The BRICS countries (Brazil, Russia, India, China, and South Africa) are responsible for forty-two per cent of global carbon emissions. These rapidly industrializing and economically growing countries are dependent on fossil fuels, which can lead to increased emissions. This research analyses the impact of economic growth, globalization, and renewable energy (RE) use on CO₂ using a unique dataset of 155 observations and a practical model. Using panel data for 1990–2020, this study examines the relationships between CO₂ emissions, GDP, RE use, and the KOF Globalization Index based on the Environmental Kuznets Curve (EKC) theory. Cointegration, unit root test, panel data analysis, and FGLS regression methods were used in this study. The results show that economic growth and globalization increase CO₂, while RE is insufficient to reduce these effects. Moreover, it is determined that globalization has an increasing effect on CO₂. This study makes a prominent contribution to the literature by examining the combined effects of globalization and economic growth on environmental sustainability. The findings emphasize the need for sustainable energy policies in BRICS countries.

This study analyzes the dynamic relationships among economic growth, international tourism, renewable energy use, and carbon emissions in the member countries of the Central American Inter-American Integration System (SICA). Conducted using a panel dataset, it was found that economic growth and international tourism increased carbon emissions. On the other hand, it was found that renewable energy usage significantly reduced emissions. The study evaluates the environmental impacts of economic growth in the context of the environmental Kuznets curve and carbon intensity theory. The study also suggests that low-carbon and renewable energy-based tourism practices strengthen both environmental sustainability and long-term economic resilience within the scope of the Energy Transition Theory. In the study, a panel dataset consisting of 140 observations from SICA countries from 2001 to 2020 was used, and the feasible generalized least squares (FGLS) model was applied. As a result, the long-term relationships between the variables were verified with the help of panel cointegration tests. The findings reveal that holistic and long-term policy strategies based on the interaction of economic growth, renewable energy use, and the tourism sector should be developed in order to achieve sustainable development goals in SICA countries.

This study argues that local communities’ support for sustainable tourism development cannot be explained solely by the perceived benefit–cost balance, and aims to extend Social Change Theory (SET) from an environmental concern perspective. In the existing literature, local community support is largely based on rational assessments; however, the explanatory power of this approach remains limited, particularly in destinations with high environmental concern. Accordingly, this study examines the mediating role of environmental concern in the relationship between perceived tourism impacts and support for tourism development (STD), thereby testing the conditional nature of such support. Research data were collected via a structured survey from local residents (n = 414) in Rize, one of Turkey’s environmentally sensitive destinations, and the proposed theoretical model was analyzed using structural equation modeling (SEM). The findings indicate that perceived personal benefits and the positive effects of tourism significantly increase local residents’ satisfaction and their STD. In contrast, it was determined that perceived negative impacts do not directly reduce support; rather, this relationship emerges indirectly through environmental concern. These results reveal that local community support is not an automatic response but a conditional process shaped within the framework of environmental values and sustainability conditions. The study re-evaluates the explanatory power of SET through a mechanism that incorporates environmental concern and offers a more comprehensive framework for understanding local community behavior in the context of sustainable tourism. The findings highlight the decisive role of incorporating environmental sensitivities in tourism planning on local support, providing important implications for policymakers.

İnsan kaynağı konaklama işletmelerinde hizmet kalitesini belirleyen önemli bir faktör olmakla birlikte, işletmelerin başarısında kilit role sahip olarak rekabet avantajı elde etmelerini sağlamaktadır. Araştırmacılar tarafından son yıllarda sıklıkla incelenen işe adanmışlık kavramı insan kaynağının üretkenliğini ve verimliliğini artırmada etkili olan bir konudur. İşe adanmış iş görenler işletmelere rekabet ve maliyet avantajı sağlarken hizmet kalitesinin de artmasına katkı sağlamaktadır. Bu kapsamda zincir otel işletmeleri iş görenlerinin işe adanmışlıklarını artırmanın bir yolunun da iş yaşam kalitesi ve kurumsal sosyal sorumluluk algısı ile ilişkili olduğu düşünülmektedir. Bu araştırma, iş yaşam kalitesi ve kurumsal sosyal sorumluluk algısının işe adanmışlık üzerindeki etkisini incelemek amacıyla, Trabzon’daki zincir otel işletmesi iş görenleri üzerine gerçekleştirilmiştir. Trabzon’daki zincir otel işletmesi iş görenlerinden 343 geçerli anket elde edilmiştir. Araştırma modeline uygun olarak iş yaşam kalitesi, kurumsal sosyal sorumluluk algısı ve işe adanmışlık arasındaki ilişkiyi belirlemek için korelasyon analizi ve kavramların neden-sonuç ilişkini belirmek için regresyon analizi yapılmıştır. Yapılan korelasyon analizi bulgularına göre iş yaşam kalitesi ve işe adanmışlık arasında istatistiksel olarak anlamlı, pozitif yönde ve orta düzeyde bir ilişki olduğu; kurumsal sosyal sorumluluk algısı ile işe adanmışlık arasında anlamlı, pozitif yönde ve orta düzeyde bir ilişki olduğu tespit edilmiştir. Regresyon analizi sonuçlarına göre iş yaşam kalitesinin ve kurumsal sosyal sorumluluk algısının işe adanmışlık üzerinde istatistiksel olarak anlamlı bir etkisi olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Sonuç olarak iş görenlerin iş yaşam kalitesi ve kurumsal sosyal sorumluluk algılarının düzeylerinin yükselmesi işe adanmışlıklarını artırdığı tespit edilmiştir.

Amaç –Bu çalışmada Trabzon’da faaliyet gösteren dört ve beş yıldızlı konaklama işletmeleri işgörenlerinin sosyal zekâ düzeylerinin örgütsel sosyalleşme ve hizmet verme yatkınlıkları üzerindeki etkisini incelenmesi amaçlanmıştır.Yöntem –Trabzon’daki dört ve beş yıldızlı konaklama işletmelerinde çalışan 401 işgörenden anket yardımıyla veriler toplanmıştır. Araştırmaya dâhil olan işgörenlerin sosyal zekâ, örgütsel sosyalleşme ve hizmet verme yatkınlığı kavramına yönelik ifadelerinin bireysel niteliklerine göre anlamlı bir farklılık gösterip göstermediği bağımsız örneklem için t testi ve varyans analizi ile çözümlenmiştir. Bununla birlikte katılımcıların sosyal zekâ, örgütsel sosyalleşme ve hizmet verme yatkınlığı arasındaki ilişki korelasyon ve çoklu doğrusal regresyon analizi ile incelenmiştir.Bulgular –Elde edilen bulgular göre; katılımcıların sosyal zekâya yönelik görüşlerinin sadece yaş grubuna göre anlamlı bir farklılık gösterdiği, örgütsel sosyalleşme ve hizmet verme yatkınlığına ilişkin görüşlerinin ise cinsiyet haricinde diğer bireysel özelliklere göre anlamlı bir farklılık gösterdiği tespit edilmiştir. Çalışmada sosyal zekâ ile örgütsel sosyalleşme arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki bulunmaz iken sosyal bilgi süreci ve sosyal farkındalık boyutunun örgütsel sosyalleşme ve alt boyutları ile arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişkinin olduğu saptanmıştır. Bununla birlikte sosyal zekâ ile hizmet verme yatkınlığı arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki olduğu tespit edilmiştir. Buna ek olarak regresyon analizi sonuçlarına göre sosyal zekâyı en çok etkileyen hizmet verme yatkınlığı boyutunun ihtiyaçları karşılama yeteneği boyutu olduğu sonucuna varılmıştır.Tartışma –Konaklama işletmelerindeki işgörenlerin sosyal zekâsı sosyal bilgi süreci kapsamında işletme açısından örgütsel sosyalleşmeyi bireysel açıdan ise hizmet verme yatkınlığını önemli derecede etkilemektedir.

Teknolojinin gelişmesi, internet kullanımının yaygınlaşması ve akıllı telefonlar aracılığıyla tüketicilerle tüketiciler, tüketicilerle işletmeler ve işletmeler ile diğer işletmeler arasında çift taraflı iletişim mümkün hale gelmiştir. Turizm sektöründe artan bilgi paylaşımı ve sosyal medyanın bu konuda artan rolü ile turizm işletmelerinin sosyal medyada etkin olmaları bir zorunluluk haline gelmiştir. Geleneksel pazarlama yöntemlerinin yanı sıra sosyal medya pazarlamasına verilen önem gün geçtikçe artmaktadır. Buradan hareketle bu çalışmada, Türkiye’nin gözde turistik merkezlerinden biri olan Rize ilindeki konaklama işletmelerinin sosyal medya kullanım durumları ve bunun otel doluluk oranlarına etkisi incelenmiştir. Öncelikle konaklama işletmelerinin web sayfaları incelenmiş, web sitelerinde sosyal medya hesaplarına yer verme durumları belirlenmiştir. Sonrasında eğer varsa, sosyal medya hesapları üzerinden paylaşılan fotoğraflar incelenmiş ve ziyaretçilerle etkileşim durumları değerlendirilmiştir. Daha sonra, sosyal medya hesabı olan otellerin sosyal medya kullanımlarının otel doluluklarına etkisi ortaya çıkarılmaya çalışılmıştır. Nitel araştırma yöntemi kullanılan bu çalışmada verilerin toplanmasında görüşme tekniğinden yararlanılmıştır. Çalışma sonunda, konaklama tesislerinin instagram hesaplarında fotoğraf paylaşımının çok olması, konaklama tesisi içerisindeki ziyaretçi temalı fotoğrafların paylaşımına daha fazla önem verilmesi gibi unsurların takipçi sayısı üzerinde etkili olduğu, bunun da otele olan talebe yansıdığı sonucu çıkmıştır.