Chronic wounds complicated by infection pose significant clinical challenges, necessitating comprehensive treatment approaches. The widespread use of antibiotics has led to resistant microorganisms, complicating traditional therapies. This study aims to develop and evaluate modified alginate wound dressings with enhanced antimicrobial and regenerative properties. Alginate dressings were synthesized with silver nanoparticles, cefepime, and fibroblast growth factor-2 (FGF-2). The two-stage therapy involved an initial antibacterial dressing followed by a regenerative dressing. In vitro tests demonstrated high antibacterial activity, with maximum inhibition zones for P. aeruginosa (41.3 ± 0.4 mm) and S. aureus (36.6 ± 1.8 mm). In vivo studies on rats with purulent wounds showed significant healing progression in the experimental group. Histological analysis revealed complete re-epithelialization, thicker neoepithelium, dense collagen deposition, and minimal inflammation in treated wounds. These findings suggest that the modified alginate dressings significantly enhance the reparative process and are promising for treating chronic infected wounds in both veterinary and medical practices.

Background: Surgical release of post-burn contractures aims to restore mobility and improve scar quality; however, the relationship between scar improvement and functional recovery remains incompletely understood, particularly in the hand. Methods: We performed a retrospective cohort study of 208 patients undergoing surgical correction of post-burn contractures (2021–2025) at a national referral center. Scar outcomes were assessed using the Vancouver Scar Scale (VSS). Functional outcomes were evaluated with joint-specific range-of-motion (ROM) measurements at 3, 6, and 12 months. For digital contractures, extension deficit was defined as ≥10° loss of active extension. Owing to non-normal distributions, data are presented as medians (IQR), and non-parametric tests were used. Results: VSS improved significantly across all domains (all p < 0.001). Median VSS remained stable between 3 and 6 months, followed by a marked decrease by 12 months. Functional recovery varied by region: major joints showed near-complete restoration of functional ROM, whereas extension deficit remained persistently prevalent, affecting 27.0% of patients at 3 months and 29.2% at 12 months. Full flexion was maintained in 88.8% of patients throughout follow-up. At the cohort level, flexion and extension demonstrated largely independent recovery trajectories. Conclusions: Surgical treatment improves scar characteristics; however, functional recovery—particularly extension in digital contractures—may remain incomplete. Combined assessment of scar characteristics and functional outcomes may provide a more comprehensive evaluation of postoperative recovery following contracture release.

Жамбас сүйегінің перипротездік сынықтары – жамбас буынының бастапқы және ревизиялық эндопротездерінен кейінгі күрделі проблемалық асқыну. Бұл сынықтар адам денсаулығының нашарлауына, өлім көрсеткішінің жоғарылауына, жиі функционалдық қалпына келудің толық жүрмеуіне әкеліп соғады.Бұл шолудың мақсаты – жамбас буынын толық эндопротездеуден (ЖБТЭ) кейін проксимальды жамбас сүйегінің перипротездік сынықтарының (ЖСПС) пайда болуына ықпал ететін факторлар мен олардың жиілігін зерттеу.Мақсатқа жету үшін ЖСПС-пен, қауіп факторлары мен жиілігімен байланысты жарияланымдармен танысу мақсатында MEDLINE және EMBASE деректер базаларынан жан-жақты медициналық әдебиет іздестірілді.Зерттеу ЖСПС-ның ота үстіндегі, отадан кейінгі де жайттары үшін алғашқы ЖБТЭ-ден кейінгі ЖСПС жиілігі ревизиялыққа қарағанда төмен екенін көрсетті. Ота үстіндегі сынықтар жиілігі 0,1%-дан 27,8% дейін, ал отадан кейінгі сынықтар 0,07%-дан 18%-ға дейін болады. Остеопороз, ревматоидты артрит, операциялық емнің хирургиялық техникасы, цементсіз аяқтың қолданылуы және жамбас буынының ревизиялық артропластикасы ота үстіндегі ЖСПС-ға әкелуі ықтимал факторлар саналады. Отадан кейінгі ЖСПС жағдайында елеулі қауіп факторлары: егде жас, әйел жынысы, жарақаттан кейінгі остеоартроз, остеопороз және ревматоидты артрит, бүлінген жамбас буынына ота жасалуына әкеп соғатын жамбас сүйегінің проксималды бөлігінің деформациясы, имплантат типі (цементсіз аяқ пен пресс-формалар).