Çocuklar yaşamlarının büyük bir bölümünü aile içerisinde geçirmektedirler. Bu nedenle çocukların sağlıklı bir şekilde büyüyüp gelişmesinde anne ve babanın rolleri oldukça önemlidir. Aile üyelerinin rolleri yaşadıkları toplumun yapısından etkilenmektedir. Geçmişte çocuğun bakımından sorumlu temel kişinin annesi olduğu düşünüldüğünden, çocukların ebeveynleriyle olan ilişkilerine yönelik yapılan araştırmalar genellikle anne-çocuk ilişkisine odaklanmıştır. Oysa sağlıklı bir çocuk gelişimi için çocukların anne kadar babalarıyla da etkileşim halinde olmaları gerekmektedir. Babalık kavramı ve babanın rolleri geçmişten günümüze değişmiş ve gelişmiştir. Geçmişte otorite figürü olan ve evin geçimini sağlayan geleneksel, katı ve mesafeli babalık görünümü, günümüzde çocuğunun bakımını üstlenen, çocuğuyla oyun oynayan, arkadaşça vakit geçiren, modern babalık görünümüne dönüşmüştür. Babaların çocuklarının bakımına katılmasının çocuğun bilişsel, sosyal-duygusal, cinsel-rol ve kimlik gelişimi üzerine olumlu etkileri bulunmaktadır. Her ne kadar geçmişe göre günümüzde babalar çocuklarıyla daha çok ilgilenseler de bu durum hala istenilen düzeyde değildir. Çocuk sağlığı uzmanları, çocukların bakım ve gelişimlerini desteklemede babalarının katılımlarını arttırmak için fırsat yaratmaları gerekmektedir. Çünkü giderek artan araştırma sonuçları, babaların çocuklarının gelişimine annelerinden farklı ve genellikle tamamlayıcı yollarla katkıda bulunduğunu göstermektedir. Bu derleme çalışmasında, geçmişten günümüze değişen babalık rolü ve çocuk gelişimine katkılarına, baba-çocuk ilişkisini sağlamada hemşirenin rolüne ve konu ile ilgili sonuç ve önerilere yer verilmiştir.

Amaç: Emzirme sürecinde olan annelerin emzirme davranışlarını yönlendiren tutumlarının incelenmesi amacıyla uygulanmıştır.Yöntem: Tanımlayıcı ve kesitsel olarak planlanan araştırma, Haziran 2017-Haziran 2018 tarihleri arasında bir üniversite hastanesinde gerçekleştirilmiştir. Gönüllü 307 anne ile tamamlanan çalışmada ‘Birey Tanılama Formu’ ve ‘Emzirme Tutumunu Değerlendirme Ölçeği’ kullanılmıştır. İstatistiksel olarak tanımlayıcı analizler yapılarak değişkenler arasında One Way Anova testi ve bağımsız gruplarda t testi kullanılmıştır. Bulgular: Annelerin sosyo-demografik özellikleri doğrultusunda yaş ortalamasının 28±6 olduğu, %30,9±1’u liseden mezun olup ve %50,2±0,5’sinin çalıştığı saptanmıştır. Annelerin %72,3’ünün emzirme deneyimi olduğu, %28,8’inin bebeğini 13-18 ay emzirdiği, %28,4’ünün 19-24 ay emzirdiği belirlenmiştir. Annelerin %75,6’sı emzirme eğitimi almıştır. Emzirme eğitimi alan annelerin bu eğitimi %44.,6’sının sağlık personelinden, %6,8’inin aile büyüklerinden aldıkları saptanmıştır. Çalışmada emzirme tutumu değerlendirme ölçeği toplam puan ortalamasının 85.73±18 olduğu belirlenmiştir. Eğitim durumu ve emzirme süreleri ile ölçek toplam puanları arasında anlamlı bir fark saptanmıştır (p<0,05). İlkokul mezunu olan ve gebelik sayısı çok olan annelerin emzirme tutum puanının arttığı saptanmıştır.Sonuç: Annelerin emzirme davranışlarını yönlendiren tutumlarının incelendiği çalışmada, emzirme eğitimini büyük oranda almış olmalarına rağmen emzirme tutumu değerlendirme ölçek puan ortalamaları düşüktür. Bu durumun örneklem grubunun az olmasından kaynaklanabileceği gibi emzirmeyi etkileyecek diğer biyolojik, psikolojik, sosyal, kültürel ve ekonomik etkenlerden kaynaklanabileceği düşünülmektedir. Annelerin ve anne adaylarının doğum öncesinden başlanarak emzirme davranış ve tutumlarının geliştirilmesi için gerekli eğitimler düzenlenmelidir.

The study was conducted methodologically to adapt the Adapted Rhodes Index of Nausea and Vomiting for Pediatrics by Child (ARINVc) and Adapted Rhodes Index of Nausea and Vomiting for Pediatrics by Parent (ARINVp) into Turkish. The scales are administered to children who receive chemotherapy and to their parents, respectively. The study sample consisted of 8- to 18-year-old children who were hospitalized in the pediatric oncology and hematology clinics of a university hospital, met the sampling criteria, and agreed to participate in the research. The study data were collected with the Sociodemographic Attributes Information Form, ARINVc, and ARINVp using the face-to-face interview method. The mean ages of the children and their mothers and fathers who participated in the study were 13.26 ± 2.01, 36.33 ± 5.10, and 40.17 ± 4.94 years, respectively. The mean total scores obtained from the ARINVc and ARINVp were 5.43 ± 4.06 and 5.70 ± 3.77, respectively. While Cronbach’s alpha reliability coefficients of the scales were .85 for the ARINVc and .84 for the ARINVp, the item-total correlation coefficients were between 0.60 and 0.89 for the ARINVc and between 0.66 and 0.85 for the ARINVp (P < .01). The Turkish versions of ARINVc and ARINVp were determined to be valid and reliable scales.

Objectives: The aims of this study was to validate adapt and evaluate a scale for assessing the severity of uncomplicated diaper dermatitis for infants in Turkey. Methods: The scale’s items assess severity of erythema and irritation, extent of diaper dermatitis, papules and pustules, and open skin. Analysis was based on a convenience sample of 150 participants in Turkey. Results: The rate of using wet wipes for babies’ bottom care was significantly high among the parents, accounting for 90.7 %. The content validity index of the scale was .98. The item-total score correlation values ranged from .725 to .898, and the Cronbach’s alpha for the entire scale was .81. Conclusion: As a result of the analyzes and evaluations, the scale is a valid and reliable measurement tool for Turkish society. It may advisable to use the scale in studies of the severity of diaper dermatitis in infants. Strengths and limitations as well as practical applications and implications of the scale for research were discussed.