future use of taste preferences in children as a diagnostic tool for the early detection of increased susceptibility to caries through microbial dysbiosis towards specific species of microorganisms.

Approximately half of the adult population in Europe have used some form of dental prosthesis. Much effort has been put into developing denture cleaning methods and the most recommended are brushing the prosthesis after meals and cleaning it with special liquids (sometimes prepared just before the procedure). However, these simple techniques are often omitted or insufficient due to, i.e., age-related mental or motor disabilities. The aim of the study was to compare a range of techniques that can be performed at home and do not require patient dexterity in order to find the most efficient method of reducing the viability of the C. albicans biofilm and removing it from acrylic surfaces. The 20 mm × 25 mm × 1 mm unpolished acrylic plates were inoculated with C. albicans and incubated for 72 h. Plates with formed biofilms were divided into 6 equal groups: a control group and 5 groups for different cleaning procedures: a dental cleaner with liquid, a dental cleaner with phosphate-buffered saline (PBS), air drying, antiseptic liquid, and an ultrasonic cleaner. Biofilm viability was assessed by plating serial dilutions and counting the colonies of C. albicans on the Sabouraud dextrose agar (SDA) medium. The study found that both MultiClean fluid and Sonic-3 ultrasonic cleaner were effective against Candida cells. MultiClean fluid showed the strongest biocidal properties, both when used with the Sonic Denture Cleaner and independently. Cleaning acrylic surfaces with a dental cleaner followed by antiseptic liquid is more effective than using these methods separately.

Poor air quality within hospitals can contribute to a range of health issues, collectively known as sick hospital syndrome, encompassing respiratory, skin, and nonspecific symptoms. Aspergillus poses a significant risk of severe respiratory infections, particularly within intensive care unit (ICU) patients often with compromised immune systems. This study was conducted in the intensive care units of three selected hospitals in Cracow, Poland. Air samples were obtained using the single-stage impactor MAS-100 NT Ex (Merck). The air samples were taken from each ward, seasonally, four times a year. Sampling of intensive care units’ air for Aspergillus revealed the significant diversity in fungal concentration and unveiled seasonal fluctuations in culturable fungi levels. The highest concentration of Aspergillus species complexes was detected during autumn, while the lowest was in spring. The disturbing occurrence of Aspergillus in hospitals’ air emphasizes the importance of monitoring fungal air bioburden and assessing air control efficiency and highlights the urgent need to develop and validate microbiological standards for fungal air contamination in hospitals.

Background/Objectives: Fingernail onychomycosis differs etiologically and epidemiologically from toenail infections and is frequently complicated by colonization and mixed growth. Reliable interpretation of microscopy–culture correlations is essential for avoiding overdiagnosis and guiding therapy. This study aimed to characterize the diagnostic structure, species distribution, and antifungal susceptibility patterns of fingernail onychomycosis in a large routine-laboratory cohort, and to evaluate the performance of a five-tier operational classification integrating microscopy and semi-quantitative culture. Methods: Laboratory records from 1075 patients with clinically suspected fingernail onychomycosis (including nail and periungual samples) were analyzed retrospectively (2017–2024). Direct microscopy with calcofluor white, semi-quantitative culture, and MALDI-TOF MS identification were performed. Cases were categorized based on predefined criteria combining microscopic elements with colony quantity and purity. Species distribution, age–sex patterns, diagnostic concordance between microscopy and culture, and results of EUCAST broth microdilution testing for selected yeasts were assessed. Results: The overall proportion of mycologically positive cases was similar in women and men, although age-dependent patterns differed. Microscopic findings correlated with culture outcomes, with hyphae predicting dermatophytes, yeast cells predicting ascomycetous yeasts, and negative slides aligning with the absence of growth. Yeasts predominated (Candida parapsilosis 30.9%, C. albicans 18.5%), dermatophytes were mainly Trichophyton rubrum, and molds were uncommon. Periungual swabs showed species distributions closely matching those from nail samples and demonstrated high analytical concordance. EUCAST MICs revealed species-dependent variation, including elevated amorolfine MICs in C. parapsilosis and reduced fluconazole activity in Wickerhamomyces pararugosa. Conclusions: Fingernail onychomycosis in this cohort was predominantly yeast-associated, with predictable microscopy–culture relationships and distinct age–sex patterns. The five-tier operational framework improved classification of infection versus colonization, and is proposed as a preliminary tool requiring clinical validation, while contemporary MIC data highlighted clinically relevant interspecies differences. The absence of clinical correlation data (symptoms, severity, treatment history) remains the primary limitation, preventing definitive distinction between infection and colonization in all cases.

Wszechobecnymi zanieczyszczeniami powietrza wewnątrz budynków są bioaerozole, stanowiące mieszaninę różnych cząstek, w tym materiałów biologicznych, takich jak: wirusy, pierwotniaki, komórki bakteryjne, zarodniki grzybów, fragmenty grzybni, a także endotoksyny, enterotoksyny, mykotoksyny. Szczególne ryzyko dla zdrowia ludzi, personelu i pacjentów może stwarzać kontaminacja drobnoustrojowa powietrza pomieszczeń w oddziałach szpitalnych. W przypadku szpitali standardy EU-WHO wskazują wartości graniczne, zróżnicowane w zależności od rodzaju pomieszczenia. Dla sal operacyjnych ortopedycznych i kardiochirurgicznych, oddziałów przeszczepiania szpiku i oparzeniowych koncentracja bakterii w powietrzu nie powinna przekraczać 10 CFU/m3, dla innych sal operacyjnych, oddziałów ratunkowych, sal przedoperacyjnych, korytarzy na bloku operacyjnym, pediatrycznych OIT, chirurgicznych oraz mieszanych OIT – 50 CFU/m3, a dla kardiologicznych OIT, oddziałów położniczych z traktem porodowym, pozostałych oddziałów, radiologii, pomieszczeń pomocniczych, sal badań, kuchni i pralni – 200 CFU/m3. Rozwiązaniem, pozwalającym minimalizować liczbę bakterii i grzybów w powietrzu np. sal operacyjnych, może być zastosowanie systemów dodatniego ciśnienia – wyższego w sali niż poza nią. Zachowaniu czystości powietrza sprzyja też instalacja drzwi przesuwnych, ponieważ w pomieszczeniach z drzwiami uchylnymi mieszanie się powietrza przy wejściu jest o wiele intensywniejsze. Częste wietrzenie pomieszczeń sal chorych i innych także sprzyja utrzymaniu liczby i składu drobnoustrojów w bezpiecznych granicach. Jednak coraz częściej w pomieszczeniach szpitalnych stosowane są bezdotykowe urządzenia do dekontaminacji, stanowiące z jednej strony uzupełnienie standardowego czyszczenia i dezynfekcji, a jednocześnie umożliwiające usuwanie drobnoustrojów z powietrza. Celem niniejszego badania była ocena skuteczności redukcji liczby bakterii i grzybów z powietrza dla dwóch różnych metod dezynfekcji, tj. ozonowania oraz promieniowania UV-C w metodzie przepływowej, w warunkach rzeczywistych. Badania prowadzono w trzech różnych pomieszczeniach. Do oznaczenia liczby bakterii i grzybów wykorzystano metodę hodowlaną na podłożach wzrostowych, na których zbierano objętość powietrza równą 200 l, z wykorzystaniem metody zderzeniowej stosowanej w urządzeniu MAS-100. W celu identyfikacji gatunkowej wyhodowanych drobnoustrojów wykorzystano metodę MALDI-TOF. Średnia liczba CFU bakterii w 200 l powietrza, przed zastosowaniem dezynfekcji metodą ozonowania lub UV-C, wyniosła 55 w pomieszczeniu nr 1, 62 w pomieszczeniu nr 2 oraz 100 w pomieszczeniu nr 3. Średnia liczba CFU grzybów (wyhodowanych na podłożu Sabourauda) przed procesem dezynfekcji w pomieszczeniach nr 1, 2 oraz 3 wyniosła odpowiednio 4, 22 oraz 7. W pomieszczeniach nr 1 oraz nr 2 do dezynfekcji powietrza zastosowano metodę ozonowania, dzięki której uzyskano odpowiednio 89% i 90% redukcję CFU bakterii oraz 100% i 73% redukcji CFU grzybów. Skuteczność dezynfekcji metodą przepływową UV-C sprawdzono dla dwóch czasów ekspozycji, tj. 3,5 godziny oraz 8 godzin (czas dezynfekcji, po którym pobierano próbki powietrza). W przypadku bakterii po 3,5 godzinie działania urządzenia stwierdzono 52% redukcję CFU, a po 8 godzinach – 95%. W przypadku grzybów stopień redukcji wyniósł dla obu czasów po 86%. Uzyskane wyniki potwierdzają skuteczność badanych metod dezynfekcji. Metoda ozonowania może być stosowana tylko w pustych pomieszczeniach, a metoda UV-C w wersji przepływowej może mieć zastosowanie także w salach, w których przebywają chorzy i personel. Rozwiązania te są warte rozważenia w praktyce ochrony zdrowia.