There has been a significant lack of data on product and input markets, aquaculture consumption characteristics, production, distribution and marketing issues, and supply and value chain in Turkish fishing and aquaculture sectors. Therefore, the study examined the competitiveness of the Turkish aquaculture industry. Time series data belonging the time period of 1976-2020 gathered from Food and Agriculture Organization (FAO), World Trade Organization and Turkish Statistical Institute (TURKSTAT) were used in the study. In the research, the competitiveness of the Turkish fishing and aquaculture sector has been explored by using the Balassa index, total factor productivity and production costs. The research results show that the fisheries in Turkey are small-scale, technological level are insufficient and there are financial problems. Based on the revealed comparative advantage (RCA) values of the world and EU, which are 0.65 and 1.86, respectively, Turkey 's has competitive power over EU countries, while the reverse is the case for the world. Although fisheries supply chain has been established in Turkey, the value chain has not yet been fully established and activated. The study suggests increasing the efficiency in aquaculture production, having a strong interaction with the market during the production phase, having a high awareness of the price trends and consumer needs throughout the supply chain, using modern production and distribution technologies, and developing effective extension/education activities to reach the desired point in the Turkish aquaculture sector. Quality standards should be at the international level to increase export opportunities and competitiveness of Turkish aquaculture sector.

Karadeniz Bölgesi’nin en büyük akarsularından olan Kızılırmak ve Yeşilırmak, havza alanlarındaki insan aktiviteleri, tarım ve hayvancılık faaliyetleri nedeniyle kirletici faktörlerin yoğun baskısı altındadır. Bu kirletici etkilerin belirlenmesi için Orta Karadeniz Bölgesi, Samsun’da yer alan Kızılırmak ve Yeşilırmak nehirlerinin fizikokimyasal özelliklerinin ve su kalitesinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Ekim 2018 ve Ağustos 2019 olmak üzere dört mevsim olacak şekilde örnekleme çalışmaları yürütülmüştür. Çalışmada elde edilen sonuçlar Yerüstü Su Kalitesi Yönetmeliği (YSKY) ne göre ve mevsimsel olarak Su Kalite İndeksine (WQI) göre değerlendirilmiştir. İstatiksel olarak veriler arasında farklılıklar için bağımsız t-testi, parametreler arasındaki ilişkinin belirlenmesi için pearson korelasyon indeksi (PCI), kirletici kaynaklarının belirlenmesi için temel bileşen analizi (TBA/FA) uygulanmıştır. TBA/FA ya göre dört faktör tüm faktörlerin %90,118 ni oluşturmuştur. YSKY’ne göre Kızılırmak I. ve II. sınıf, Yeşilırmak ise II.ve III. sınıf su kalite özelliği taşımaktadır. WQI sonuçlarına göre Kızılırmak ilkbahar mevsiminde “zayıf”, Yeşilırmak ise sadece kış mevsiminde “iyi” diğer tüm mevsimlerde zayıf ve çok zayıf su kalite özelliği taşımaktadır. Sonuçlar Kızılırmak’ın içme, sulama ve endüstriyel kullanım için uygun, Yeşilırmak’ın ise sadece sulama amaçlı kullanım açısından uygun olduğunu göstermiştir.

Amaç: Samsun ilindeki çiftçilerin riske karşı tutumlarını ortaya koymak, karşılaşılan riskleri belirlemek, karşılaşılan risklerin sigortalanabilir olup olmadığını ortaya koymak, işletme tipleri itibariyle sigortalılık oranını tespit etmek ve tarım sigortası yaptıran ve yaptırmayan işletmeleri sosyo-ekonomik özellikler açısından karşılaştırmak amaçlanmıştır. Materyal ve Yöntem: Araştırma verileri 223 işletmeden anket yoluyla elde edilmiştir. Riske karşı tutumlarının belirlenmesinde von Neumann-Morgenstern (N-M) modelinden yararlanılmıştır. Riske karşı olma dereceleri Arrow-Pratt mutlak risk karşıtlığı katsayısı ile saptanmıştır. Riskin sigortalanabilirliği karşılaşma sıklıkları ve oluşan kayıp miktarları dikkate alınarak belirlenmiştir. Araştırma Bulguları: Yöneticilerin %78’i riskten kaçınmaktadır. İhtisaslaşmış hayvancılık ve arıcılık işletmeleri en büyük işletme riskine sahiptir. İşletmelerin %72.6’sı sigortalanabilir riske sahiptir. Sigortalanabilir riske sahip olup, sigorta yaptırmayan hayvancılık, örtüaltı ve arıcılık işletmelerinin tarımsal geliri, sigorta yaptıranlara göre daha düşüktür. Sigortalanabilir riske sahip olan ve sigorta yaptırmayan işletmelerin sigorta yaptırabilecek düzeyde geliri elde edeceği yeterli işletme büyüklüğüne sahip olmadıkları saptanmıştır. Sonuç: Tarım sigortası yaptırma oranını artırmak için kamu ve özel sektörün işletme büyüklüğünü ve geliri artırmak için ortak eylem planı oluşturması önerilmektedir. Ayrıca temel risk analizi konuları ile sigortalanabilir risk kavramına odaklanmış eğitimlerin düzenlenmesi ve sigorta şirketlerinde/kamuda çalışan uzmanlar ile karar alıcıların bu eğitimlere katılması yararlı olacaktır.

Investigating the potential impacts of composting and recycling wastes on income distribution is crucial to promote a fairer and more sustainable fresh tomato supply chain (FTSC). Therefore, this study aims to explore the potential of generating extra income from recycling of tomatoes waste generated along the FTSC, and to analyze the impact of that extra income on reducing income inequality among the FTSC actors. Data were collected from 136 greenhouse tomato producers, 60 wholesalers, 18 exporters, 120 domestic retailers, 22 overseas retailers, and 3 recycling facilities in Türkiye. Marketing cost, absolute marketing margin, relative marketing margin and net profit margin were used to economically analyze the FTSCs. Research results showed that the net profit share of the producers decreased with the increasing number of intermediaries. Additionally, revenue generated from composting and recycling of product loss and wastes increased the welfare of greenhouse producers more than the other supply chain actors. When taking into account the revenue generated from composting and recycling of wastes, the net profit of the producers increased by 9.85% at first FTSC, while it increased by 8.29% and 9.21% in the second and third FTSCs, respectively, compared to the prevailing conditions. The retailers were benefitted more from the extra revenue generated via composting and recycling of wastes compared to the wholesalers and exporters. However, the income gain of the domestic retailers and wholesalers from recycling was more when compared to the overseas ones. Close cooperation between producers, wholesalers, exporters, retailers, and recycling facilities is essential for the effective implementation of waste recycling initiatives. Organizing training and education programs focused on waste management can increase the extra income that producers and active intermediaries in FTSCs can generate from composting and recycling of tomato wastes. Offering financial incentives, grants, or subsidies can encourage producers and other actors within the supply chain to adopt waste recycling practices. Continuous research and innovation are crucial in identifying and developing new technologies, processes, and strategies to minimize food loss and waste. Introducing fair-trade practices may help to balance the income distribution among FTSC actors.