The prioritization of preventing soil loss in Türkiye’s watersheds has become a pressing concern for planners. Numerous mathematical models are presently utilized on a global scale for soil erosion prediction. One such model is the Revised Universal Soil Loss Equation (RUSLE), commonly used to estimate average soil loss. Recently, there has been an increased emphasis on utilizing USLE/RUSLE in conjunction with Geographic Information System (GIS) technology, enabling grid-based analysis for predicting soil erosion and facilitating control measures. This study evaluates the effectiveness of erosion and flood control initiatives started in the 1970s within the Emine Creek watershed and its tributary rivers in Osmancık, Türkiye, utilizing RUSLE/GIS technologies. Two distinct maps illustrating the potential erosion risks were produced for two distinct temporal intervals, and a comparative analysis was conducted to evaluate the alterations that transpired. The implementation of various measures such as terracing, afforestation, and rehabilitation in the watershed led to a notable prediction of decreasing soil loss in the watershed. From 1970 to 2020, the rate of estimated soil loss was reduced from 417 to 256 metric tons per hectare per year, demonstrating the effectiveness of soil conservation measures in a semi-arid and weakly vegetated area at reducing potential soil loss.

Forecasting the distribution patterns of invasive weed species under changing climate conditions is critical for the early identification of especially vulnerable regions and the implementation of effective preventive measures. In this study, the current and potential range of stranglewort (Cynanchum acutum L.)—an invasive alien species (IAS) in certain regions—are predicted under various climate scenarios, using the maximum entropy algorithm. Species occurrence data representing the natural distribution of C. acutum and 15 of the WorldClim bioclimatic variables are used. With an ensemble method, the impact of climate change on the distribution of the species is predicted according to five CMIP6 climate change models and three scenarios (optimistic: SSP245; middle of the road: SSP370; and pessimistic: SSP585). According to the findings, it is predicted in all scenarios that C. acutum could expand its range to the north, particularly in agricultural landscapes. Therefore, the invasive status of this species will likely continue in the future. This emphasizes the need to determine the priority of conservation targets, especially for agricultural areas, to ensure food safety and protect biodiversity.

2017-2019 yılları arasında araştırma alanının 44 farklı lokalitesinden toplam 223 karayosunu örneği toplanmıştır. Toplanan örneklerin teşhis edilmesi sonucunda 17 familyaya ait 41 cins ve bu cinslere ait toplam 87 takson tespit edilmiştir. Bu taksonlardan 12 tanesi Çankırı ili için ilk defa kaydedilmiştir. Alanda ciğerotlarına ve boynuzotlarına ait örneklere rastlanmamıştır. İçerdiği takson sayısı bakımından en büyük familyalar; Pottiaceae (22), Grimmiaceae (11), Brachytheciaceae (10), Bryaceae (9), Dicranaceae (6), Orthortichaceae (5), Amblystegiaceae (4) ve Hypnaceae (4)’dir.

The deterioration of natural habitats for oak species has steadily occurred as a consequence of both climate change and human pressure. Therefore, detailed and reliable information about the geographic distribution of oak species under changing climate conditions is needed for diverse ecological and conservation practices. This study examined the habitat suitability of endemic Kasnak oak, Quercus vulcanica Boiss. & Heldr. ex Kotschy, an endemic that ranges across the Central Anatolia Region and surrounding mountains in Türkiye. The occurrence data were gathered through fieldwork, and new records were identified. Next, we applied ecological niche modeling to assess the past, present-day, and future potential geographic range of the species in Anatolia. Projections for the Last Glacial Maximum indicate that most of the suitable areas for Kasnak oak were in southern Anatolia. However, present-day estimates suggest projections estimate suitable habitats in northern Anatolia and around the Anatolian Diagonal. According to future projections, the distribution of the species seems to decrease by 2100, with habitat suitability reduction ranging from 3.27% to 7.88%. Projections suggest a decrease in habitat suitability for the species, particularly in the western and southern Türkiye in the future. Moreover, the projections indicated that suitable habitats for the northern range of the species would likely persist until 2100, although they would diminish towards the northeast. The results can be effectively applied to enhance biodiversity conservation planning and management, leading to the development of innovative strategies.

İnsanların ilk besin maddelerinden biri olan kestane gıda, kozmetik ve ilaç sanayinde kullanılan önemli bir doğal kaynaktır. Dünyada 9 türü bulunan Castanea cinsinin bir türü Castanea sativa Mill. ülkemizde doğal olarak yetişir. Bu türün meyveleri şekerleme ve tatlı yapımında, çiçekleri arıcılıkta, yaprak ve kabukları ise tıbbi olarak kullanılmaktadır. Castanea sativa’nın meyve, yaprak, çiçek ve kabuklarından odun dışı orman ürünü olarak yararlanılmaktadır. Bu sebeple Orman Genel Müdürlüğü’nün 1989-2017 yılları arasındaki hasat verileri incelenerek trend analizinin yapılması ve kestanenin ülkemizdeki etnobotanik kullanımı ile sağladığı değerin ortaya konulması amaçlanmıştır. Kestane meyvesine ait ilk hasat kaydı 1989 yılına ait olup, Balıkesir Orman Bölge Müdürlüğü (OBM)’nden 302 ton meyve toplanmış ve 20 TL gelir elde edilmiştir. 1989-2017 yılları arasında en fazla kestane üretimi 4,241 ton ile Kastamonu OBM’nde gerçekleştirilirken, en az kestane üretimi 112 kg ile Amasya OBM’nde gerçekleştirilmiştir. Trend analiz sonuçlarına göre sadece Bursa OBM’nde artan yönde istatistiki bakımdan anlamlı bir trend olduğu bulunmuştur.

Bu çalışmada, Çankırı Karatekin Üniversitesi Orman Fakültesi Araştırma ve Uygulama Ormanının floristik zenginliği ortaya çıkarılmıştır. 2017-2019 yılları arasında yapılan arazi çalışmalarında alandan toplanan 342 adet bitki örneğinin teşhis edilmesi sonucunda 58 familyaya ait 196 cins ve bu cinslere ait 304 takson tespit edilmiştir. Bu taksonların 2’si Pteridophytha, 302’si Spermatophyta bölümüne aittir. Spermatophyta bölümündeki taksonlardan 4’ü Gymnospermae, 298’i Angiospermae’dir. Angiospermae’lerin 267’si Dicotyledones, 31’i ise Monocotyledones sınıfına aittir. En çok takson içeren familyalar Asteraceae (45), Fabaceae (29), Lamiaceae (24) ve Rosaceae (22)’dir. En çok takson içeren cinsler Centaurea (7), Astragalus (6), Silene (6) ve Trifolium (6)’dur. Alandaki endemik takson sayısı 33 olup endemizm oranı %10,85’tir. Taksonların fitocoğrafik bölgelere dağılımlarına bakıldığında; İran-Turan 51 (%16,77), Avrupa-Sibirya 43 (%14,14), Akdeniz 9 (%2,96), Öksin 8 (%2,63), Doğu Akdeniz 8 (%2,63), Hyrcano-Öksin 1 (%0,33) ve çok bölgeli veya geniş yayılışlı 184 (%60,53) takson bulunmaktadır.