Dünya genelinde toplam doğurganlık hızı her geçen gün azalmaya devam etmektedir. Toplam doğurganlık hızının azalmasında sosyal, ekonomik, kültürel açıdan yaşanan değişimler belirleyici etken olabilmektedir. Bu bağlamda eğitimli nüfusun artması, kadın istihdam oranlarının artması, kentleşme, hiç evlenmeyenlerin oranındaki artışlar, ortalama ilk evlilik yaşının yükselmesi, kontraseptif kullanımı, kürtaj uygulamaları, çocuğun artan maliyeti gibi birçok gelişme doğrudan ya da dolaylı olarak toplam doğurganlık hızının düşmesinde etkili olmuştur. Bu çerçevede Türkiye’de de “demografik geçiş süreci” hızlı bir şekilde yaşanmış ve son elli yılda doğurganlık hızlı bir şekilde düşmeye başlamıştır. Doğurganlık hızının düşmesi ise demografik ve sosyo-ekonomik açıdan birçok sonucu beraberinde getirmiştir. Bu araştırmanın amacı Türkiye’de toplam doğurganlık hızında yaşanan değişimin nedenlerini ve sonuçlarını tartışmak ve azalan doğurganlık neticesinde ortaya çıkabilecek muhtemel riskleri ve fırsatları değerlendirmektir. Çalışmada ilgili literatür taranmıştır. Bu kapsamda, ilk olarak doğurganlığın dünyadaki genel görünümü değerlendirilmektedir. Daha sonra Türkiye’nin doğurganlıktaki değişim süreci açıklanmaktadır. Nihayetinde Türkiye açısından riskler ve fırsatlar analiz edilmektedir. Sonuç olarak yaşanan kültürel ve demografik dönüşüme rağmen geliştirilen politikalarla ve teknolojik imkânlarla doğurganlığın negatif etkilerinin hafifletilebileceği öngörülmektedir.

Web 1.0’dan Web 3.0’a kadar birçok yeni teknoloji geliştirilmiştir. Gelişen Web teknolojileriyle beraber bireylerin Web’deki konumu da farklılaşmıştır. Web 1.0 teknolojilerinde bireyler Web’de çok daha statikken, Web 2.0 ve Web 3.0 teknolojileriyle Web’de çok daha interaktif bir şekilde yer almaya başlamıştır. Ayrıca yapay zekâ, bulut sistemi, nesnelerin interneti gibi birçok gelişmeyle beraber insanlar zaman içerisinde teknolojinin bir parçası haline gelmiştir. Bu durum günden güne mahremiyet algısının değişmesine ve dönüşmesine neden olmuştur. Bu çalışmada, Web’de yaşanan teknolojik gelişmelerle beraber toplumu bekleyen en temel risklerden biri olan mahremiyet sorunu değerlendirilmektedir. Bu çerçevede öncelikle Web 1.0’dan Web 3.0’a kadar değişen ve gelişen teknolojik imkânlar açıklanmıştır. İkinci olarak yeni uygulamaların mahremiyet üzerinde ne gibi sorunlara neden olduğu irdelenmiştir. Son olarak değişen mahremiyet algısının toplumdaki dezavantajlı gruplar üzerindeki muhtemel etkileri tartışılmıştır. Bu bağlamda özellikle çocuklar ve gençler üzerinde aşırı teknoloji kullanımının birçok psikolojik soruna neden olduğu ifade edilmektedir. Düşük benlik saygısı, depresyon, sosyal medya bağımlılığı, oyun bağımlılığı, nomofobi, davranış bozuklukları, kaygı bozuklukları, hızlı değişen ruh hali bu sorunlardan sadece birkaçıdır. Diğer yandan cinsel istismar, siber zorbalık da başka psikolojik sorunların ortaya çıkmasına neden olabilmektedir Ayrıca sosyal medyada benimsenme, itibar kazanma ve beğenilme gibi duygularla yapılan paylaşımlar, narsist kişiliklerin ortaya çıkmasına neden olmaktadır. Bu kapsamda, kadınlar, yaşlılar ve aileler de yeni Web teknolojilerine bağlı olarak mahremiyet sorunuyla karşılaşan diğer dezavantajlı gruplar arasındadır. Sonuç olarak gelişen Web teknolojileriyle beraber hem mahremiyet algısının değiştiği hem de birçok psiko-sosyal sorunun ortaya çıktığı ifade edilebilir

Artificial intelligence is rapidly reshaping skill expectations across media, marketing, and journalism, however, university curricula are not evolving at a comparable speed. To quantify the resulting curriculum–skill gap in communication-related programs, two synchronous corpora were assembled for the period July 2024–June 2025: 66 course descriptions from six leading UK universities and 107 graduate-to-mid-level job advertisements in communications, digital media, advertising, and public relations. Alignment around AI, datafication, and platform governance was assessed through a three-stage natural-language-processing workflow: a dual-tier AI-keyword index, comparative TF–IDF salience, and latent Dirichlet allocation topic modeling with bootstrap uncertainty. Curricula devoted 6.0% of their vocabulary to AI plus data/platform terms, whereas job ads allocated only 2.3% (χ² = 314.4, p < 0.001), indicating a conceptual-critical emphasis on ethics, power, and societal impact in the academy versus an operational focus on SEO, multichannel analytics, and campaign performance in recruitment discourse. Topic modeling corroborated this divergence: universities foregrounded themes labelled “Politics, Power & Governance”, while advertisers concentrated on “Campaign Execution & Performance”. Environmental and social externalities of AI—central to the Special Issue theme—were foregrounded in curricula but remained virtually absent from job advertisements. The findings are interpreted as an extension of technology-biased-skill-change theory to communication disciplines, and it is suggested that studio-based micro-credentials in automation workflows, dashboard visualization, and sustainable AI practice be embedded without relinquishing critical reflexivity, thereby narrowing the curriculum–skill gap and fostering environmentally, socially, and economically responsible media innovation. With respect to the novelty of this research, it constitutes the first large-scale, data-driven corpus analysis that empirically assessed the AI-related curriculum–skill gap in communication disciplines, thereby extending technology-biased-skill-change theory into this field.

Bu çalışmanın amacı, “2025 Aile Yılı” söyleminden hareketle Türkiye'deki aile yapısında yaşanan değişimleri, ekonomik, kültürel ve sosyo-demografik açıdan incelemektir. Çalışmada, sanayileşme, modernleşme ve bireyselleşme gibi faktörlerin aile yapısına etkileri tartışılmış, bu kapsamda toplam doğurganlık hızındaki azalma, yaşlanan nüfus, boşanma oranlarının artışı, kaba evlenme hızının düşüşü, ortalama ilk evlenme yaşının artışı ve artan tek ebeveynli haneler neticesinde ortaya çıkabilecek sosyal sorunlar değerlendirilmiştir. Bu sorunlar; kentleşme ve eğitim, çocuğun artan ekonomik ve psikolojik maliyeti, kadın istihdamı, hiç evlenmeme, gıda ve infertilite ilişkisi gibi konular üzerinden tartışılmaya çalışılmıştır. Aile yapısını destekleyen politikaların etkinliğinin artırılması için esnek çalışma modellerinin hayata geçirilmesi, kreş hizmetlerinin yaygınlaştırılması ve çocuk başına verilen maddi desteklerin sürdürülebilir kılınması gerektiği belirtilmiştir. Ayrıca, uzun vadeli sosyal politikalar geliştirilirken Türkiye'nin kültürel ve sosyal gerçekliğinin göz ardı edilmemesi gerektiği ifade edilmektedir. Sonuç olarak ailenin toplumsal dayanışma ve denge açısından kritik bir role sahip olduğu gerçeğinden hareketle, ailenin korunması ve desteklenmesi için çok boyutlu yaklaşımların benimsenmesinin önemi vurgulanmıştır.

Küreselleşme ve yoksulluk birbiri ile ilişkili kavramlardır. Çünkü küreselleşme kendisini zıtlıklar üzerine kurmuştur. Zengin-yoksul, güçlü-zayıf gibi zıtlıklar küreselleşme süreci ile daha çok kullanılmaktadır. Bu bağlamda Yoksulluk tüm dünyayı önemli ölçüde etkisi altına alan, sonuçlarıyla gencinden yaşlısına, çocuğundan kadınına toplumun her kesimini sosyal, ekonomik ve psikolojik yönden etkileyen bir olgudur. Yoksullukla mücadelede çeşitli uluslararası kuruluşların önderliğinde belli çalışmalar bulunmakla birlikte mikro düzeyde, bireysel faaliyetler de görülmektedir. Bu anlamda mikrokredi uygulaması son yıllarda trend olan uygulamalar arasındadır. Ancak mikrokredide madalyonun diğer yüzü ihmal edilmektedir. Bu kapsamda mikro kredi sorunu detaylı incelenmelidir http://dx.doi.org/10.17130/ijmeb.2017ICMEB1735431

Bu çalışmanın amacı, Sanayi Devrimi’nden miras kalan geleneksel çalışmaya bakışın farklılaşması gerekliliğini güncel olarak literatürde tartışılan haftada dört gün çalışma konusu üzerinden değerlendirmektir. Zira Sanayi Devrimi çalışma dinamiklerine bakıldığında, uzun çalışma saatleri, kötü çalışma koşulları ve düşük ücretlerin en temel sorun alanları olduğu görülmektedir. Ancak zaman içinde, bu kötü koşullar karşısında işçilerin formel ve enformel mücadelesi başlamış çalışma sürelerinde ve koşullarında birtakım düzenlemelerin hayata geçirildiği görülmüştür. Bu bağlamda hafta tatili ile ilgili düzenlemeler kademeli olarak iyileştirilmiş, çalışma süreleri ise kısaltılmıştır. Nitekim günümüzde gelinen noktada özellikle Covid-19 sonrası, hayata geçirilen pilot uygulamalarla beraber haftada dört gün çalışma konusu tartışılmaktadır. İlgili literatür incelendiğinde daha az sürelerle çalışmanın, iş-yaşam dengesini olumlu etkilediği, verimliliği artırdığı, çalışan bağlılığına pozitif etki ettiği, çevre kirliliğini azalttığı gibi bulgulara ulaşılmıştır. Sonuç olarak tüm sektörler bazında böyle bir uygulama mümkün olmasa da ülkelerin pilot uygulamalarının olumlu sonuçlarının artması, haftada dört gün çalışma sisteminin uygulanabilirliğine olumlu katkı sunabilir.