Academics are an occupational group that works at an intense pace. The number of studies on chronotype and night eating behavior in academics is limited, and there is insufficient data on whether fear of COVID-19 is also a risk for developing eating disorders. This study aimed to investigate the relationship between chronotype and night eating syndrome (NES) and examine the influence of fear of COVID-19 on night eating behavior in academics. The study data were collected using the personal information form, “Morningness-Eveningness Questionnaire, The Night Eating Questionnaire (NEQ), and the Fear of COVID-19 Scale.” According to the chronotypes of the academicians, it was determined that the score compatible with NES and the scores of the Fear of COVID-19 Scale differed statistically significantly, and the score compatible with NES and Fear of COVID-19 Scale scores were also higher in the evening type at a rate of 29.2% compared to other chronotypes (p < .05). The Fear of COVID-19 scale and Morningness-Eveningness Questionnaire scores were significantly correlated with the Night Eating Questionnaire (R = .391 R² = .153 p < .05). The variables of the Fear of COVID-19 Scale and the Morningness-Eveningness Questionnaire explained 15% of the total variance of the Night Eating Questionnaire scores. Considering that academics are a group that works without the concept of overtime and whose work intensity is high, it is clear that studies should be conducted to raise awareness to protect the physical health of academics and prevent the development of eating disorders. There is a need for studies that question the relationship between chronotype, diet, and health.

The long-term health risks associated with the accumulation of potentially toxic metals in widely consumed animal products like cheese underscore the increasing relevance and urgency of dietary exposure and health risk assessments. In this study, the levels of Al, Cr, Mn, Co, Ni, Cu, As, Cd, Hg and Pb in 51 different cheeses sold in Türkiye and collected in 2025 were analyzed using Inductively Coupled Plasma Mass Spectrometry. The intake of potentially toxic metals from cheese consumption was assessed to determine their non-carcinogenic health risks. Mean levels for the metals were: 1752 ± 2914, 69 ± 58, 163 ± 102, 20 ± 13, 131 ± 117, 247 ± 105, 59 ± 214, 0.005 ± 0.01, 0.02 ± 0.05, and 0.05 ± 0.09 µg/kg, respectively. No significant differences were found between cheese types, except for Mn, Co, and Cu. The daily exposure levels of the general population over 15 years old to Al, Cr, Mn, Co, Ni, Cu, As, Cd, Hg, and Pb from cheese consumption were 71 ± 114, 2.71 ± 2.25, 6.65 ± 4, 0.79 ± 0.52, 5.24 ± 4.57, 9.78 ± 4.10, 0.03 ± 0.12, < 0.00 ± 0.00, 0.001 ± 0.002, and 0.002 ± 0.003 µg/day, respectively. Mean contamination factors indicated ‘very high’ contamination levels for most metals (excluding Mn and Cd) in all cheese samples. The calculated Target Hazard Quotient (THQ) and Hazard Index (HI) values for individuals over 15 years of age (male and female), however, showed that nearly all cheese samples (except one sample) pose no significant non-carcinogenic health risk.

Göç, dünyada var olan sağlıkta kabul edilen evrensel bir olgudur. Göçler pek çok faktörden etkilenmekte ve cinsiyet farklılıkları, göçmenlerin yaşadığı sorunlarda önemli rol oynamaktadır. Kadınlar ayrımcılığa ve sağlık hizmetine ulaşım noktasında zorluklara maruz kaldıklarından göçün kadınlar üzerinde etkisi daha belirgindir. Bu durum kadınları daha dezavantajlı hale getirmektedir. Göçün nedenleri çok yönlüdür ve bireylerin kontrolü içindeki ve dışındaki faktörler arasındaki karmaşık bir etkileşimi içerir. Farklı bir kültüre adapte olmanın zorluğuyla birlikte kadın göçmenlerin beslenme alışkanlıklarında ciddi bir değişim meydana gelmektedir. Yeni beslenme kültürüyle karşılaşma, alışılmış düzeni geride bırakma, yeni bir çevrede alışveriş yapma, yeni besinlere adapte olma noktasında güvensizlik oluşturmaktadır. Kadın göçmenler, geleneksel beslenme düzenlerine ek olarak yüksek yağlı ve şekerli atıştırmalıklar, içecekler ve fast-food yiyecekler tüketmektedir, gündelik hayattaki değişimin beraberinde getirdiği kültürel, ekonomik, sosyal engeller nedeniyle çok daha hızlı kilo almaktadır. Yaşlı göçmen kadınlarda kültürleşme ile meyve sebze tüketiminin azalmaktadır. Göçmen gebelerde ise kültürel beslenme kalıpları yeterli ve dengeli beslenmeyi etkilemektedir. Gebe kadınlar, göç döneminde belirli sağlık ve sosyal ihtiyaçlar nedeniyle özellikle savunmasız bir grup oluşturmaktadır. Göçmen gebeler obeziteye yüksek yatkınlık göstermeleri ve yetersiz mikro besin ögesi almaları nedeniyle obstetrik risk teşkil etmektedir. Göçmen anneler daha fazla fast-food tüketmektedir. Göç, günümüzde kadın sağlığını ilgilendiren, dikkate alınması gereken bir konudur. Beslenme yetersizliklerinin ve kötü beslenmenin göç sonrası devam etmesi halinde göçmen kadınlar sağlık sorunları nedeniyle yüksek riskli bir grup haline gelecektir. Bu nedenle kadın sağlığı savunucularının göçmenlerin sağlığının iyileştirilmesine dahil olması, göçmen kadınların yaşadıkları beslenme problemlerine dair farkındalığın arttırılması, göçmen kadınlara beslenme eğitimlerinin verilmesi, göçmenlere yönelik sağlık politikalarının oluşturulması önem taşımaktadır.

Amaç: Bu çalışmada, yeme bozukluğu gelişimi açısından yüksek riskli grup olarak görülen üniversite öğrencilerinin kronotipinin öğrencilerin yeme tutumu ve beden algılarıyla ilişkisinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır.Yöntem: Tanımlayıcı tipte olan bu çalışma bir devlet üniversitesinin 2020-2021 akademik yılında aktif olarak öğrenim görmekte olan ve çalışmaya katılmayı kabul eden 893 öğrencinin katılımı ile gerçekleştirildi. Veriler Google Formlar'da oluşturulan yapılandırılmış bir anket aracılığıyla, anket formunun öğrencilerin e-postasına gönderilmesiyle elde edilmiştir Verilerin değerlendirilmesinde tanımlayıcı istatistikler, X2 ve korelasyon testi kullanıldı. Çalışma için kurum ve etik kurul izinleri alnmış ve gönüllü katılım esas alınmıştır. Bulgular: Çalışmaya katılan öğrencilerin çoğunlukla kadın cinsiyetinde (%72.2), hekim tarafından tanı konulmuş bir hastalığı bulunmayan (%82.5), normal kilolu (%68.5) ve yaş ortalaması olarak 21.23±3.80 yıl olduğu belirlendi. Öğrencilerin kronotipinin belirlenmesinde Sabahcıl Akşamcıl Testinden 47.54±9.17 ortalama puan ile ağırlıkta ara tip (%67.2) olduğu bulundu. Pandemi sürecinde kilosunu koruyan ve uyku alışkanlığında herhangi bir değişiklik olmayan ve kadın cinsiyetindeki öğrencilerin kronotipinin sabahçıl tipte olduğu belirlendi. Çalışmada öğrencilerinin kronotipi ile Yeme Tutum Testi alt boyutları (diyet yapma, bulimik davranış, oral ontrol davranışı) ve Bedeni Beğenme Ölçeği arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki bulunmamıştır (p> 0.05). Ancak öğrencilerin yaşı ve BKI değeri arttıkça ve uyku süresi azaldıkça Sabahçıl-Akşamcıl Testi puanın daha yüksek olduğu, sonucun istatistiksel olarak anlamlı olduğu bulunmuştur (sırasıyla r = 0.124, r= -0.148, r =0.069; p< 0.05).Sonuç ve Öneriler: Pandemi sürecindeki vücut ağırlığındaki ve uyku alışkanlığındaki değişim ve cinsiyet gibi değişkenlerin kronotipler arasında istatistiksel olarak anlamlı fark gösterdiği belirlendi. Öğrencilerin hemşireler ve beslenme ve diyetetik uzmanları tarafından yürütülecek bireysel farklılıkların dikkate alındığı, sağlık danışmanlıklarına ihtiyacı açıktır. Ayrıca farklı yaş gruplarında, farklı örneklemlerle yapılacak ve sirkadiyen tercih ile beslenme alışkanlıkları, yeme bozuklukları ilişkisinin incelendiği, fiziksel aktivite ve besin tüketim kaydının alınması gibi yöntemlerle desteklenen ileri çalışmalara ihtiyaç vardır.

Background and Objectives: Brain fog, characterized by cognitive difficulties such as memory impairment, lack of focus, and mental fatigue, is a common symptom reported during recovery from COVID-19, particularly in long COVID cases. This study explores potential triggers such as sleep quality, mood, and gastrointestinal health and examines the link between adherence to the MIND diet and brain fog severity. Materials and Methods: A cross-sectional study was conducted between 1 July and 15 December 2022. The questionnaire assessed brain fog symptoms, dietary habits, sleep quality, mood, and gastrointestinal symptoms. Linear regression analysis examined the relationships between brain fog symptoms, demographic factors, sleep quality, MIND diet adherence, and gastrointestinal symptoms. Results: Brain Fog Scale (BFS) scores were significantly higher in individuals who had COVID-19 (p < 0.05) and even higher in those with reinfection. Women had higher BFS and Brain Fog Severity Score (BFSS), MIND Diet, The Gastrointestinal Symptom Rating Scale (GSRS), Brief Mood Introspection Scale (BMIS) Pleasant-Unpleasant scores (p < 0.05). BFS and BFSS were positively correlated with GSRS (p < 0.05), while no correlation was found with MIND diet adherence. A negative correlation was observed between BFS and Sleep Quality Scale (SQS) (p < 0.05), but this was not significant in regression (p = 0.367). GSRS, Pleasant–Unpleasant Dimension, and Arousal–Calm Dimension were significant predictors of BFS (R = 0.599, R² = 0.358, p < 0.01). Conclusions: This study identifies being female as a risk factor for brain fog symptoms, with women reporting higher BFS and BFSS scores. While sleep quality showed a negative correlation with brain fog symptoms, this relationship was not significant in the regression model, suggesting that other factors, such as mood and gastrointestinal symptoms, may play a more dominant role. However, adherence to the MIND diet showed no significant relationship with brain fog symptoms. These findings suggest that addressing mood and gastrointestinal health may be key to managing brain fog in long COVID.

Premenstrual syndrome (PMS) is prevalent among young women and may influence both mental well-being and circadian patterns. Premenstrual Syndrome (PMS) has been associated with circadian rhythm disruptions, as circadian rhythms regulate physiological and biological functions throughout the day. This study investigates the impact of PMS on mental health and its association with chronotype and social jetlag among nursing students. This cross-sectional descriptive and comparative study included 98 female nursing students enrolled at a university during the spring semester of 2023. Participants who provided informed consent via Google Forms were classified into PMS and without PMS groups according to their Premenstrual Syndrome Scale (PMSS) scores. Data were collected using the PMSS, Morningness-Eveningness Questionnaire (MEQ), Beck Depression Inventory (BDI), Beck Anxiety Inventory (BAI), and Social Jetlag Questionnaire. The participants’ mean age was 21.13 ± 1.46 years, their mean body mass index (BMI) was 21.75 ± 3.04, and the mean total PMSS score was 135.45 ± 42.64. Students with PMS exhibited significantly higher depression (p < 0.001, O. R = 1.126) and anxiety scores (p < 0.001, O. R = 1.094) than those without PMS. PMS presence significantly affected both depression and anxiety scores (p < 0.001, Std. Beta = 0.474; p < 0.001, Std. Beta = 0.429, respectively). No statistically significant impact of PMS on social jetlag or chronotype was observed. However, in the group with PMS, a positive and significant correlation was found between PMSS total score and social jetlag (r = 0.351, p = 0.013) and BAI total scores (r = 0.350, p = 0.013). This study demonstrates that PMS significantly affects the mental health of nursing students, as those with PMS reported higher levels of depression and anxiety. Furthermore, the finding that social jetlag and anxiety increased as PMS severity increased suggests that circadian rhythm irregularities may be a factor to consider in symptom management. This study has some limitations, including the use of self-reported data and a relatively small sample size, which may affect the generalizability of the findings. It is recommended that future research should confirm these relationships with larger samples and longitudinal designs.