Amaç: Bu çalışmada, vardiyalı sistemde çalışmanın obezite riski üzerine olan olası etkisinin anlaşılabilmesi için; bu sistemde çalışan bireylerin hedonik açlık, yeme arzusu durumlarının belirlenmesi ve bu durumların obezite belirteçleriyle olan ilişkisinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Yöntem: Çalışma en az 6 aydır aynı çalışma düzenine sahip, 19-64 yaş arası, 226 sağlık personeli ile gerçekleştirilmiştir. Bireylerle yüz yüze yapılan görüşmelerde bireylerin tanımlayıcı özellikleri (yaş, cinsiyet, medeni durum, eğitim durumu) sorgulanmış, antropometrik ölçümleri (vücut ağırlığı, boy uzunluğu, bel çevresi) alınmış, beden kütle indeksi hesaplanmış ve hedonik açlık durumlarının saptanabilmesi için Besin Gücü Ölçeği, yeme arzusu durumlarının saptanabilmesi için de Yeme Arzusu Ölçeği uygulanmıştır. Bulgular: Çalışmada vardiyalı çalışan bireylerin gündüz çalışan bireylere göre Yeme Arzusu Ölçeği alt boyutlarından yeme kontrolünden yoksun olma olasılığı ve yemek öncesinde veya sırasında yaşanabilecek duyguların puanlarının daha yüksek olduğu bulunmuştur (p<0.05). Ayrıca vardiyalı çalışan bireylerin obezite belirteçlerinden olan beden kütle indeksi değerleri ile Besin Gücü Ölçeği toplam puanı ve alt boyutlarından besin ulaşılabilirlik, besin mevcudiyeti puanları arasında düşük düzeyde, pozitif yönde; Yeme Arzusu Ölçeği alt boyutlarından olan niyet ve planlama, yeme kontrolünden yoksun olma olasılığı ve deneyimleme suçluluğu puanları arasında orta düzeyde, pozitif yönde ilişkilerin olduğu görülürken; yine bu gruptaki bireylerin bel-boy oranları ile besin ulaşılabilirlik ve deneyimleme suçluluğu puanı arasında orta düzeyde pozitif yönde bir ilişki olduğu görülmüştür (p<0.05). Vardiyalı çalışan bireylerin çoklu regresyon analizi katsayı sonuçları incelendiğinde ise bireylerin bel-boy oranı düzeylerinin Besin Gücü Ölçeği puanlarını istatistiksel olarak anlamlı düzeyde etkilediği saptanmıştır (p<0.05). Sonuç: Bu çalışma vardiyalı çalışma sisteminin gelişen hedonik açlık ve artan yeme arzusu ile obezite üzerinde etkili olabileceğine işaret etmektedir.
4 July 2023 in Toros University Journal of Food, Nutrition and Gastronomy
Tip 2 diyabetes mellitus'un dünya çapındaki prevalansı sürekli olarak artmakta ve halk sağlığı için önemli bir endişe haline gelmektedir. Genetik faktörlerin yanı sıra yaşam tarzı, yüksek enerji ve düşük lifli besinlerin tüketiminin artması ve bağırsak mikrobiyotası gibi birçok faktörün tip 2 diyabete yol açabileceği savunulmaktadır. Son zamanlarda yapılan bazı araştırmalar, bağırsak mikrobiyotasının bileşiminin tip 2 diyabeti tetikleyebileceğini öne sürmektedir. Bağırsak mikrobiyotasındaki değişiklikler bağırsak geçirgenliğinin bozulmasına ve proinflamatuar sitokinlerin salınmasına neden olarak insülin direncine katkıda bulunan metabolik düzenleme sistemleri üzerinde sinerjistik olarak hareket eden kısa zincirli yağ asitlerinin, safra asitlerinin ve diğer metabolitlerin metabolizmasını modüle edebilmektedir. Son yıllarda yapılan kısıtlı sayıdaki çalışmalarda bağırsakta homeostazı sağlayan müdahalelerin insülin sekresyon ve duyarlılığı üzerine yararlı etkilerinin olduğu ve glisemik kontrolü iyileştirdiği görülmektedir. İlerleyen yıllarda yapılacak olan çalışmalarda bağırsak mikrobiyotasının modüle ettiği spesifik yolakları tanımlamak ve tip 2 diyabetin yönetim stratejisinde yeni potansiyel hedeflerini belirlemek için olası patofizyolojik mekanizmalar klinik çalışmalarda daha ayrıntılı olarak incelenmelidir.
23 December 2022 in Toros University Journal of Food, Nutrition and Gastronomy
Amaç: Bu çalışmanın amacı yoğun bakım ünitelerinde yatan hastaların bası yarası insidanslarını ve bası yaralarının ilişkili olabileceği risk faktörlerini araştırmaktır. Bireyler ve Yöntem: Mersin Şehir Hastanesi Hastanesi Yoğun bakım ünitelerinde yatan hastalarda yapılan bu çalışmada 18-65 yaş arası, albümin değeri > 2.5 g/dL ve BKI değeri 18.5-24.9 Kg/m2 olan 200 hasta değerlendirilmiştir. Çalışmada hastaların tanımlayıcı özellikleri ve antropometrik ölçümleri sorgulanırken, hastaların hastalık ciddiyetlerini değerlendirmek için APACHE II, bası yarası risklerini değerlendirmek için Norton Bası Yarası ölçeği, malnutrisyon durumlarını saptamak için ise NRS2002 tarama testleri hastalara uygulanmıştır. Ayrıca hastaların beslenme durumları ve serum albümin değerleri diyetisyen tarafından günlük vizitelerle 30 gün boyunca izlenmiş ve kayıt altına alınmıştır.Bulgular: Hastaların bası yarası durumlarına göre APACHE II (p<0.001), NRS-2002 skorları (p<0.001), takip sonu hedeflenen enerji (p<0.001) ve protein (p<0.001) gereksinimlerini karşılama yüzdeleri arasındaki farkın istatistiksel olarak anlamlı olduğu görülmüştür. Yapılan ileri analizlerde; bası yarası olmayan hastalara göre; bası yarası yatışta olan (p<0.001) ve hastanede gelişen hastaların (p<0.001) APACHE II ve NRS-2002 skorlarının daha yüksek, takip sonunda hedeflenen enerji ve protein gereksinimlerini karşılama yüzdelerinin ise daha düşük olduğu bulunmuştur. Yatışında bası yarası olan hastaların başlangıç serum albümin değerlerinin <3 g/dL olduğu ve bu grupla birlikte hastanede bası yarası gelişen hastaların da takip sonu serum albümin değerlerinin yatış değerlerine göre istatistiksel olarak azaldığı görülmüştür (p<0.001).Sonuç: Yoğun bakım ünitesinde yatan hastalarda yüksek malnutrisyon riski olanların, yatışları sırasında değerlendirilen düşük serum albümin değerlerinin, uygulanan beslenme destek tedavisinin etkinliğinin ve yüksek APACHE II skorlarının hastalarda bası yarası durumu ile ilişkilendirilebileceği düşünülmektedir
7 January 2022 in Journal of Nutrition and Dietetics
Amaç: Bu çalışma, pandemi sürecinin ortoreksiya nervoza (ON) üzerindeki etkilerinin anlaşılabilmesi amacıyla, ON eğilimi olan bireyler ile ilişkili faktörlerin belirlenmesi ve bu bireylerin yeme davranışlarının değerlendirilmesi amacıyla yapılmıştır. Bireyler ve Yöntem: Bu kesitsel çalışma çevrimiçi olarak hazırlanmış anket yardımıyla 19 yaş üzeri, kronik hastalığı ve COVID-19 öyküsü olmayan, gönüllü 699 yetişkin bireyin katılımıyla gerçekleştirilmiştir. Oluşturulmuş anket formunda bireylere ilişkin bazı genel bilgiler ve antropometrik ölçümler ile beslenme alışkanlıklarına ilişkin bilgiler toplanmıştır. Ayrıca ORTO-15 ölçeği ile bireylerin ortorektik eğilimleri belirlenmiştir. Araştırma verileri SPSS programında değerlendirilmiştir. Bulgular: Çalışmaya %21.7’si erkek, %78.3’ü kadın olmak üzere toplam 699 birey dahil edilmiştir. Çalışmaya katılan bireylerin %68.2’sinde ortorektik eğilim saptanmış olup, erkeklerde (%75), çalışanlarda (%76.6), lisansüstü mezunlarında (%79.5) ve normal vücut ağırlığına sahip olanlarda (%76.1) ortorektik eğilimin daha yüksek olduğu belirlenmiştir (p0.05). Yapılan regresyon analizi sonuçlarına göre bireylerin ortorektik skor puanını, süt-yoğurt, tavuk ve şeker tüketiminde yaşanan değişimlerin arttırdığı saptanmıştır (p<0.05). Sonuç: Sonuç olarak COVID-19 pandemi sürecinde bireylerin yüksek düzeyde ortorektik eğilime sahip oldukları ve bu eğilimin yüksek eğitim seviyesine sahip ideal vücut ağırlığına yakın olan bireylerde daha fazla olduğu belirlenmiştir. Pandemi gibi stresin fazla olduğu dönemde gelişen yeme bozuklukları uzun vadeli olabileceği için bu beslenme bozukluklarının zamanında teşhis edilmesi ve bireylere bu konuda gereken beslenme tedavisinin verilmesi önemlidir.
30 December 2020 in Journal of Nutrition and Dietetics
Amaç: Bu çalışmada, tip 2 diyabetli bireylerde serum D vitamini, kalsiyum ve magnezyum düzeyleri ile beslenme durumu arasındaki ilişkinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Bireyler ve Yöntem: Çalışma, Hakkari Devlet Hastanesi Dahiliye polikliniğinde takip edilen, 25-45 yaş arası, 51 tip 2 diyabetli ve 51 sağlıklı bireyle yürütülmüştür. Bireylerin demografik özellikleri araştırmacılar tarafından hazırlanan anket ile sorgulanmıştır. Diyetle magnezyum ve kalsiyum alım miktarları 24 saatlik besin tüketim sıklığı anketi ile elde edilmiştir. Bireylerin antropometrik ölçümleri (vücut ağırlığı, boy uzunluğu, bel çevresi) alınmış ve serum D vitamini, iyonize kalsiyum ve magnezyum düzeyleri analiz edilmiştir. D vitamininin esas kaynağı güneş ışınları olduğu için çalışma aynı mevsim içerisinde yapılmıştır. Bulgular: Çalışmaya 48 erkek (28 tip 2 diyabetli) ve 54 kadın (23 tip 2 diyabetli) birey katılmıştır. Tip 2 diyabetli ve sağlıklı erkek bireylerin günlük kalsiyum alımlarının sırasıyla %10.7, %45.0’inin 0.05); iyonize kalsiyum (sırasıyla %82.3, %84.3) (p>0.05) ve magnezyum (sırasıyla %82.3, %64.7) (p