White muscle disease (WMD) is a degenerative condition of the skeletal and/or cardiac muscle associated with selenium (Se) and/or vitamin E deficiency, which can present in acute, subacute, or chronic forms, and is most commonly observed in young, rapidly growing animals, though it may also occur in older individuals. This study aims to determine the serum concentrations of galectin-3 (Gal-3), cardiac troponin I (cTnI), and N-terminal pro-brain natriuretic peptide (NT-proBNP), as well as the activity of creatine kinase-myocardial band (CK-MB), in lambs diagnosed with WMD, and to investigate the diagnostic potential of these biomarkers in the evaluation of myocardial injury and skeletal and/or cardiac muscle necrosis associated with WMD. A total of 50 lambs, 20 healthy and 30 with WMD, were included in the study. The diagnosis of WMD was made based on clinical signs, laboratory results, necropsy findings, and blood vitamin E and Se concentrations. The lambs in the WMD group were categorized into two subgroups: confirmed, severe aWMD (acute animals, n = 10) lambs and presumed sWMD (subacute animals, n = 20), based on the clinical progression and severity of the disease. Serum levels of NT-proBNP, Gal-3, and cTnI were assessed using the ELISA technique. Levels of cTnI and CK-MB indicative of myocardial injury were found to be considerably elevated in the aWMD group (p < 0.001) in comparison to both the sWMD and control groups. CK-MB showed a strong positive correlation with cTnI (r = 0.819, p < 0.001). The serum concentrations of Gal-3 and NT-proBNP in healthy lambs were 2.55 ± 0.52 ng/mL and 3.28 ± 0.71 ng/mL, respectively. Serum Gal-3 concentrations were measured as 2.99 ± 0.44 ng/mL in the aWMD group and 3.07 ± 0.42 ng/mL in the sWMD group, while NT-proBNP concentrations were 2.15 ± 0.32 ng/mL and 2.64 ± 0.55 ng/mL in the aWMD and sWMD groups, respectively. No statistically significant differences were found in serum Gal-3 or NT-proBNP levels among the three groups (p > 0.05). In conclusion, this study is the first investigation assessing serum concentrations of Gal-3 and NT-proBNP in lambs afflicted with WMD. The results suggest that Gal-3 and NT-proBNP are ineffective biomarkers for assessing myocardial injury and skeletal and/or cardiac muscle necrosis associated with WMD in lambs. However, cTnI and CK-MB appear to be significant indicators of cardiac involvement in both acute and subacute scenarios. Further research is required to elucidate the molecular function of Gal-3 in muscle and cardiac disease in lambs afflicted with WMD.

Background: The metabolic impacts of including soya meal, wheat gluten and corn gluten in the diet of male lambs could influence their reproductive performance.Objectives: An experiment was carried out to assess the effects of corn gluten, wheat gluten and soya meal on the reproductive system of male lambs.Methods: Twenty‐four male Morkaraman lambs, aged 9 months, were utilized in this study and were fed experimental diets for 56 days. The lambs were divided into a control group (soybean meal + safflower meal), a corn group (corn gluten) and a wheat group (wheat gluten).Results: The serum follicle‐stimulating hormone level of the control group was significantly higher and tumour necrosis factor‐alpha (TNF‐α) level was lower than the wheat and corn gluten groups (p < 0.05). The lowest malondialdehyde level in testicular tissue was observed in the control group, whereas the highest was in the wheat gluten group (p < 0.05). The glutathione level in the control group was significantly higher than in the other groups (p < 0.05). The corn gluten group showed the highest CHOP and IRE1 levels; the lowest Bcl‐2 levels and the highest IL‐1B and P2 × 7R levels were found in the wheat group; and the lowest TNF‐α levels were in the control group (p < 0.05). Additionally, the study revealed that diet had a significant impact on spermatological parameters of the testis such as diameter, volume and weight (p < 0.05).Conclusions: These results concluded that the inclusion of different protein sources in the diet of reproductive male lambs affects the metabolism of testicular tissue.

Bu çalışma, dev kralotu (Pennisetum hybridum) bitkisinden farklı katkı maddeleri ile hazırlanan silajların besin madde içerikleri ve in vitro sindirim parametrelerinin tespit edilerek, ruminantlar için alternatif bir kaba yem kaynağı olarak kullanılabilirliğinin belirlenmesi amacıyla yürütülmüştür. Ayrıca hazırlanan silajların besi sığırı tam rasyonunda (TMR) mısır silajı yerine %25, %50, %75 ve %100 oranlarında kullanılmasının in vitro parametrelerde oluşan değişim-ler ile in vitro rumen sıvısı amonyak azotu ve rumen uçucu yağ asitleri düzeylerine olan etkileri de araştırılmıştır. Bu amaçla 120 günlük dev kralotu (Pennisetum hybridum) bitkisinden katkısız, inokulant+enzim, fumarik asit ve arpa unu katkıları ile 10’ar paralel halinde dört farklı silaj grubu oluşturulmuştur. Silaj örnekleri ile yapılan analizlerde; dev kralotu silajları arasında en yüksek kuru madde (KM), ham protein (HP), nispi yem değeri (NYD) ve lif içermeyen karbonhidrat (NFC) oranları arpa unu katkılı dev kralotu silajında belirlenmiştir (P<0.001, P<0.05). NFC, ham selüloz (HS), nötral deterjan lif (aNDFom) ve NYD düzeyi bakımından katkısız, inokulant+enzim ve fumarik asit katkılı silajlar birbirine ben-zer bulunurken, arpa unu katkılı grubun HS ve aNDFom içeriği bu gruplardan önemli oranda düşük bulunmuştur (P<0.001, P<0.05). Silaj gruplarının pH değerleri arasında anlamlı bir farklılık olduğu tespit edilmiştir (P<0.001). Katkı maddeleri kullanımı, tüm silaj gruplarında in vitro kümülatif gaz ve metan üretimini katkısız gruba göre arttırmıştır (P<0.001). Dev kralotu silajlarının tam rasyon (TMR) içerisinde mısır silajı yerine farklı oranlarda ilave edilmesi (katkısız grubun TMR’a %25 oranında ilavesi dışında), in vitro kümülatif gaz üretimini, metabolik enerji (ME), organik madde sindirimi (OMS) ve toplam uçucu yağ asitleri (TUYA) düzeylerini olumsuz etkilemiştir (P<0.001). Sonuç olarak; dev kralotunun farklı katkı maddeleri ile silolanmasının silaj fermantasyonunu ve sindirilebilirliğini olumlu yönde etkilediği, besi sığırı TMR’ında ise mısır silajı yerine sadece %25 oranında katkısız dev kralotu silajı kullanımının olumsuz bir durum oluşturmadığı gözlenmiştir.

MikroRNA’lar (miRNA’lar), 20–24 nükleotid uzunluğunda, tek sarmallı, kodlamayan RNA molekülleri olup gen ekspresyonunu post-transkripsiyonel düzeyde düzenleyerek hücresel işlevler üzerinde önemli etkiler göstermektedir. Büyüme, gelişim, enerji dengesi ve metabolizma gibi temel biyolojik süreçlerdeki rolleri, hayvan besleme ve verimliliği açısından dikkat çekmektedir. Ruminantlarda miRNA’ların; rumen gelişimi, mikrobiyal ekosistemin dengelenmesi, bağışıklık yanıtının modülasyonu ve besin kullanım etkinliğinin artırılmasında kritik düzenleyici mekanizmalar olduğu bildirilmektedir. Ayrıca, yem bileşimi ve besleme stratejilerinin miRNA ekspresyon profillerini etkilemesi, bu moleküllerin ruminantların besleme durumunu ve metabolik adaptasyonlarını yansıtan biyomarkerlar olarak kullanım potansiyelini ortaya koymaktadır. Bununla birlikte, miRNA’ların ruminant beslemedeki spesifik etki mekanizmaları hâlen tam olarak aydınlatılamamıştır. Dolayısıyla, bu alanda yapılacak ileri araştırmalar hem üretkenliğin hem de hayvan sağlığının sürdürülebilir biçimde geliştirilmesine katkı sağlayacaktır. Bu derleme, mevcut literatür ışığında, miRNA’ların ruminant beslenme stratejilerinde kullanılabilirliğinin potansiyellerini sistematik olarak değerlendirmeyi amaçlamaktadır.

Güncel hayvancılık uygulamalarında antibiyotik büyütme faktörlerinin kullanımının yasaklanması veya sınırlandırılması, alternatif yem katkı maddelerinin önemini artırmış ve bu ürünlerin sürdürülebilir hayvancılıkta stratejik bir araç haline gelmesine yol açmıştır. Bu katkılar yalnızca hayvan performansı ve üretim ekonomisini desteklemekle kalmayıp, aynı zamanda gıda güvenliği ile çevresel sürdürülebilirlik açısından da kritik roller üstlenmektedir. Son yıllarda, hayvan beslemede probiyotik, parabiyotik ve postbiyotiklerin kullanımı giderek artan bir ilgi görmektedir. Bu biyotik ürünlerin bağırsak sağlığını iyileştirme, bağışıklık sistemini destekleme ve yemden yararlanma etkinliğini artırma potansiyeli, onları önemli bir araştırma alanı haline getirmiştir. Probiyotiklerin etkinliğinin yalnızca canlılıkla sınırlı olmadığının anlaşılması, parabiyotikler ve postbiyotikler gibi yeni kavramların gündeme gelmesine katkıda bulunmuş ve araştırma alanını genişletmiştir. Probiyotikler, konakçıya yarar sağlayan canlı mikroorganizmalar olarak tanımlanmakta ve bağırsak mikrobiyotasının dengelenmesine, patojenlerin baskılanmasına ve sindirim enzimlerinin aktivitesinin artırılmasına katkı sağlamaktadır. Parabiyotikler ise canlılık özelliğini yitirmiş, ancak hücre duvarı bileşenleri ve metabolitleri aracılığıyla biyolojik etki gösterebilen inaktif mikroorganizmalardır. Probiyotiklere kıyasla daha stabil olmaları ve enfeksiyon riski taşımamaları, onları hayvan besleme uygulamalarında güvenli bir alternatif haline getirmektedir. Postbiyotikler ise probiyotik mikroorganizmaların metabolizma ürünleri veya hücresel bileşenlerinden oluşmakta olup, antioksidan, antimikrobiyal ve immünomodülatör özellikleri ile dikkat çekmektedir. Sonuç olarak, probiyotik, parabiyotik ve postbiyotiklerin yem katkı maddesi olarak kullanımı; yemden yararlanmanın iyileştirilmesi, büyüme performansının artırılması, sindirim sağlığının korunması ve gıda güvenliğinin desteklenmesi açısından modern hayvancılıkta stratejik bir öneme sahiptir. Bu nedenle söz konusu biyotik ürünler, sürdürülebilir ve güvenilir hayvansal üretim sistemlerinin geliştirilmesinde geleceğe yönelik en umut verici yaklaşımlar arasında değerlendirilmektedir.

In this study, silver nanoparticles were synthesized from an endemic plant, Cousinia sivasica (AgNPs@Cs), for the first time and evaluated for cytotoxic activity. The characterization of AgNPs@Cs was performed via ultraviolet‐visible spectroscopy (UV–Vis), dynamic light scattering (DLS), Fourier transform infrared spectroscopy (FT‐IR), X‐ray diffraction (XRD), energy‐dispersive X‐ray spectroscopy (EDX), zeta potential, and field emission scanning electron microscopy (FE‐SEM). The cytotoxic activity of C. sivasica extract and AgNPs@Cs was examined against human cancer cells, including glioblastoma (U‐87), colon (HT‐29), breast (MCF‐7 and MDA‐MB‐231), prostate (DU‐145 and PC‐3), pancreas (PANC‐1), cervical (HeLa), and normal mouse adipose fibroblast cells (L‐929) using MTT assay. The IC ₅₀ values of the extract after 48‐h treatment were found to be higher than those of AgNPs@Cs and cisplatin against all examined cell lines. AgNPs@Cs showed higher cytotoxic activity against MDA‐MB‐231 and PC‐3 cells and exhibited comparable cytotoxicity against DU‐145 cells relative to cisplatin as the reference drug. AgNPs@Cs showed no cytotoxicity toward HT‐29, PANC‐1, and HeLa cells, even at a concentration of 50 μg/mL. Cisplatin was found to be more cytotoxic (3.85‐fold) than AgNPs@Cs against L‐929 cells. While the extract and cisplatin exhibited low (< 1) selectivity for cancer cells, AgNPs@Cs showed higher selectivity indices for DU‐145 and MCF‐7 cells (1.18 and 1.16, respectively).